tag:blogger.com,1999:blog-40750624159124453642012-01-31T21:36:25.599+03:00Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.comBlogger1261100tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-6556287994353018582012-01-24T01:06:00.004+03:002012-01-24T01:36:19.033+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-qYWkHpS3Ba4/Tx3giKzm76I/AAAAAAAAAs8/3O97Ck7PBwU/s1600/photo4.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px; " src="http://2.bp.blogspot.com/-qYWkHpS3Ba4/Tx3giKzm76I/AAAAAAAAAs8/3O97Ck7PBwU/s200/photo4.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700959580941905826" /></a><div style="text-align: center;"><i>Gözlükler numaralı değil... Tarz için takılmaya başlandı. Ayağındakiler de benim bile zorlanarak giydiğim topuklu ayakkabılarım... </i></div><div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Laboratuar bize sonuçları yollamamış... Yollasaydı, 21 kasımda bilecektik süt ve süt ürünlerine alerjisinin olduğunu ve gribin bu alejisini tetiklemiş olduğunu... Neyse uzun uğraşlar, doktor ziyaretleri sonucunda, ortaya çıktı. Kızımın en sevdiklerini kestik... Süt, yoğurt, ayran, cacık... Bunun yanında tüm peynirler... Öksürük tamamiyle bitti. 30 Aralık'tan beri hiç öksürmüyor. Hiç ılaç da kullanmıyoruz 3 haftadır... Ama durum içler acısı... Sabah kalkıyor, kahvaltı gevreğini ya su ile ya da öylece kuru kuru yiyor... "Anne süt" dediğinde ilk günlerde ona göstermeden gizli gizli ağladım. Çok zordu. çok. Akşam süt içmek istiyor. Yok kızım Cumhur aldı sütünü diyoruz. Van'daki çocuklara götürdü. Ama merak etme, sütümüzü yaza doğru getirecek" diyoruz... Ya da arkadaşlarımız ve onların çocuklarıyla bir yere yemeğe gittiğimizde, diğer arkadaşlarının yediği peynirleri, dondurmaları istiyince nasıl yalanlar havada uçuşuyor belli değil. Yok o acı, o biber, o ilaç aslında... Olacak iş değil. Her gittiğim yerde aşçılara muhakka tembih ediliyor. Aman makarnayı tereyağı ile pişirme, haşla getir. Aman pilavı tereyağı ile yapma... aman krema koyma, aman içinde peynir olmasın... Birisi kek veriyor, olmaz! Evde su ile pişirilen keki yiyebilir. Kurabiye olmaz. Evde su ile pişirilen kurabiye olur ancak. ya yoğurt! Yoğrtsuz geçen koca bir ay!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><div style="text-align: justify;">Şaka gibi! Ama öksürüğü bitti! 1 aydır rahat rahat uyuyoruz artık!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><div style="text-align: justify;">Neyse sanırım bir kaç aya kalmaz eski halimize döneriz...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Emziği çıkardık hayatımızdan. Cemil'in çok sevdiği bir dostu bizde kaldı. adı Cumhur. Maral da, evimize gelen her misafir gibi onu da çok sevdi. Ama açıkça itiraf edeyim, Cumhur'u kullandım. Cumhur Ankara'ya döndüğü akşam, gece uykusuna yatarken (zaten sadece uyurken kullanıyordu emziğini) bütün emzikleri sakladım. "anne, bişim nerdeeee" dedi panik bir sesle... Emziklere nedense bişi adını taktı MAral. Bak kızım dedim. Cumhur var ya; Cumhur senin bütün emziklerini Van'da depremzede çocuklara götürdü" deyiverdim... Başka şeyler demeyi planlıyordum ama ağzımdan bu kelimeler çıktı. Bende paniğim... ama anne bişilerim dedi. Bak Maral dedim yine sakin sakin... Ve oturdum kısaca Van'daki çocukları anlattım. Ama anne diyince eskiden beri sevmediği emziği çıkardım verdim. Bak dedim bunu Cumhur almayı unutmuş". Aldı ama... Mutsuz mutsuz... Ertesi akşam ananemize gitti kalmaya... Anneme de aynısını söylemesini tembihledim. Ama annem benden daha cesaretli olduğu için o hiç sevmediği emziğinide vermemiş. Yok Maral demiş. Annen çantana koymamış demiş. Maral hiç itiraz etmedi. İşin daha da güzeli benim hikayeyi annem detayla anlatmış. Depremi anlatmış. oradaki çocukları anlatmış. Peki demiş Maralım. Ve hakkaten o gün bugündür hiç istemedi emzik. 2 ay olacak sanırım. Arada bir resimlerini görüyor, "kullanmıyorum artık" diyor. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ve emzik maceramız son buldu. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ayrıca bez dönemi de biteli bayağı bir zaman oldu... Hiç uğraşmadım Marala don giydirmek için. Açıkça kolayıma da geliyordu. Çiş yaptırmakla uğraşmayı göze alamadım hiç. Hele öksürük dönemlerinde - onca uykusuzlukla... Ama onu da kendi kendine becerdi. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ve bez maceramızda son buldu...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Yatağından tırmanmaya başladı. Açtık yatağını...Sabahları uyanınca geliyor odamıza...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ve kapalı yatak dönemimiz son buldu...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ama...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ama artık benim emzikli bir bebeğim yok. Bezli bir bebeğim yok... Yatağının içine koyupta gönül rahatlığı ile odasında bıraktığım bir bebeğim yok.Bebeğim yok artık. Çocuk var... Ve neden acele ediyoruz anlayamıyorum... O dönemler çok güzelmiş. Biz anneler niye hep acele ederiz ki.. Aman onu kullanmasın artık, aman böyle olsun artık, hadi bunu da yaptıralım, hadi bunu da çıkartalım... Nasılolsa yaşı gelince hepsi yapıyor...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Evimizde bir bebek yok artık. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Çok şahane bir kız çocuğumuz var, o ayrı... Hemde ne kız... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ama o günleri çok özleyeceğim.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-655628799435301858?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-41514337226210721422011-12-23T12:38:00.002+03:002011-12-23T12:44:35.853+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-S3LUAE4xkXw/TvRNZi7GbqI/AAAAAAAAAsw/SnaffeU_gMM/s1600/photo.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px; " src="http://3.bp.blogspot.com/-S3LUAE4xkXw/TvRNZi7GbqI/AAAAAAAAAsw/SnaffeU_gMM/s200/photo.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5689257330542538402" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Benden herkese bir anne tavsiyesi. Panik olup, sağlam çocuğu daha çok hasta etmeyin. Ben aynen öyle yaptım. Neredeyse hasta ediyordum Maral'ı Doktor doktor gezmenin de faydası olmuyor. Doktorların çoğu ilaççı. Çoğu palavracı. Kendini beğenmiş... Biz Maral'ı büyüten, Maral'ı tanıyan doktora inanmama gibi bir gaflet ettik, çok şükür zararın çok başından dönüş yaptık. Ohhh...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Öksürük var mı? Var. Eskisi gibi değil belki ama var. Ve olacak. Okula giden her çocuk bunu yaşıyor. Eğri oturup doğru düşünmek lazım. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Yeni yıl geliyor. Yeni yılda herkese sağlık, sağlık ve sağlık diliyorum. Başka da birşey istemiyorum.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Hayatım ne kadar laylay lom olsa da, bir o kadar bet günlerimde oluyor. Orta kahve gidiyoruz. Neşeliyiz, üzgünüz, endişeliyiz, huzurluyuz. Herşeyi birarada yaşıyoruz. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Herkesi öpüyorum. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Kocaman kocaman....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-4151433722621072142?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-24535134162461012852011-12-02T14:45:00.003+03:002011-12-02T15:23:34.984+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-lgqPNmbvbN8/TtjClphLjzI/AAAAAAAAAsg/Mxzyp2a8bYM/s1600/maralcik.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-lgqPNmbvbN8/TtjClphLjzI/AAAAAAAAAsg/Mxzyp2a8bYM/s200/maralcik.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681504881983852338" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-SjDsLrGeMe4/TtjCkiur0KI/AAAAAAAAAsU/SOJLlwKOCeo/s1600/DSCN0972.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-SjDsLrGeMe4/TtjCkiur0KI/AAAAAAAAAsU/SOJLlwKOCeo/s200/DSCN0972.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681504862981574818" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-hHhWkxa8cfU/TtjCjLJcHpI/AAAAAAAAAsI/WYNtgZQsMZ0/s1600/DSCN0969.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-hHhWkxa8cfU/TtjCjLJcHpI/AAAAAAAAAsI/WYNtgZQsMZ0/s200/DSCN0969.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681504839471472274" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-xH9KtTtQsKk/TtjCi3ziydI/AAAAAAAAAr8/maMe7XT0C0Y/s1600/DSCN0951.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-xH9KtTtQsKk/TtjCi3ziydI/AAAAAAAAAr8/maMe7XT0C0Y/s200/DSCN0951.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681504834279360978" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Amanın nasıl bir ay geçti... Bela gibi.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Maral okul hayatına başladı başlayalı 1 kere hastalandı. Ok. Hastalığını da atlattık. Ama hastalığı bittikten 1 hafta sonra kuru bir öksürük başladı. Aman derim. Ne öksürük oyle... Geceleri hele. Çocuk 1 saat durmadan öksürüyor. Götürdüm doktora... Kan testi ve alerji testi yapıldı. Test sonuçları beni çok üzdü. Dua ettim enfeksiyon çıksın, alerji olmasın diye. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ama alerji çıktı. İşin içinden nasıl çıkacağız. Nasıl bulacağız? Karalar bağladı beni. Sonuçta enfeksiyonla başa çıkabilirim. Ama alerji... Bünye alerjik bi defa. Yahu ben boşuna mı süt verdim 1 sene? Hemde hiç katkısız... Yolladım test sonuçlarını Prof. Dr. Özdemir İlter'e. İçime su serpti. Test sonuçlarını öyle güzel değerlendirdi ki. Evet alerjik bir bünye ama aslında değerlere göre normal şartlarda bünyesini de bu alerjik reaksiyonlarla başedebilecek bir bünye. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Yani boşuna süt vermemişim. Bu konuda, kim ne derse desin, çok hassasım. Çünkü Tanrı şahidimdir ki, ben gece gündüz demeden, hep süt çekip verdim. sadece benim sütüm. Tok olsun, gece rahat uyusun diye falan da hiç başka bir süt vermedim. Yok Aptamilmiş yok başka bir şeymiş. 1 sene sadece benim sütüm. Süt verenler bilir. Pek bir meşakatli iştir. Süt verirsin, yanında bir de dışarıdan süt verirsin. Hayır ben vermedim. 1 yaşını geçince süt vermeyi kestim ve aptamile geçtim. Neyse bu konum değil aslında, ama ağlamamın büyük bir sebebide buydu. Ben bu tip durumlarla karşılaşmamak için sütümü gece gündüz çekip çekip verdim. Ama oldu işte. Yine de karşılaştım. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Diğer doktormuz bize öyle bir ilaç vermişti ki, adamı tamamiyle sildim bu yüzden. Çok lüzümsuz astım ilacını kullan dedi. Allah kahretsin. Vermem. Asla vermem. Öksürsün daha iyi dedim. Ve başka bir doktor buldum. Biraz geç kaldım ilişkileri bitirmekte ama...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Daha evvelden tanıdığım iyi bir doktor. Daha az bilinen bi doktor ama daha iyi sonuçlar vereceğine inandığım bir hanım. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Özdemir Beyin muayenehanesi taaa Nişantaşı'nda. Pat diye götüremiyorum Maral'ı. Evime yakın biri lazım. Neyse Maral'ı Pazartesi günü aldım ve bu doktor hanıma gittim. Sonuçlarını tek tek analiz etti. Hepsini tek tek anlattı. Evet Maral alerjik. Ve son 1 ayda hayatına giren bütün herşeyi düşün dedi. Otur düşün. Emin olmadıklarını bile...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Deterjan, çiçek, parfüm, oyuncak.. herşeyi düşündüm... Bu arada halısı bile değişti. Hiç sevmediğim tasvip etmediğim işler... Alerjiyse alışsın değil mi? Ama her öksürdüğünde bitsin bu dieniyor. İçim parçalanıyordu.. Eve döndüm aklıma dank etti. Aklıma 1 ay kadar önce bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine Marks and Spencer'dan aldığım atlet ve pijamaları geldi. İstisnasız her gün giydikleri. Hayatında da atlet giydirmemişimdir, ama okula başladı ya, her gün 1 saat hava koşulu ne olursa olsun bahçeye çıktıkları için, içine giyebileceği thermal iç çamaşırı almıştım. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Pazartesi akşamı eski pijamaları ile yatırdım. Atletlerini de bir kenara koydum. Deneyeyim dedim... hah hahahaha! Öksürmesi bıçak gibi kesildi. Aynen öyle oldu. Zınk diye...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Pazartesi tekrar gideceğiz doktora. İnanılır gibi değil ama gerçek. Gribal enfeksiyona bağlı olaraktan, alerjiğini tetiklenmiş. Zayıf bir dönemi olduğu için. Yoksa sanırım tolere edebilirdi. En azından test sonuçları bunu gösteriyor. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Son bir haftadır tek tük nezle öksürükleri dışında hiç öksrmüyor. Tek tük diyorum çünkü okula gidince değişmeyen bir gerçek bu. İlk sene kesin yaşanacak bir sorun bu. Artık sümükler bile bana çok doğal geliyor. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ama kuru öksürük başka birşey. Çok rahatsız edici bir durum. Hem çocuğa eziyet, hem bize. İçim parçaladı 3 hafta boyunca. Hala tetikteyim tabii ki. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ama benden mutlusu yok şu an. Buldum ya. Ama nasıl olur hala anlayamıyorum. Sonuçta bu thermal iççamaşırları %50 koton, %25 polyester %25 Viscose dan yapılmış. Yani....Enteresan. Pazartesi doktorla bunu konuşacağım. Bu dönem için mi bunları giyemeyecek yoksa hayatı boyunca mı? Nedir durum bilmek lazım...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-2453513416246101285?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-91504120298475966952011-10-18T10:37:00.003+03:002011-10-18T11:04:27.382+03:00<div style="text-align: justify;">Kadın bağırır : "Taksiii!"</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Beşiktaş İskelesi'nde, kadın taksiye biner ve Nişantaşı'ndaki göz doktoru randevusu için yola koyulurlar... Kadının üzerinde sadece 2 adet 50 TL'den, toplam 100 TL vardır. Ne bir kuruş ne başka birşey. Sadece 2 adet kağıt para. Henüz yeni İş Bankası'ndan çekmiş olduğu 2 adet 50 TL. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Istanbul Cerrahi Hastanesi'ne yaklaşırken, kadın taksiciye sorar: "Bozuğum yok, 50 TL var sadece". Taksici "Önemli değil abla, ver bana 50 TL'yi şuradaki simitçi bozar" diye anlatırken, 50 TL'yi kadının göremeyeceğim şekilde önüne alır... Aradan 3-4 dakika geçince, taksici kadına döner ve der : "Abla 50 TL'nin ucu yırtılmış, sen bunu bankada değiştir. Bazen fermuara takılıyor ve yırtılıyor". Kadın da gayet saf saf "aaaa ver onu diğerini al" der. </div><div style="text-align: justify;">Ama bi gariplik var. Parayı kadın çantasına yerleştirirken yırtık olan ucunun gözüne çarpması gerekir ama yok. E zaten çok önemli bir randevusu var, yırtılmış heralde... Ne olacak bankada değiştirilir nasıl olsa... Diğer 50 TL verilir, ancak hastanede bozdurulur ve taksici ücreti ödenmiş olur. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Kadın göz doktoru muayenesinde yaklaşık 4 saat geçirir. Arada yenen tostlar, çaylar derken çantada birtek 6,5 TL ve o yırtık 50 TL vardır... Taksiye binilir, ve yine iskeleye gelinir. Allahtan taksimetre tam 6,5 TL yazar. Ve artık ironik bir şekilde çantada sadece 50 TL kalır. O yırtık TL. Ama kadın o paranın yırtık olduğunu unutmuş, kafasında göz ameliyatını olsa mı olmasa mı sorusu ile meşgulken, vapur biletini almaya gelir. Görevliye sorar: "Bilet nerden alınır?" Dışarıdaki makinelerden alacaksın, ama 50 TL almaz. Bozdur parayı"...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ve kadın arkasını döner. Taksicilere doğru bakar. Gözünde kestirdiği bir taksiciye doğru ilerlerken, farkeder ki sabah binmiş olduğu taksi orada duruyor... Hemen camına gelir. "Hatırladın mı beni, hani 50 TL bozduramamıştık, hani hastaneye bırakmıştın beni!"</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Taksici çekingen bir halde yanıt verir. "Yok abla hatırlayamadım". Gözlerini ısrarla kadından kaçırmaya çalışan taksiciye kadın bir kere daha sorar " Nasıl hatırlamazsın, hani simitçilerde para bozdurmak istedindi ama bir türlü bozduramadık" Taksiciden yanıt yok. E Allah'ın taksicisine kendimi niye hatırlatmaya çalışayım ki diye düşünen kadın sorar : "50 TLyi bozabilir misin?" Taksici rahatlamış gözlerle döner ve abuk bir sırıtmayla: "Abla bu yırtık. Hatırladım seni. Bankaya gitmen lazım. "Ama vapurun kalkmasına 5 dakikadan az bir süre var. Ne yapacağım ben şimdi diye yüksek sesli düşünürken; taksici kadına 2 TL uzatır. "Al abla benden olsun." </div><div style="text-align: justify;">"Allah razı olsun senden bu devirde böyle adam yok. Sağol" der kadın ve mutlu mesut vapura biner evin yolunu tutar.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Vapur iskelesinden evine doğru yürüken, "Şu parayı yol üstündeki bir bankada değiştireyim" der kadın. Ve gördüğü ilk Ziraat Bankası'na girer... Parayı veznedeki kadına uzatır ve değiştirmesini ister...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"Hanımefendi bu para SAHTE" !!!!!!!!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"Nasıl olur? İş Bankası'ndan çekmiştim ben bu parayı." </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ziraat Bankası'ndan, İŞ Bankası'na yürüyene kadar kadının kafasına dank eder. Taksici. Taksici kaşla göz arasında 50 TL'leri değiştirmiştir... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Aman siz siz olun, sakın taksiciye verdiğiniz paranızın gözünüz önünden ayırmayın. Parayı değiştiriyorlarmış. İş Bankası'na gittiğimde anlattılar. Taksicilerin yeni numarasıymış.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ben kazığı yedim. Ama bugün de başka bir doktorla randevum var. Sinirimden kuduruyorum. Hırslandım. Yine aynı iskeleye gideceğim, ve bakacağım taksilerin hepsine... Bulursam... Bir bulursam... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-9150412029847596695?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-74136250992982973612011-10-13T11:25:00.002+03:002011-10-13T11:33:40.917+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-v441FwoUmeA/TpaiW2mkLmI/AAAAAAAAArQ/BDyTtrdgFso/s1600/99-6452151634481814816457702.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 110px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-v441FwoUmeA/TpaiW2mkLmI/AAAAAAAAArQ/BDyTtrdgFso/s200/99-6452151634481814816457702.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662892094963068514" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Bugün Maral'ı okuldan alıp eve geleceğim. Sonra klasik uyku... Ama az uyuyacak bugün. Çünkü bugün 15:30'da Disney on Ice'a gidiyoruz. Biletleri alınca fark ettim. Ora Arena'ya gideceğiz. Taaa Bayrampaşa'da... Bilsem 45 km yol; gitmeyi 2 kere düşünürdüm. Neyse ettim bir halt. Şimdi Ugg botlarını (Buz pistinin dibinde oturacağımız için), kalın anorağını, arabada atıştırması için havuç, salatalık, elma, kek , su, meyve suyu ve olur da öğlen uyumazsa, arabada uykusu gelipde trafikte uyumasın diye portable dvd mizi paketliyorum... 45 km... Vay anasını... Umarım tereyağından kıl çeker gibi gider, ve yine aynı şekilde döneriz... Pek sanmıyorum ama, göreceğiz... Bir de ilk defa bir gösteriye gidecek. Umudum var. 11 saat uçakta normal bir yetişkin gibi oturan bücürcüm, 1-2 saat en sevdiği kahramanlarını buz üstünde keyifle seyreder diye umuyorum...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Göreceğiz...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-7413625099298297361?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-88018671237964682712011-10-12T10:31:00.004+03:002011-10-12T10:57:58.555+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-M01emVuOwes/TpVIJwCNWEI/AAAAAAAAArE/6gXcaKQwCFw/s1600/IMG_1154.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 149px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-M01emVuOwes/TpVIJwCNWEI/AAAAAAAAArE/6gXcaKQwCFw/s200/IMG_1154.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662511438838454338" /></a>Yaz bitti. <div><br /><div style="text-align: justify;">Maral okula başladı. Bu hafta 3. haftamız. Ama hastalıkları sayarsak, aslında 6. günümüz okulda. Ve dün bir; bugün iki... Okuluna alıştı, hocalarına alıştı; arkadaşlarına alıştı. Dün ve bu sabah bana gülerek bye bye diyor. Dün fransızcanın ilk meyvelerini toplamaya başladık. Je mapel Maral diye dolanıyordu evin içinde. Adım Maral demek - miş fransızca... Geçen sene İsviçre ye kayağa gittiğimizde karar vermiştim Maral'a fransızca eğitimini verdirtmeye. Bir dil bu kadar mı yakışır çocuklara. Etrafımda 3 dili ana dili gibi kullanan çocuklar vardı. Tabii ki ana dili gibi konuşması kolay değil. Ama hocası Madame Veronique çok yetenekli biri. Tam bir eğitmen. Gezdiğim okulların neredeyse hepsinde böyle bir eğitmen yok. İlk başta çok sert gelmişti bana ama dur bakalım dedim. Ve şimdi, Maral Madame Veronique'e - ya da Maralın deyimiyle adam Veronique'e öpücük vermeden ayrılmıyor. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Şimdi eve geldim. Bol köpüklü türk kahvesi içeceğim. Ohh koşuşturmadan.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">New York'tan döndüğümüz 18 Eylül'den beri ilk defa bu hafta rahat geçiyor. Jet lagdi, okuldu, yaz bitti kış başladı dolap düzenlemek derken... Ekimin ortasına geldik.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Önümde 3 tane randevu var. 3 farklı göz doktoru. Sinan Göker, Zeki Tunç ve Halil Bahçecioğlu. Miyop gözlerime lasik ameliyatı uygulatsam mı uygulatmasam mı? 3 doktorum da görüşünü alacağım; karar vereceğim. Bu ay sonu belli olacak. Şu günlerde % 90 olmayacağım; ama görüşümün değişmesi için 3 doktordan da duyacaklarım önemli. Benim miyopta epeyce ileride. 5.25 :))) Gözlerim lensi bırakmaya başladı. 30 yıllık hayat arkadaşlarımdan ayrılıyorum yani. Ama belki gözlük takviyesiyle kullanmaya devam ederim. Kimbilir...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-8801867123796468271?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-35974218537835844792011-10-09T12:34:00.002+03:002011-10-09T12:37:22.236+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-JKN0m9LQmAw/TpFrTNnnOTI/AAAAAAAAAq8/cLSZHlM6XDs/s1600/photomaral.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-JKN0m9LQmAw/TpFrTNnnOTI/AAAAAAAAAq8/cLSZHlM6XDs/s200/photomaral.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661424184398919986" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Her bloguma girdiğimde siyahtan içim daraldı. Ama ben dinamik biri değilim, öyle parlak renkleri kullanamıyorum. Bugün de yağmurlu bir hava var... Yakıştırdım. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Neyse, yakında çok daha sık yazacağım. Maral haliyle okula başladı, ve sabahları bana ait...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Kah dolu kah boş hikayelerle çok yakında görüşmek üzere...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Sevgiler,</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-3597421853783584479?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-8069702404875451882011-09-26T22:18:00.014+03:002011-09-26T23:17:00.356+03:00<div style="text-align: justify;">Hakkatende 3 ay ara vermişim bloguma. Neler oldu neler... 3 tekne tatili; 1 New York gezisi.. sayısız Tuzla günleri... Yeni arkadaşlar... Yeni adalar... Yeni yerler... Hastalıklar... Doğumgünü... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">İnsanın çocuğu olduğunda, neredeyse tüm dünya onun etrafında dönerken, kısa sürelerde dünya kadar şey yaşıyormuş insan... Anneanne ve dede bu sene Tuzla'daki bahçeye oyun parkı yaptılar mesela... Ama ne park. Bildiğin park! Böyle birşey yok! Havuza giriyor çıkıyor, salıncağa ya da kaydıraklara, ya da tahteravalliye... Olmadı Maya ile oynamak. Olmadı klupte deniz kenarında kumlarda oynamak ya da denize girmek... Ama ne deniz. Ne güneyde ne başka bir yerde böyle bir deniz olamaz. Marmara denizinin tadı tuzu bambaşka güzel... Kısaca Tuzlaya her gidiş bir tatil gibi..ydi. Hem bize hem Maral'a...Huzur var orada huzur.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Tekne gezintilerinde ileride çok iyi denizci olacağı sinyallerini verdi, hem çok eğlendi, hem insanlarla çok daha iyi iletişim kurmayı öğrendi. Denizciler gibi selam verdi her tekneye... Çıplak taşlarla oynamanın, balıklarla içiçe denizde yüzmeyi benimsedi. Çok rahat olmanın verdiği huzurla, başka bir rahat oldu. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Gerçekten de çok güzel bir yaz geçirdik. Hastalık dışında. 6. hastalığı da geçirdi. Hem maalesef hemde iyiki de ben yanında değildim. Anneanne ve Yasmin'e düştü bütün işler... Yunanistan'dan döndüğümüzde hastalığı atlatmış bir çocuk çıktı karşımıza... Meğer neler çekmiş...ler... Maral, annem, ablam... Bize de hiçbir şey söylemediler... Biz adaları tatlı talı gezerken, hergün çok iyi diye konuştuk... </div><div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Neyse yaz boyunca, New York dönüşü hariç, Maral şahaneydi. Çok keyifli günler yaşadı; yaşadık. New York'da da şahaneydi...Uçakta'da... Sanırsın büyük biriyle yolculuk yapıyorsun. Ne ağladı ne sıkıldı, ne ses yaptı...Giderken de dönerkende... İngilizceyide anlamaya başladı, ve biraz da konuşmaya... Ama unutur kesin :) Bir tek dönüşte jetlag i yaşadık. Hemde ne jet lag! 1 hafta boyunca her gece 1den 5e ayaktaydı, bir de devamlı anneeeee, anneeeeeee diye feryatlar... Amanın! O neydi öyle. Ben çok panikledim. Gitti uyku düzeni diye... Kesin uyumayacak asla diye düşünmeye başladım... Ancak dün normale döndü. Ama tam olarak eskisi gibi değil henüz. Eskiden uyuduktan sonra gönül rahatlığı ile evden dışarı çıkardım. Şimdi cesaret edemem. Zaman lazım.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bugünde okula başladı... İlk gün için gayet iyi. Ama zaman ne gösterecek bakalım. </div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Yazacak o kadar şey birikmiş ki, ben en iyisi blogun bu bölümünde resimlerle kısaca bir özetleyeyim dedim...</div><div><br /></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-kUqBQUoAOW8/ToDV6aPZyhI/AAAAAAAAAq0/m12Okc7dUCc/s1600/IMG_0037.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-kUqBQUoAOW8/ToDV6aPZyhI/AAAAAAAAAq0/m12Okc7dUCc/s200/IMG_0037.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656756331430398482" /></a><div style="text-align: center;">Doğumgününde, pastasını keserken...</div><div><br /></div><div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-2zZEUD4Mxko/ToDVt8GYFxI/AAAAAAAAAqs/6IaKsZUFGYQ/s1600/IMG_0032.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-2zZEUD4Mxko/ToDVt8GYFxI/AAAAAAAAAqs/6IaKsZUFGYQ/s200/IMG_0032.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656756117181044498" /></a><div style="text-align: center;">Doğumgününde...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div><br /></div><div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-XIOLpX5rQZI/ToDU3kS2LmI/AAAAAAAAAqk/8RyZ-cuEhVI/s1600/photo13.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-XIOLpX5rQZI/ToDU3kS2LmI/AAAAAAAAAqk/8RyZ-cuEhVI/s200/photo13.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656755183077961314" /></a><div style="text-align: center;">Maral &amp; Maral - Eylül 2011</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-VqBLDEryljo/ToDUeV0z_pI/AAAAAAAAAqc/WkBHnu8ChYQ/s1600/photo5.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-VqBLDEryljo/ToDUeV0z_pI/AAAAAAAAAqc/WkBHnu8ChYQ/s200/photo5.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656754749697162898" /></a><div style="text-align: center;">New York'da, 11 Eylül 2011 tarihinde, Yeni Ticaret Binası önünde...</div><div><br /><div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-JZi9x75gcNM/ToDUFsRakkI/AAAAAAAAAqU/eSf7orIpsfc/s1600/IMG_1192.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 149px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-JZi9x75gcNM/ToDUFsRakkI/AAAAAAAAAqU/eSf7orIpsfc/s200/IMG_1192.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656754326225982018" /></a><div style="text-align: center;">New York'da parklardan birinde kelimenin tam anlamıyla, kafayı yerken :)</div><div><br /></div><div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-BUtXFtqmxU0/ToDTz5tEDkI/AAAAAAAAAqM/fCM1E6YoZfc/s1600/IMG_1186.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-BUtXFtqmxU0/ToDTz5tEDkI/AAAAAAAAAqM/fCM1E6YoZfc/s200/IMG_1186.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656754020593962562" /></a><div style="text-align: center;">New York'da Maral'ın ofisinde, Ziggy ile oynarken... </div><div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ytqE7FnuFfY/ToDTajyrjiI/AAAAAAAAAqE/5ci3psxsnvA/s1600/img019.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 163px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-ytqE7FnuFfY/ToDTajyrjiI/AAAAAAAAAqE/5ci3psxsnvA/s200/img019.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656753585215213090" /></a><div style="text-align: center;">Pasaport resmi için gittiğimizde...</div><div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-QqmbIUPXspk/ToDRvBqDWmI/AAAAAAAAAp8/J0xB4hlB-cg/s1600/IMG_1154.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 149px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-QqmbIUPXspk/ToDRvBqDWmI/AAAAAAAAAp8/J0xB4hlB-cg/s200/IMG_1154.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656751737806215778" /></a><div style="text-align: center;">Tekne gezilerinden birinde, teknede nasıl oturması gerektiğini öğrendiğinde...</div><div><br /></div><div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Bq5x3UnwTEE/ToDQ9HprvyI/AAAAAAAAAp0/N9jZ04x_mxY/s1600/IMG_4108.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Bq5x3UnwTEE/ToDQ9HprvyI/AAAAAAAAAp0/N9jZ04x_mxY/s200/IMG_4108.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656750880421822242" /></a><div style="text-align: center;">Tekne'de 40 küsürlük knot'luk "fırtına" sonrası baba kucağında rahatlama..</div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-806970240487545188?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-35562757821271737372011-06-01T10:18:00.006+03:002011-06-01T10:36:37.286+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-00sOacKzWFQ/TeXq1PrDwaI/AAAAAAAAApU/UysYM5gdhvI/s1600/00%2B116.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 134px; " src="http://3.bp.blogspot.com/-00sOacKzWFQ/TeXq1PrDwaI/AAAAAAAAApU/UysYM5gdhvI/s200/00%2B116.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613150711048290722" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-em6mnN6N0gk/TeXq0yTyqcI/AAAAAAAAApM/usd4rAiMs4Q/s1600/00%2B107.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 134px; " src="http://1.bp.blogspot.com/-em6mnN6N0gk/TeXq0yTyqcI/AAAAAAAAApM/usd4rAiMs4Q/s200/00%2B107.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613150703166073282" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bloglar kapandı üzüldüm.. Açıldı sevindim ama ancak bugün aklıma geldi bir iki bişeyler yazayım dedim... Maral iyi... İyice büyüdü... Biz kayak tatiline gittik. 1 hafta ayrı kaldık. İtiraf edeyim 1 hafta daha kalırdım. Evet özledim falan ama... Yani arada bir iyi oluyor ayrı kalmak... Dinlenmek iyi geliyor...Hafta sonları Marala arkadaşlık edecek bir kız buldum. Cuma akşam geliyor Pazar akşam dönüyor... Maral bir mutlu bir mutlu anlatamam...</div><div style="text-align: justify;">Arada bir hafta boyunca Maral ile beraber tekneye gittik. Mayıs ayında bir daha ASLA... Deniz suyu soğuk olunca olmuyor... E denize girmeden ufacık yerde Maral sıkılıyor... Haliyle bende... Dedim ya Mayıs Haziran onunla tekneye gitmem 1-2 sene daha...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Seçimler geliyor... Biz oyumuzu kullanalım, tekneye... Ama MAral anneannesi ile birlikte kalır. Zaten bende keyif yapayım biraz... 8 gün! Yeter de artar... Sonra Temmuzda, Maral doğum gününden sonra aşısını olacak, bir müddet burada oluruz, sonra onu da alıp gideriz. Önümüzde uzun bir yaz var ne de olsa...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bugün sipariş vermiş olduğum trambolin eve geliyor... 244 cm çapında etrafı kapalı bir trambolin... Maral da bir enerji var, anlatamam... Trambolinin çözüm olacağına inanıyorum. Bu durumda orada burada zıplayıp biryerlerini yaralama riski ortadan kalkar...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">25 Haziran Cumartesi Maralın doğum günü var. Bütün arkadaşlarımı beklerim. Çoluklu çocuklu olanları özellikle. Evde birşeyler yapmayı planlıyorum... Bakalım... Bu sefer sadece aile arası olsun istemiyorum. 3-5 arkadaşı gelirse şahane olur :)))</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Not:Yukarıdaki resimler çok eski... Ama çok hoşuma gidiyorlar... Paylaşayım istedim.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-3556275782127173737?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-84652409611531156632011-02-22T12:20:00.003+03:002011-02-22T12:42:58.388+03:00<div><div style="text-align: justify;">Bu aralar Maralın uykusu bi garipleşti. Geceleri uyanıyor - 1 saat kadar uyumuyor... Haliye benimde... Neyse geçer elbet... Bu sabahta ütüye bi dokundu - ki eminim bir daha yanına gitmeyecek. 2 parmağı çok hafif am çok hafif yandı. Hemen soğuk suya tuttum - şimdi de devamlı eline suya sokmak istiyor. Kendince oyun yapıyor. Neyse inanılmaz ucuz atlattık! Sabah erken saatlerinde de şöminenin kapısına yüzünü vurmuştu. Buz koyduk o da geçti. Ama dur bakalım nasıl bir gün bizi bekliyor.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ne kadar dikkatli olursanız olun, bir takım aksilikler, kazalar mukakkak oluyor.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Önümüzdeki hafta maralı anneanneye bırakacağız. Bir aksilik olmazsa, kayağa gidiyoruz. Çok özleyeceğimi düşünüyorum. Hiç 1 hafta ayrı kalmadım. Bakalım nasıl geçecek. En fazla 2 gün uzak kalmıştık. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Sanırım tam da tam ihtiyacım olduğu zaman bu tatile gidiyor olacağız. Geçtiğim hafta da bayağı bir yoruldum. Evimize gelenler çok oldu. Misafirlerimiz çok oldu. Hatta geçen hafta hemen hemen her gün çocuk bahçesi gibiydi burası. Ama en çok da Maral eğlendi. Ama tek başıma ben, her işi iyi bir koşuşturma içinde toparlayabildim. Gelenlere ikram, Maralın arkadaşlarına ikram. Gidenlerin arkasından toparlamak, MAralın işlerini eksiksiz yerine getirme... Bence çok iyi iş çıkardım, ama çok da yoruldum. O yüzden kayağa gittiğimde uykunun ve bağımsızlığın tadını doya doya çıkartacağım. Ya da öyle umuyorum. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ayrıca geçtiğimiz Cumartesi günü nam-ı değer Abijean'in yani, ablam Yasmin'in doğum günüydü. Çok eğlendik. Maaile kutladık. Bizim evde....Ben buradan da canım Maral kadar çok sevdiğim ablamın doum gününü bir kere daha kutluyorum. Canım Yasmin. İyi ki doğdun. İyi ki Maral senin gibi birine sahip. Bizlerinde teyzeleri var ama sen çok başka bir teyzesin - her ne kadar teyze lafından hiç hoşlanmasanda... Seni çok seviyorum. Ve kalan uzun ömrünün sağlıklı - çok sağlıklı, mutlu ve huzurlu geçmesi dileğiyle... Hadi sen mutlu olacağını düşündüğün hayatını gidip kurda... Maralı yanına yollayalım zamanı gelince :))))</div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-TGPD4PTbHmk/TWODTGDojzI/AAAAAAAAApE/i3M81AkcdDU/s1600/IMG_3995.JPG"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px; " src="http://2.bp.blogspot.com/-TGPD4PTbHmk/TWODTGDojzI/AAAAAAAAApE/i3M81AkcdDU/s200/IMG_3995.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576445127681412914" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-8HyFnkdEVnI/TWODSzC_IHI/AAAAAAAAAo8/iwzsrWjJePI/s1600/IMG_4020.JPG"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px; " src="http://4.bp.blogspot.com/-8HyFnkdEVnI/TWODSzC_IHI/AAAAAAAAAo8/iwzsrWjJePI/s200/IMG_4020.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576445122578423922" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-VL0Vac5EUtU/TWODS9hsEVI/AAAAAAAAAo0/kHMw5bx_ivA/s1600/IMG_4011.JPG"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px; " src="http://1.bp.blogspot.com/-VL0Vac5EUtU/TWODS9hsEVI/AAAAAAAAAo0/kHMw5bx_ivA/s200/IMG_4011.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576445125391552850" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-xELfVUWzGZo/TWODSnJ8UrI/AAAAAAAAAos/J_cnf87KzLE/s1600/IMG_0810.JPG"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 149px; height: 200px; " src="http://4.bp.blogspot.com/-xELfVUWzGZo/TWODSnJ8UrI/AAAAAAAAAos/J_cnf87KzLE/s200/IMG_0810.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576445119386374834" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-DwIM1MIMhbM/TWODSVi6niI/AAAAAAAAAok/vY9Q2dUqJz8/s1600/IMG_4004.JPG" style="text-decoration: none;"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px; " src="http://1.bp.blogspot.com/-DwIM1MIMhbM/TWODSVi6niI/AAAAAAAAAok/vY9Q2dUqJz8/s200/IMG_4004.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576445114659282466" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-8465240961153115663?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-88766285703927270822011-02-15T23:04:00.004+03:002011-02-15T23:38:40.323+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-FoMF84z-bBk/TVreAMK3cdI/AAAAAAAAAoc/Sc_jlyT6hsc/s1600/IMG_0769.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 149px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-FoMF84z-bBk/TVreAMK3cdI/AAAAAAAAAoc/Sc_jlyT6hsc/s200/IMG_0769.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5574011583672578514" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-O1aFo4kxpDE/TVrd_0jOjDI/AAAAAAAAAoU/D-C9CiElMug/s1600/IMG_0789.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 149px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-O1aFo4kxpDE/TVrd_0jOjDI/AAAAAAAAAoU/D-C9CiElMug/s200/IMG_0789.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5574011577332304946" /></a><div style="text-align: justify;">Siz siz olun aşağıda anlatacağım kısa olaydan ders alın ve uygulamayın; çünkü ömrümden ömür gitti. 5 yıl kaybettim. Belki de daha fazla... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Geçtiğimiz Cumartesi akşamı. Herşey yolunda. Maral akşam yemeğini tıka basa yedi (tahtaya vurun, diliniz ısırın iştahı kaçmasın hehehehe), ve hemen akabininde her zamanki gibi, kakasını yaptı. Normalde Maral kakasını yemek yedikten yaklaşık 15 dakika sonra yapar, bu sefer hemencecik yapmıştı.. Bende kızımı mutlu edeyim dedim; madem erkenden kakasını yaptı, bende normalde yemeğini hazmedebileceği belli bir süre sonrasında soktuğum duşa, bu sefer küvete sokmaya karar verdim. Ve küveti doldurdum. İstedim ki küvette uzun uzun oynasın. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bayılıyor suya. Bayılıyor yıkanmaya. Her akşam yıkanır, ama duş alır. Küvette bildiğiniz jacuzili büyük boy küvetlerden... Ben doldurdum suyu, sıcaklığını da iyice ayarladım. Ne çok sıcak ne de ılık. Maral bayıla bayıla daldı köpüklerin içine. Bir oyunlar bir su sıçratmalar... Şahane! Jacuziyide çalıştırdım. Köpükler iki misli oldu. Aman ne eğleniyoruz... Aman ne kahkahalar... Ne oyunlar... Neyse 25 dakika sonra Maralın rengi değişti. Bildiğin nar kırmızısı... Ve resmen çıkmak için hamle yaptı... Hemen kafasını yıkayıp hızlıca küvetten çıkardım. Ama rengi gitgide kızarıyor. Özellikle yüzü. Yüzü pancar kırmızısına döndü, göz kapaklarıda bembeyaz... Havlusuna sardığım gibi bezini bağladığım yere gittim. Ama canım benim yere çöktü... Aciir aciir dedi ve gözleri kaymaya başladı... Arada da "çikaaaar çikaaar" diye sesi ve hali yettiği kadar bornozunu çıkartmaya çalışıyor... Orada bayılacak! Belli ki bayılmak üzere... Gözler kayıyor... Orada kendimi kaybedecektim korkudan. Çok korktum. Hemen Cemili çağırdım. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Cemil de yüzünde tebessümle, gayet sakin bir şekilde Maralı aynen öyle çırılçıplak kaptı ve direk mutfağa götürdü. Verda su verelim dedi. Su verdik. Abartmıyorum 2 şişeye yakın suyu kelimenin tam manasıyla kana kana içti... Aralarda "hınk hınk" ses çıkararak! Ve Cemilin anlattığına göre ateş topu gibiymiş vücudu. Çocuk yanıyor yanıyor resmen! Hemen oradan aynen yine çıplakken, balkona çıkardı... Balkonda yaklaşık 30 saniye kaldılar. Bildiğiniz o soğukta çırılçıplak canım... Ama 30 saniye sonra içeri geldiklerinde Maral gülüyordu bile. Ben de o arada deli gibi doktorumuzu arıyorum... Bana yarım saaat gibi gelen 5 dakika sonra doktorumuz geri döndü... Daha olayı anlatırken, hikayemin ortasında bana : "bayıldı mı yavrucak?" diye sordu. Yok dedim ama bayılmak üzereydi dedim. "Yapmayın böyle şeyler" dedi. " Yemekten sonra sıcak küvete yarım saat sokmak bayıltır" dedi. Peki bu yaştaki birinin böyle fenalaşması normal mi dedim, "elbette, o da bir insan yani" dedi ya.. Bir ohhhh çektim... Ama nasıl korktum! Nasıl böyle bir hata yaptım diye kendimi yedim. Gece boyu o melek yüzünün bayılıyor gibi olması gözümün önünden gitmedi... Zaten gece boyu belli aralılarla yanına gidip gidip o uyurken ona baktım. Ama yani... İnsanın içi titriyor yahu. Off!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Demek ki ne yapmıyoruz : Yemekten hemen sonra sıcak küvete soku yaklaşık 30 dakika oynamasına izin vermiyoruz... Hayır affedemediğim ben kendime yapmazdım. Niye hayatımda en çok değer verdiğim yaratığa böyle bir ızdırap yaşattım ki? Aklım nerdeydi?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Merak edenlere, Maral kesinlikle banyodan soğumadı. Ertesi gece de "bici bici" diye koşarak küvete girdi... Ama her zaman ki gibi, yemekten 1 saat sonra, ve duşun altına :))))</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-8876628570392727082?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-12110169971885317232011-02-07T21:39:00.003+03:002011-02-07T21:56:30.761+03:00<div style="text-align: justify;">Beni bilen bilir. Hayamında hiç - ama hiç dizi izlemedim. Övündüğüm bir değer değil, çünkü dizi yerine sinema izlerim. Dizi bilmem. Filmleri iyi bilirim. Hatta iyi filmleri hiç sıkılmadan 2-3 defa arka arkaya izleyebilirim. Dizi derken yanlış anlaşılmasın, ben "türk" dizisi izlemem. Basit prodüksiyon, çekim hataları ve inandırıcı olmayan oyunculukla dolu yapımlar işte...ve bu sebeplerden dolayı zamanımı bu boşluklarla geçiremem. Şimdi seyretmeden nereden bileceksin diyeceksiniz? Arada gördüğüm fragmanlar, zaplamalar sırasında şöyle bir baktığım için. Kimse zorlamasın beni. Beğenmiyorum işte. Şunu da söylemeden geçemeyeceğim: ben festival filmlerini de pek sevmem. Ya da Avrupa filmleri... Nadiren ingiliz - oscara aday falan olursa; ya da çok nadiren fransız filmleri seyrederim. Bana illaki genelde türk halkına "boş" gelen hollywood filmleri keyif verir. Güzel kadın, güzel adam, iyi müzik, pahalı prodüksiyon, iyi oyunculuk keyif verir... Bir de oscara aday olan tüm filmleri izlerim. hehehehehe...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Yabancı dizileri izlerim bu arada: Friends, Sex and the city, Greys Anatomy ve Lost. Aralarından bir tek Greys Anatomy hala yayın hayatına devam ettiği için, bir tek o diziyi seyreder olmuşum. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Neyse, şimdilerde şans eseri 2 diziye rastgeldim. Konu başlığından da anlaşıldığı gibi; Karadağlar (Dostoyevski'nin Karamazov kardeşler kitabından esinlenilmiş) ve Muhteşem Yüzyıl. Her iki diziyide beğeniyle izliyorum ve bu "kro" davranışımı burada paylaşmaktan keyif alıyorum. Hehehehehe! Kroyum ben :) </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-1211016997188531723?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-57641932448113841872011-01-31T00:38:00.003+03:002011-01-31T00:59:52.682+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TUXasLsNBRI/AAAAAAAAAoI/q0JfhvMGOyM/s1600/IMG_3878.JPG"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px; " src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TUXasLsNBRI/AAAAAAAAAoI/q0JfhvMGOyM/s200/IMG_3878.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5568096966900778258" /></a><div style="text-align: justify;">Yukarıdaki resim, Kasım ayında çekilmişti. o günden bu yana Maral'ın onlarca fotoğrafı çekildi ve bir sürü videosu. Ama henüz bilgisayarıma aktaramadım bile. Son 2,5 aydır yaşananları kısaca aktarmak gerekirse; Maral büyüyor. 13,5 kiloya çıktı; Nesim bey kiloda biraz yavaşlayın bile dedi. Aburcuburcu biri Maral; ama taze ve kuru meyvelerle... Geceleri rahat uyumaya başladı. Hemen hemen her gece hiç uyanmadan uyuyoruz. Gymboree üyeliğimiz bitti. Yenilemeyi düşünmüyorum; çok cici annelerle tanıştım. Evlerde biraraya gelmeyi planlıyoruz. sanırım Gymboree'nin bana kazandırdığı en iy şey bu oldu. Annelerle fikir alışverişi; alışveriş mekanları, başka başka yepyeni şeyler öğrenebiliyorsunuz. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Okulları gezmeye başladım. Kafamdaki iyi okulların neredeyse tamamiyle görüştüm; bir kısmını ziyaret ettim. Bol bol vaktim varken dolaşıp fikir ediniyorum. Okulları tanımaya çalışıyorum. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Maral'ın kendine has sözcükleri var; hepsini bir kenara yazıyorum. Ama buradan da bir iki tanesini söylemeden edemeyeceğim... Yoğurta gotçi diyor. Bulgura gulgur. Mersi ye beysi. Kapak için baba kelimesini kullanıyor. Babasına da babişi diyor. Ama bu örneklerden sadece bir kaçı... Hepsi kendine göre inanılmaz tatlı. Ve ben hepsini tek tek yazıyorum, yakında buradan da yayınlarım. Yani "bakkal" kelimesi bu kadar mı tatlı gelir kulağa :)) Baaaakaaall :)))) </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Doğum günümü, yılbaşını hep güzel yaşadık. Bol bol eğlendik, güldük. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Arkadaşlarımla bol bol vakit geçirebildim. Gezdim eğlendim. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Çok güzel kitaplar okudum. Robin Sharma'nın Aile Bilgeliği ve Kristin Hannah'ın Ateşböceği yolu. Tavsiye ederim. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Kısaca olumlu gelişmeler bunlar. Tabii bu kadar sevimli, olumlu olmayan olayları da yeşamadık değil. Mesela bu sene bir kere daha domuz gribine yakalandım. Neyse ki Maral da bir sorun olmadı. Ben 39 ateşle yattım. Cemil'in anneannesini kaybettik geçtiğimiz Çarşamba akşamı. Cuma günü cenazemiz vardı. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ve zaman nasıl da akıp gidiyor... Yakında kayak tatilimiz var, bir aksilik olmazsa doğumdan sonra kayak kaymaya gidebileceğim. Maralı artık seneye... Acele etmemize, herşeye Maralı da dahil etmemize gerek olmadığını düşünüyorum. Seneye de bizimle gelse olur. Birşey kaçırmaz. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ama ben karı, kaymayı iple çekiyorum....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5764193244811384187?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-75621127041718668552010-12-15T11:45:00.003+03:002010-12-15T11:54:01.518+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TQiB6S54eDI/AAAAAAAAAn8/IN-OpvZw1T4/s1600/IMG_0101.JPG"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px; " src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TQiB6S54eDI/AAAAAAAAAn8/IN-OpvZw1T4/s200/IMG_0101.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550829379241146418" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TQiB5xbbGwI/AAAAAAAAAn0/4JV2f3NtWj8/s1600/Resim1.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 123px; " src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TQiB5xbbGwI/AAAAAAAAAn0/4JV2f3NtWj8/s200/Resim1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550829370255022850" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">13 Aralık kötü bir tarih.. Ama doğal da... Yani ah vahlamayacağım. Çok özledim. Çok.</div><div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">2 gündür aklımda... Olsaydı da ne olurdu diye düşünmeden edemiyorum. O kacaman kafasını, kızımın minicik suratına yaslasaydı, öpüp koklasaydı...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><div style="text-align: justify;">Kocaman yürekli, kocaman kafalı bir tanecik köpeğim Vito... Yaşasaydı da Maral'ı tanısaydı da...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Vito... Huzur içinde yatıyorsun diye umuyorum canım benim. Zaten dibimizde, havuz kenarından, bu yaz da bizi bol bol seyretmiştir, Maralı da görmüştür - <i>denilen gibi bir izleme olayı varsa ölümden sonra tabii ki... </i></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-7562112704171866855?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-1568539686467095992010-11-26T13:51:00.003+03:002010-11-26T13:57:29.044+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TO-SjGqtXiI/AAAAAAAAAns/mSDR6YUPt8c/s1600/IMG_3932.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TO-SjGqtXiI/AAAAAAAAAns/mSDR6YUPt8c/s200/IMG_3932.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5543810798099193378" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TO-SbWAfH5I/AAAAAAAAAnk/iWWZWvgt5Bo/s1600/IMG_3940.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TO-SbWAfH5I/AAAAAAAAAnk/iWWZWvgt5Bo/s200/IMG_3940.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5543810664778112914" /></a><br /><div style="text-align: justify;">14 Kasım babamın doğum günüdür. O gün, annemle birlikte Istanbul'da olmadıkları için, döndükleri günün ertesi, yani geçtiğimiz Pazartesi akşamı kutladık... Bende buradan babacığıma bir kere daha doğum günün kutlu olsun, canım babam demek istedim...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Biz her fırsatta kollayan, hep arkamızda yer alan, her zaman desteğini hissettiğimiz babacım, bizi çok seven babacım... Seni bizde çooook seviyoruz. Nice yaşlara... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-156853968646709599?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-21518004676588328782010-11-04T22:58:00.006+03:002010-11-05T00:18:24.568+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TNMhbEQsEUI/AAAAAAAAAnY/Zns4QMvJkTk/s1600/IMG_3794.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TNMhbEQsEUI/AAAAAAAAAnY/Zns4QMvJkTk/s200/IMG_3794.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5535805115852394818" /><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 0); "></span></a><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TNMhbEQsEUI/AAAAAAAAAnY/Zns4QMvJkTk/s1600/IMG_3794.JPG"><span class="Apple-style-span" style="-webkit-text-decorations-in-effect: none; "><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFFF;">Haziran 2010</span></span></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TNMha7F6VEI/AAAAAAAAAnQ/D8kI39rSyWU/s1600/IMG_3878.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TNMha7F6VEI/AAAAAAAAAnQ/D8kI39rSyWU/s200/IMG_3878.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5535805113391273026" /></a><div style="text-align: center;">Kasım 2010</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Maral büyüdükçe hayat daha bir iyi oluyor. 1 haftadır Gymboree üyesi olduk. Ne de iyi oldu. Zaten sosyal olma arzusu ile yanıp tutuşan bir bebek, şimdilerde kendi yaşıtlarıyla daha bir tatlı oldu. Benim içinde hayat daha bir rahat oldu. Dolu dolu geçen günlerimiz var. Okula gidiyoruz, eve gelip yemek ve uyku sonrasında hep geziyoruz. Nişantaşı, Bebek, Etiler.... Ben bir iki arkadaşımla buluşuyorum, o da benimle tabii. Her gören mıncıklayıp yemek istiyor... Normal, çünkü bence bebeklerin en güzel çağı bu... Tam konuşamadan, bütün kendine has cümlelerle hayatını bizimle paylaşması ölesiye komik bir durum. Ve her anını yaşamak bir o kadarda keyifli... Çok keyifliyiz bu aralar... Dişler hala yollarda... Biri geliyor, bir diğeri sancı yapıyor... O da olmazsa ne şahane olurdu ama idare ediyoruz artık. Şanslıyım böyle bir kızım var... Bence çok özgür ruhlu, inanılmaz esprili, kendine ait ve saygı duyulması gereken bir dünyası olan bir çocuk olma yolunda... Müziğe meraklı ama ritmik dansa bayılıyor. Her fırsatta... Arabada bile giderken biraz huzursuz olsun, müziğin sesini açıyorum, rahatlıyor adeta... Dünyasında tek olmasına rağmen çok paylaşımcı. İnsanları seviyor ve hemen hemen herkese güveniyor. Kimseyle yabancılık çekmiyor. Girdiği ortamlara rahatça uyum sağlayabiliyor. Uyku konusunda hiç şakası yok. Uykusu geldiğinde uyuması gereken bir çocuk/bebek... Ama uyumazsa, güldürüp unutturmak ta çok zor değil. Canım benim... Basit şeylerden keyif alabilen biri. </div><div style="text-align: justify;">Geceleri de uyuturken yeni alışkanlıklarımız var artık. Muhakkak ama muhakkak muhabbet ediyoruz 5 dakika boyunca. Bana gülümsüyor, gözlerimi, kulaklarımı çekiştiriyor, sonra tekrar gülümsüyor. Sonra burnunu burnuma sürtüyor... Ve sonra tekrar gülümseme... Anne anne diyor ya o aralarda; hiçbir şeyi buna değişmem. Bunu hiç bir akşam kaçırmak istemem. Hele koca insanmış gibi sıkıca sarılması yok mu... her akşam hep uykuya gitmeden önce aynı seremoni... Hiç bitmesini istemediğim bir şey... Artık kendi kendine uyusun diyen aileme de biraz karşı gelmiş oluyorum... Ama böyle bir şey bir daha olmaz ki. Kazık kadar kız olsun ben yine uyutmayı isterim sanki... Hiç sıkılmıyorum... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Şimdi aşağıda Maralın genel bilgilerini yazma kararı aldım; ki ileride bazı ufak ama kocaman detayları hatırlayabilelim diye...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Maral 22 Haziran 2009 da NY'da dünyaya geldi. 15 gün içinde göbek bağı düştü. İlk "agu"sunu 14 Ağustos'ta söyledi. Hiçbir zaman ama hiçbir gün bile hiç mama içmedi. (1 yaşından sonra kendi sütüm yerine, Aptamil 1+ içiyor) Ne gece ne gündüz. İlk 6 ayımız bu yüzden ikimiz içinde çok zor geçti. Ben her gece en az 3 kere uyanıp süt çektim, o da genelde aç kaldı sadece benim sütle beslendiği için. Ama yine de rahat bir bebekti. İlk ek gıdaya elma püresi ile başladık. Ve 6 aylık olmasına bir iki hafta vardı. Sonrasında sebze püreleri ve muhallebiler geldi. 6. ve 8. aylarda fena değildi, ama 8 ile 12 ay arası bana göre yemek yedirmek kabusdu. İlk anneler gününde, 10 aylık olmasına 1-2 gün kala yürüdü. Sağlam basan bir bebek. Her anlamda. Kendini tarttı tarttı ve öyle adımlarını attı. Düşüp kalkma taraftarı olan bir bebek değil kesinlikle. Ama tecrübe! icabı çooooook düştü ve çooook çarptı sağa sola... Kilo almadığı hiç bir ay olmadı. Neyse ki... Ama şişman bir bebekte hiç olmadı. Tam kıvamında yani. Bir kere pamukçuk oldu; bahçede ağzına her önüne geleni götürdüğünden, bir kere de fena düşüp dudaklarını patlattı. İlk aylarda banyo yapmayı pek sevmezken, sonraki aylarda banyodan çıkarmak zor olmasına rağmen sayemde ilk denize girmesi biraz kötü bir tecrübe oldu. Kafasını komple sokuverdim. Neyse şimdi yüzmeye bayılıyor. Sadece kolluklarla yüzüyor; ve havuza da atlamaya yaz sonunda başlamıştı. İlk baba dedi. Sonra abicin (Yasmine taktığı ad) ve sonra anane... Eylül ayında bir bayram vardı - ne bayramıydı hatırlamıyorum; o bayramın ilk günü anne dedi. Anne dediğinde "aç, al, gey, bitti" gibi hatırlamadığım (Yasmin belki burada yardımcı olur çünkü yaklaşık 30-40 kelimesi vardı) bir sürü kelimeyi söyleyebiliyordu... Kendi dilince tabii ki... Hayatında ilk katı gıdayı sanırım 7-8 aylıkken yedi. hala en sevdiklerinden biri olan salatalık. Sonrasında bisküviler, çubuk krakerler, meyveler derken şimdi herşeyi yiyebiliyor. Sadece çok ama çok seçici. Damak tadına düşkün. Ama benim kızım öyle kolay yemek yiyebilenlerden değil. Yemeği ağzında hala iyi çeviremiyor. Ete düşkün değil. Keke böreğe de... Meyva, bir iki sebze hala en sevdikleri... Kek uzatın eh işte, ama mandalina veya elma... bayılır. Makarna da seviyor. ama tadından çok yemesi çok eğlenceli diye... Yoğurta hayır demez. Ama kendi başına bıraktığımda caaanım saçları yoğurdu yiyor... :) Enginar ve kereviz en sevdiği zeytinyağlı. Nohutla geçen gün tanıştı. Eh işte... Pilav... o da eh işte... Ama domatesi doğrayıp önüne koyun, silip süpürür kendince... Peynirlerden dil peyniri... İçeceklerden su en favorisi. Suya da eskiden su derdi, şimdi nedense şeşi diyor. 16 aylık hayatında, sadece bir kere hastalandı. Domuz gribi oldu. Bir iki defa nezle de oldu ama ateşlenmedi hiç. Sümüklendi sadece... Yani aman Allah korusun ateşi çok çıkarsa ben ne yapacağımı çok net bilmiyorum. Doktorumuzu ararız tabii ki de... Amanın derim...</div><div style="text-align: justify;">Maral uyurken deli gibidir. Bir o köşede bir bu köşede. Kolaysa üstünü örtmeyi deneyin... Hemen fırlatır. Uyandığında genellikle hep güleryüzlüdür. Sarılır hemen kucağı alınınca.. </div><div style="text-align: justify;">Ve değişmeyen bir gerçek; bir dakika yerinde duramayan bir bebek. Çok hareketli, çok enerjik, çabuk sıkılan bir bebek. Ama neyse ki basit şeyler onu keyiflendirebiliyor. Hayırı çok iyi bilir uzuuuuun zamandır ama işine gelene... Hemen sevimlilik taslar hayır denen şeyi yapabilmek için. </div><div style="text-align: justify;">Ananesine ve abicine çok düşkün. Arkadaşları sanıyor. HAla kapı her çaldığında anane anane diye bağırıyor. Anane de çok düşkün tabii ki... Saçları doğduuğunda dümdüzdü, hala düz sayılır ama altlardan yukarıya doğru dönme başladı. Şimdi kıvırcık ya da dalga diyemeyeceğim, çünkü dalga ve kıvırcığa ayıp olur, ama incecik düz saçlarından yukarı doğru gelen kıvrımlar da var yani... Tokadan nefret ediyor. Saça, kafaya pek birşey taktırmak istemiyor. Çantasını koluna takıp evin içnde dolanmaya bayılıyor ama. Yasminin hediyelerinden biri de bir çantaydı. Biliyorum zamanında alırken kendisi için çok severek almıştı, ama Maral'a hiç düşünmeden verdi. Minik bir chanel çanta. Zamanında Chanel, Prenses Caroline in kızı Charlotte için yapmış ve limitli sayıda dünyada satışa sunulmuştu, onu hediye etti Maral'a. Biraz vintage bir çanta, o yüzden onu henüz eline veremedim. Biraz daha büyüsün kullanır :) </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Evde yaşadığımız zamanlar çok temizlik olur. Taklit etme konusunda çok başarılı oldukları için, Maral eline bez alsın sil sil sil diye dolanıyor ve abartmıyorum bayağı siliyor her yeri :))) </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">En sevdiği oyunların başında su ve su ile ilgili herşey geliyor. Hortum; duş, süpürge en favori oyuncakları. Hortum görürse ayırabilene aşkolsun. Evde elektrik süpürgesini görünce süpürmeyi istiyor. Ve izin verirsek bundan çok keyif alıyor. Suyunu alıyor bazen yerlere döküyor sonra bez alıp su döktüğü yerleri siliyor... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">En sevdiği ikinci oyuncak tarzı; elektronik! Cep telefonları, kumandalar, bilgisayarlar, telefonlar... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Oyuncaklarının arasında en favorisi yok. Hepsiyle oynamayı seviyor. Aylin'in bize hediye ettiği dev bir köpek var adı Benji, ona sarılmaya bayılıyor. Zaten köpeklerede bayılıyor, canlısına oyuncağına. Filleri çok komik buluyor. Yatarken yanında da abicinin hediye ettiği pembe bir fili var. Adı Ferdinand! Büyük bir tane Mickey'si var. Bazen onu alıp koltuğuna oturuyor bazen de onu uyutmaya çalışıyor :))) Toplara ball ball diyor ve gooool diye bağırıyor; şahane bir kahkaha sesi de ardında geliyor... Kendi kendini güldürüyor... TV izlemeyi pek sevmiyor, belki baby tv'de bir iki şarkı çalınca tempo tutuyor...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Anlatmakla bitmiyor. Ama şu arada aklıma gelenler bunlar... İlk 16 ayımız çok dolu geçti sanırım sonraki yıllar daha da dolu geçecek. İlk yelken tatilini yaptı, şimdi ileride kayak tatili var... Sonra yurtdışı gezileri... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Aman sağlık olsun da... Bütün bunlar sonra ki adımlar...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bütün bunları neden yazdım; ileride görüyorum ki çok çabuk unutulabilir şeyler bu detaylar... Ve Maral büyüdüğünde burayı okuduğunda kendini bilsin diye... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-2151800467658832878?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-54283800831123446832010-10-21T14:02:00.005+03:002010-10-21T14:22:28.832+03:00<div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#0000EE;"><br /></span></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TMAh2E2DGiI/AAAAAAAAAmo/Lf9MEnF7i9U/s1600/IMG_1683.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TMAh2E2DGiI/AAAAAAAAAmo/Lf9MEnF7i9U/s200/IMG_1683.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530457555308059170" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Ne zamandır yazacağım bir türlü fırsatım olmadı... Neyse bugün biraz rahatım. Son bir buçuk aydır da rahat sayılırım aslında ama bu rahatlığın tadını çıkardım. 15 gün tekneye gittik ailecek. Bu sefer resim yok sadece video var. (Yukarıdaki resim de yazın ortasında, arkadaşım Maral tarafından çekilmiş bir resim) Ama inanın Maral çok büyüdü. Teknede de bize rahat verdi. Günboyu yüzdü, güzel yemekler yedi, ve geceleri mışıl mışıl uyudu. Döndük, ve bir hafta boyunca toparlanma falan derken o aralar bayağı yorulmuşum. Tatil güzelde, dönüşler kolay olmuyor. Zaten güneyin son kalan yaz günlerinden, İstanbuldaki kışa geldik. Bikinilerden, montlara girdik bir anda... Şimdilerde hava iyi güzelde, tehlikeli... Bir sıcak bir soğuk dikkatli olmak lazım. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Maral'ı Gymboree'ye yazdırma kararı aldım. Umarım beklentilerimin üstünde olur. Göreceğiz. Kış zamanı evde tutmak haksızlık olur. Ona da bana da değişiklik olur. Önümüzdeki hafta başlıyoruz. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Kısaca bizler iyiyiz. Planladığımız tatiller var önümüzde, Maral anneannesinde rahatlıkla kalabilir artık... Zaten "annani annani" diye dolanıp duruyor evin içinde... O annaniii diyor, anneannesi "canıııııım" diye karşılık veriyor... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bu aralar 2 konu var kafamı kurcalayan; birincisi kadın meselesi... yatılı bir kadın fena olmaz artık ve nereden nasıl bulabilirim belki yardımcı olabilirsiniz... Evinişlerini yapacak, gerektiğinde Maral'a bakacak falan... İkinci meselede evden iş konusu. Birşeyler yapmak istiyorum evden ama ne yapabilirim bilmiyorum. Şimdi şunlardan bunlardan hoşlanıyorum da diyemiyorum... Biraz tıkanık ve bulanık yani... Evden oturarak kazançlı ne iş yapabilirim belki fikri olan da olur :))))</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5428380083112344683?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-23789456944795785842010-09-13T21:16:00.004+03:002010-09-13T21:21:16.460+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFF00;">Halkını cehalet ve sefalete teslim eden yöneticiler yok olmaya, cehalet ve sefalete sürükleyen yöneticileri seçen halk ise KÖLE olmaya mahkumdur. </span></span></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFF00;"><br /></span></span></b></span></div><div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFF00;">M.K.Ataturk</span></span></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana, serif;color:#333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><b><br /></b></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana, serif;color:#333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><b><br /></b></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></b></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif;font-size:100%;color:#333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:13px;"><br /></span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-2378945694479578584?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-54885861119279795502010-09-04T13:27:00.003+03:002010-09-04T13:51:58.878+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TIIjYUv7UUI/AAAAAAAAAmY/nklAK1qEuHA/s1600/IMG_1857.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TIIjYUv7UUI/AAAAAAAAAmY/nklAK1qEuHA/s200/IMG_1857.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513007794648469826" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TIIjX5fzl7I/AAAAAAAAAmQ/-UTLd1e1D0U/s1600/IMG_1814.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TIIjX5fzl7I/AAAAAAAAAmQ/-UTLd1e1D0U/s200/IMG_1814.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513007787333097394" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TIIjXh1A-YI/AAAAAAAAAmI/Tuf5cyYDeIU/s1600/IMG_1825.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TIIjXh1A-YI/AAAAAAAAAmI/Tuf5cyYDeIU/s200/IMG_1825.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513007780979603842" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TIIjXaToFNI/AAAAAAAAAmA/GklK4DEKTac/s1600/IMG_1784.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TIIjXaToFNI/AAAAAAAAAmA/GklK4DEKTac/s200/IMG_1784.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513007778960512210" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TIIjW0GbuQI/AAAAAAAAAl4/yVSnywDMWwg/s1600/IMG_1671.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TIIjW0GbuQI/AAAAAAAAAl4/yVSnywDMWwg/s200/IMG_1671.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513007768704628994" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Çok kısa yazacağım... Çünkü artık Maral günde 1 kez uyuyor. Sabah kalkıp kahvaltıdan sonra biraz oyun, biraz hava alıyoruz, sonra öğle yemeğini yiyip yatıyoruz. Tabii ki o uyuyor ben kalan işlerimi yapıyorum ama çok yoruldum bu aralar. Evimize taşındık. Tuzlayı özledim biraz. Ama havalar havuza girmeye müsait değil Maral için, o zamanda Tuzla'da daha fazla kalmanın anlamı kalmadı. Ama bu aralar sıkıntıdayım. Yemek yemiyor. İyice katı gıdaya geçtik artık ve Maral kendi kendine yemek istiyor. Bende bıraktım kendi kendine... Artık ne yerse kendini nasıl doyurursa... Ama inanın hiçbir şey yemiyor aslında... Bakalım nereye kadar gidecek bu... Ne yapmalıyım hiçbir fikrim yok... Sıkıntılı işler anlayacağınız... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">1 Eylül canım annemin doğum günüydü. Yine yaptı yapacağını ve Maral'ı düşünerekten, kesinlikle akşam yemeği istemiyorum dedi. Maral yorulur diye... Bizde öğleden sonra gittik ve bütün günü birlikte geçirdik... Canım annem sen ne düşüncelisin. Hep bizi düşünüyorsun.. Biraz da kendini düşün lütfen. Örnek ol bize yani... Önce kendini düşün ki, bizde önce kendimizi düşünmeyi öğrenelim... Ve lütfen hep var ol. Sağlıklı ol. Yanımızda ol. Seni çok seviyoruz. Ayayeeee!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Evet Maral anne demedi daha - daha doğrusu bana hitap etmedi anne diye... Ama anneme ayaye diyor... Annemi görünce başlıyor ayaye ayaye demeye... Babama dede, Cemile de baba diyor... Yasminin de yeni adı Abicin...Abicin abicin diye dolanıyor Yasmini görünce... Banyoya bıcıbıcı, yemeğe mama, çişe de çişşşşşşşşş.... Ama ne cümleler kuruyor ne cümleler duymak lazım... Hiçbirini anlamıyorum ama sanırım o bizleri gayet iyi anlıyor. En azından getir götürü gayet iyi biliyor. Biiiiiiy, iykiiiii, üüüüüüuuuuçççşşş... (yani bir iki ve üç) Evde çalışan kızımız var, adı Fati ama Maral ona Pati diyor. Attaya gidiyoruz diyorum, kapını önüne gidip aytta diye söyleniyor. Ya da eline herhangi bir çanta alsa da olur. Attaya gidiyoruz ya, hemen eline bir çanta kapıyor ve aytta diye söylenmeye başlıyor... Aç kelimesi bu kadar güzel söylenemez... Açiiiiii.... açıyorum demek - ya da ben öyle zannediyorum... Bittiye biytti.. Topa bol diyor... Sanırım ingilizcesini duydu ve öğrendi... Anlatmakla bitmez... Görmek lazım...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ve umarım bu yemek sorununu da hallederiz yakında... Neyi nasıl yapacağım bana yardım edebilecek, fikir verebilecek birisi varsa lütfen hiç çekinmeyin derim. Her türlü öneriye açığım...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bu arada resimlerin en sonuncusunda benim en yakın arkadaşım Maral da var. Yani Maralıma adını veren büyük Maral. NY'da yaşıyor, İstanbula senede bir gelir, muhakkak görüşürüz geldiğinde. Bu seferde Tuzla'da kaldı eşiyle beraber ama çok eğlendik, acaip çok güldüm. Sağolsun, iyi olsun.... Onu da çooook öpüyorum buradan... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5488586111927979550?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-74792205138192343702010-08-13T09:50:00.007+03:002010-08-13T14:23:03.230+03:00<div style="text-align: justify;">1 ayı aşkın Tuzladayız. Bana kalsa 1 ay daha burada kalırız. Zamana bıraktım. Açıkçası burası rahat oldu. Maral açıkhavada, suyun içinde büyüyor. Haliyle bizde... Ama bugün sadece Maralı yazmayacağım. Türkiye ile ilgili bir mesele aklıma takıldı onu bahsetmek istiyorum. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Hani gitgide yüzümüzü doğuya çeviriyoruz diye yazılıyor ya; ben farklı bir açıdan bakmak istedim. Şimdi yüzümüzü doğuya döndürünce, haliyle arkamızı Avrupaya doğru çeviriyoruz demektir... :)))Avrupa - her ne kadar sevsem de - arkanı dönecek bir topluluk değil. :))) Batıya, yani Avrupaya dönersek de bu sefer arkamızı araplara dönüyor oluyoruz; e bu da pek tekin bişi değil. Aman aman derim!!! Araplar da pek dönülecek bir topluluk değil! Bence en doğrusu yüzümüzü yukarıya, kuzeye doğru dönelim, arkamız Akdeniz ve Afrika... Pek de rahat olur. Türkiyenin ne doğuya ne batıya dönük olma ihtiyacı yok. İlla bir yerlere dönecekse, kuzeye biraz Beyaz Rusya, biraz Rusya, azıcık Finlandiya, Danimarka ve oradan ver elini kuzey kutbuna... Oh mis gibi... :))) Doğuda bişi yok! taa uzak doğunun en asil ülkesi Japonyaya kadar! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><div style="text-align: justify;">Geçenlerde dünyanın en huzurlu ülke sıralamasına baktım; hemen yazayım :</div><div style="text-align: justify;">1. Yeni Zelanda</div><div style="text-align: justify;">2. Danimarka ve Norveç (bu ikisi ikinciliği paylaşıyorlar)</div><div style="text-align: justify;">3. İzlanda</div><div style="text-align: justify;">4. Avusturya</div><div style="text-align: justify;">5. İsveç</div><div style="text-align: justify;">6. Japonya</div><div style="text-align: justify;">7. Kanada</div><div style="text-align: justify;">8. Finlandiya</div><div style="text-align: justify;">9. Slovenya</div><div style="text-align: justify;">10. Çek Cumhuriyeti</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Sıralama devam da ediyor... Merak edenler www.businessweek.com'dan ulaşabilirler..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bu sıralamayı ülkelerdeki güvenlik, gelişim, refahlık, suç oranları, işsizlik gibi unsurlara göre yapmışlar... Ama dikkat çekici unsur İskandinav ülkelerinin ilk 10'un içinde bulunması. Dedim ben yüzümüzü yukarıya doğru çevirelim diye... Herhalde ülkelerin iklimlerine biraz bağlı olaraktan, ne kadar soğuk olursa o kadar daha sakin ve huzurlu olunabiliyor... Hmmm bana doğru gibi geldi biraz... Düşündürüyor değil mi?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Valla ben evimdeki huzuru ülkemde de istiyorum. Bıktım gündemdekilerden. Her alanımızda bir sorun, bir soru işareti var. İçişlerinde, dışişlerinde, sporda, eğitimde, iş dünyasında, sağlık sektöründe, medyada, trafikte... Anasını satayım her ama her alanda bir gariplik var... Pozitif birşeyler oluyor, hemen akabininde aynı olayda negatif şeyler... Kandırılıyor muyuz nedir? :) Kim Türkiyenin bu politika ile ileriye doğru gittiğini düşünüyorsa, ona hemen bir sorum var...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Huzurun var mı? Huzurun?</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-7479220513819234370?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-28125622049877381232010-07-21T15:25:00.002+03:002010-07-21T15:33:13.539+03:00<div style="text-align: justify;">Annem ve babam sağolsun! 1 haftadır onların evinde, Tuzla'da kalıyoruz. Tam anlamıyla tatil yapıyoruz da diyebiliriz. Gündüzleri Maral ya evde havuza giriyor, bahçede koşuşturuyor, Maya (Vitonun can arkadaşı canım köpeğimiz) ile oynuyor, ya da evimizin 2 adım ötesinde, kanımca Istanbul'un en iyi klubü olan Istanbul Mercan Yuvası tenis klubünde denize giriyor, tenis oynayanları seyrediyor, ve akşamları güneşin batışına nazır, denizin dibinde bizimle akşam yemeği keyfi yapıyor... Tekne tatilinden çok daha iyi oldu bu şimdilik. Bir defa Maral için süper oldu, koşacak alan, keşfedecek çok şey var... Dişleri de 5 oldu. Öyle çil çil de terlemiyor burada... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Özetle, biz burada Tuzla da evimizde çok mutluyuz. Nefes alıyoruz. Gündüzleri annemlerde bizi ziyaret ediyorlar, Yasmin'de yüzmeye gelecek haftanın 3-4 günü...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">EEeeee, limonatayı yaptık biz! Hem de içinde biraz cin ve biraz da vodkası var!!!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Resimler çok yakında!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-2812562204987738123?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-10244013896647912342010-07-13T10:14:00.005+03:002010-07-13T11:11:27.088+03:00<div style="text-align: justify;">Geçtiğimiz Cuma akşamı Cemili bavulumuzla beraber Marmaris'e yolladık. Pazar sabahı orada buluşmak üzere... Bende Cumartesi akşamı çok gitmek istediğim bir partiye gidecektim, pazar sabahı da kızımla beraber uçağa binip Cemilin yanına gidecektik. Herşey planlandı. Cumartesi öğlene kadar herşey şahane idi. Tam laylaylomluk bir durumdu... Keyfimi anlatamam. O kadar iyi hissediyordum ki kendimi, nerdeyse midemde kelebekler uçuşuyordu - yani sanki.... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ama ne yazık ki yazı kapattık. Bu yaz da denizin, güneşin, tekne tatilinin hayali kaldı. Cemil Cumartesi sabahı 3 ay evvel ameliyat olduğu aşil tendonunu yeniden kopardı. Daha doğrusu yeniden koptu ve Cumartesi gecesi apar topar İstanbul'a döndü. Boğazımda bir tıkanma var, hala... Hem Cemile üzülüyorum hem kendimize... Aman sağlık olsun, en önemli şey sağlık diyorum kendi kendime ama hala olayın şokundayım. Dün sabah yine ameliyat oldu Cemil. Bugün de Maral ile birlikte ziyaret edeceğiz. Bu sefer daha da zorlu bir iyileşme dönemi biz bekliyor. Hemde yazın tam ortasında. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Yani neymiş? Hayatı olduğu gibi kabul etmek lazımmış, ve limonu bir şekilde limonata yapmak! Ama moraller bu kadar bozukken neyi nasıl yapacağım bilmiyorum... Talihsizliğin böylesi yani... Çok üzgünüm. Çok! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-1024401389664791234?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-69758014784092686342010-07-06T11:38:00.003+03:002010-07-06T12:01:12.113+03:00<div style="text-align: justify;">Pazar Marmaris yolcusuyuz. Cemil 1 gün önceden gidiyor. Bize hazırlık yapacak. Alışveriş ve tekneyi hazırlama. Pazar sabahı kızımla beraber Marmaris'e inince hemen, hiç vakit kaybetmeden tekneye binip açılacağız. Böylelikle, marinanın o rezil kepaze sıcağında hiç durmak zorunda kalmayacağız. Bu sefer tecrübeliyim. yanıma boşyere götürmüş olduklarımı bu sefer götürmeyeceğim. Ama götürmüş olmayı dilediklerim var tabii... Neyse bir hafta daha yokuz buralarda...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bu arada bu sivrisineklerin durumu nedir? Dün gece 2'den itibaren hiçbir ilaca oralımısın demediler. Kulaklarımın üzerinden inişler kalkışlar yapıldı. Sanki kafam Sabiha Gökçen havalimanı! Ama şaka değil, hiç uyutmadılar... Birde evin her yerinde kelebekler var. Daha doğrusu geçen hafta evin içi kelebekler vadisi gibiydi. Çiftleşme sezonuymuş. Erkek kelebekler dişilerin peşinde... Yaniiii... Daha romantik yerler varken bizim evin içinde neyi nasıl yapacaklar anlayamadım. Bu hafta da birer birer ölülerini topluyoruz... Hayır korkum Maral bizden önce bir tane bulacak ve midesine indirecek... Herşeyi yiyor da... Bir kelebek kalmıştı!!!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Pittbull yasasını kınıyorum. Rezil adamlar. Yani bazı Avrupa ülkelerinde de benzer kararlar vardır da, bizimkilerin bu kararı nasıl uygulayacaklarını biliyorum. Ah zavallı köpekler. Ve elbette en başta ah iğrenç sahipler. Türkiye'de eve köpek alıp da sokağa bırakan ne kadar çok insan/canavar var. Bu insanlardan adam olmaz; e bu kararı alanlardan hiç adam olmaz. Ne olurdu ki yepyeni bir kanun getirselerdi, diğer Avrupa ülkelerine de örnek olabilecek (mesela bütün pittbulllar kısırlaştırılacak, ve her pittbull sahibi her 3 ayda bir rapor verecek falan filan - zaten böyle mecburiyetler pittbulllara olan talebi azaltacaktır ve hiçbir canlı katledilme zorunda kalmayacak falan filan gibi - vergimi veriyorum ben benim yerime onlar düşünse ya bunları); ama bizim millet kendi başına düşünse, düşünmeyi öğrense, ve uygulamalarda ciddiyet ve hassasiyet gösterse, bambaşka yerlerde olurduk. Koyunuz biz koyun... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bu arada Dünya kupası finalleri geliyor. 4 takım kaldı; Uruguay, Hollanda, Almanya ve İspanya.. Ben sanırım Hollandalıları ve sonra İspanyolları tutuyorum. Umarım ikisi arasında bir final oynanır. Ayreten şu vuvuzelalardan nefret ediyorum. Maç seyrederken arı kovanı gibi ne o öyle...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-6975801478409268634?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-26269746595748152292010-06-29T21:04:00.005+03:002010-06-29T21:29:30.044+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TCo7fAWZcXI/AAAAAAAAAlI/hxhaDzyjyDE/s1600/Marmaris+Kumlub%C3%BCk+002.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TCo7fAWZcXI/AAAAAAAAAlI/hxhaDzyjyDE/s200/Marmaris+Kumlub%C3%BCk+002.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488264499760296306" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TCo4KuUHwoI/AAAAAAAAAlA/lA7gWQ6fSrw/s1600/Marmaris+Kumlub%C3%BCk+056.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px; " src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TCo4KuUHwoI/AAAAAAAAAlA/lA7gWQ6fSrw/s200/Marmaris+Kumlub%C3%BCk+056.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488260852786643586" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TCo4KYpbssI/AAAAAAAAAk4/sbBtj6bFShg/s1600/13442_407752866739_608566739_4287048_3112798_n.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px; " src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TCo4KYpbssI/AAAAAAAAAk4/sbBtj6bFShg/s200/13442_407752866739_608566739_4287048_3112798_n.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488260846970450626" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TCo4KCo_qsI/AAAAAAAAAkw/pEllSXsQcdA/s1600/Marmaris+Kumlub%C3%BCk+015.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px; " src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TCo4KCo_qsI/AAAAAAAAAkw/pEllSXsQcdA/s200/Marmaris+Kumlub%C3%BCk+015.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488260841063033538" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Maral 1 yaşına girdi. Pazartesi sabahı aşısını da oldu, ama asıl gelişme süt ile ilgili kısım. Evet artık süt vermiyorum. Tanrı Aptamilden razı olsun. Geçen ay, tatile gideceğim için, rahat etmek istedim ve hazır mamaları denedik ama sonuç hep hüsran oldu. Hepsini reddetti Maral. Haliyle bende tatil boyunca süt çek süt ver olayını yaşadım. Hemde 40 derece sıcaklıkta... İnek sütünüde reddetmişti... Neyse... Pazartesi sabahı Aptamil junior 1 yaş üstü sütü satın aldım.... Ve korka korka biberona boşalttım... Bu korku başka bir korku, bu duyguyu anlatamam. Tanrım dedim, lütfen bunu sevsin. Tadına da baktım... gayet başarılı... Uyku saati geldi ve ben biberonu dayadım... Ve... ohhhhhhh!!! Lıkır lıkır gitti süt. Hemde hepsi... Artık süt çekmiyorum. Daha doğrusu sütüm bitene kadar mümkün olduğunca az çekeceğim ki artık süt çekme işlemi tamamlansın. Ben o şahane annelerden olmadım. Emzirmedim - Maral 2,5 aylıktı ve kendimce bana göre olan "işkenceyi" sonlandırdım ve tam 1 yaşına kadar sadece ama sadece kendi sütümle "medela swing" ile sütümü çekerek besledim. Eleştiren olursa, çok da umurumda değil yani. Emzirenlere afferim. Bu konuda bana kimse dil uzatmasın. Keserim o dilleri! :)))</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Tatilde başka bir gelişme ön üst dişlerini patlatması oldu. Eve döndük ve bam.! Dişler geldi. Canım kızım... Hiçde huzursuzluk yapmadı, extradan yani... Gayet uyumlu idi. Zaten iyi bir bebek, biz üzen bir bebek hiç olmadı, yavrum kimbilir ne acılar içinde bile öyle beklenilen kadar huzursuz olmadı...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Tatil benim beklediğim gibi olmadı ama çok şey öğrendim. Çok iyi bir tecrübe oldu benim için. Yani önümüzdeki haftalarda yeniden gittiğimizde daha rahat olacağıma inanıyorum. Ama sanırım artık bir abla almak lazım yanımıza... Hem peşinden koşacak hemde dışarı kaçmak istediğim zamanlarda kaçabileceğimi bilebileceğim... Maral ultra hareketli bir kız. Evet çok huzurlu, çok iyi bir bebek ama aynı zamanda da inanılmaz hareketli. Hiç durmuyor. Bende ona ayak uyduruyorum ama nereye kadar? Gerçekten çok yoruldum. Çoook! O yüzden opsiyonları açtım... kafamda henüz ama zaman gösterecek...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bir başka gelişme daha oldu bu arada ama bu tatsız bir gelişme... Canımdan çok sevdiğim, Marala değer verdiğim kadar değer verdiğim - 1gr daha az değil - ablam yarın dizinden ameliyat oluyor. 6 sene evvel dizini sakatlamıştı ve ameliyat olması gerekti ama o bu konuya çok karşıydı. 6 sene geçti ve ağrıları dayanılmaz hale geldi. Ve yarın ameliyat oluyor. Umuyorum şahane geçecek ve en kısa zamanda maral ile birlikte evin içinde, dışında her yerde birlikte koşabilecekler...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-2626974659574815229?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-27964999193916081712010-06-11T10:11:00.004+03:002010-06-11T10:21:58.872+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TBHjsrD1Z3I/AAAAAAAAAko/VBGOzuQi1oo/s1600/IMG_0644.JPG"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px; " src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/TBHjsrD1Z3I/AAAAAAAAAko/VBGOzuQi1oo/s200/IMG_0644.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481412578099160946" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">2 sene sonra ilk defa tatile gidiyoruz. Maral, ben ve Cemil. Çok heyecanlıyım. Yarın öğleden sonra Dalaman'a uçup, oradan tekneye gideceğiz bir aksilik olmazsa... Maralın eşyaları bir araba dolusu! Yatağı, mama sandayesi derken ufaklığın eşyaları tekneyi doldurdu bile. Ben ne alıyorum diye sorarsanız, pek birşey yok, 2 bikini 2 elbise... Detaya gerek yok, çok az yani. Neyse 22 Haziran doğum gününe geliyor olacağız. 1 yaşında olacak Maral. Doğum günü partisi yok, sadece aile arası ufak bir kutlama. Belki ama belki sonra arkadaşlarımızşa beraber daha büyük bir kutlama yaparız. Ama sanmıyorum. Bakalım.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bu post kısa oldu biraz ama paketlenmem lazım. Çok iş var çooookk!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Herkese selamlar! Ben tatile gidiyorrrrrrrrrrrrrruuuuuuuuuuuuuuum!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-2796499919391608171?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-72800910005614404182010-05-10T22:46:00.002+03:002010-05-10T22:53:20.337+03:00<div style="text-align: justify;">Anneler günüm kutlu olsun. Çok şahane bir hediye aldım ben... Sabahın 7,30'unda aldığım, üzerindeki kartta "anneciğim ilk anneler günün kutlu olsun - kızın Maral" yazan çiçekleri demiyorum... </div><div style="text-align: justify;">Kızım yürüdü. Hemde pıtır pıtır... Gerçi artık oturmak yok bana ama olsun... O önde ben arkasında evde, çayırda, çimende yürüyoruz. :))) Maral tam 10,5 aylık yürümüş oldu. İlk Cumartesi günü anneannesine ve tatisi Yasmine doğru yürüdü ama yaklaşık 10 adım... Sonra anneler gününde hem yürüdü hem ilk defa kalkan yedi hem bizim köpeğimiz Maya ile tanıştı. İlk defa çim gördü, çimlerde koştu, düştü... İlkleri yaşadı yani... Haliyle bende....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Canım kızım çok seviyorum seni... Hayatın hep böyle güzel geçsin...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Canım annem, anneler günün kutlu olsun... Ne iyi ettin babamla tanıştın, ne iyi ettin evlendiniz, ne iyi ettin Yaso gibi bir abla kazandırdın... Çok yaşa emi...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-7280091000561440418?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-32756503949057059502010-05-04T21:43:00.002+03:002010-05-04T22:04:32.656+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S-BvjXGvvrI/AAAAAAAAAkg/Nz-1-1jIj6M/s1600/IMG_0586.JPG"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px; " src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S-BvjXGvvrI/AAAAAAAAAkg/Nz-1-1jIj6M/s200/IMG_0586.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467492600916197042" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ayda bir post yazmaya başladım... kolay değil... Evet internete hergün giriyorum ama... Banka işleri, mailler, kısaca günlük haberler... kendi bloguma bile bakamıyorum... Ama şikayet etmiyorum... Hayat çok doldu. Hiçbirşeye vakit ayıramıyorum ... hmmm neler oldu bu dönemde...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Maral yürüyor... evet altın adımlarını attı. Alt dişler tamam. Üstleri bekliyoruz... Merakla... Sabırla... Bu aralar çok huysuz, belki üstler de geliyordur. Yemek yemek bile istemiyor... Ama tombul tombalak biraz.. Yaniiii.. Normal boyutlarda... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Evet hala - 11. aya geldik - süt veriyorum. Ama çok bıktım. Günde 2 kere çekmeye başladım, 1 öğün mama vereyim diye. Ama 2 kere süt çekmem de yetiyor 3 öğün için. O yüzdem ben mamaya, mama bana bakıyor her gün... Bakalım süt ne zaman azalacak. Bu gidişle, mama vermeden inek sütüne geçiş yapacağım heralde.... bundan da şikayetçi değilim. Kızım dolu dolu bir sene sadece anne sütü ile beslendi. Ben üzerime düşen görevi fazlasıyla yaptım. Ve süt verenler beni en iyi anlar... Kolay bir iş değil. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Cemil ayağından ameliyat oldu. Aşil tendonu kopmuştu. O da 3 hafta kadar evden dışarı çıkmadı. Halyle benim için işler daha da zorlandı. Bana yardım eli uzatan Cemil, koltuğa yapışıp kaldı, dolayısıyla bütün işlere artı olarak Cemilin de işleri biraz yordu beni. Bundan da şikayetçi değilim...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Annem bugün Londra'ya gitti. Cuma günü dönecek. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Yasmin hemen hemen haftanın 3-4 günü bizde. Maral hayatını altüst etti diyor ama o da şikayetçi değil. Ben hiç değilim. Keşke burda yaşasa... Aynı binada...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Babam yoğun. Her zamanki gibi. Çalışıyor, haftada bir Maral'ı görmeye geliyor. Son kitabını Maral'a ithafetti. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Akşamları evde güzel filmler izliyorum, en güzeli "Precious" adlı filmdi. Şok edici bir film. Acaip iyi oyunculuk var. Tavsiye ederim. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Arada bir bir iki arkadaşım ziyarete geliyor, bebekleri alıp yemeğe gidiyoruz. Yorucu oluyor ama keyifli. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Başka birşey pek yok. Ama günler nasıl geçiyor, nasıl hemen bahara geldik de yaz kapımızda anlamadım gitti. Hiç hayatımda zaman bu kadar hızlı akmamıştı...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bakalım bir sonraki postumu ne zaman yazacağım...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-3275650394905705950?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-39294148469369799512010-03-31T15:33:00.004+03:002010-03-31T16:47:28.965+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S7NSIRmM0FI/AAAAAAAAAkY/GZr0uxY85D0/s1600/IMG_0526.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S7NSIRmM0FI/AAAAAAAAAkY/GZr0uxY85D0/s200/IMG_0526.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454793875791859794" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Geçtiğimiz hafta sonu, Maral doğduğundan bu yana ilk defa Maral'dan ayrı kaldım. Hazırlıklarımı yaptım; sütlerimi çektim; çantamı hazırladım ve Cemil ile birlikte Cuma akşamı yola çıktık. Maralı da anneme ve ablama teslim ettim. Bir fena oldum giderken; bir ağladım yolda Sabiha Gökçen Havalimanına giderken... Bir korku dolu düşünceler (uçak düşerde Maral annesiz babasız kalırsa diye) aldı beni... Anlatamam.... Sadece yaşanır. Ama aynı zamanda yaklaşık 1 senedir ilk defa uyuyabilecektim... İstediğimi yiyip, istediğimi içebilecektim... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Peki öyle mi oldu? HAYIR! Havalimanına gider gitmez kendime sosis ve patates kızartması sipariş ettim, bira eşliğinde. Yemez olaydım. Yol boyu midem bulandı. Zaten uçaklardan tedirginim; tedirginliğimin yanına bir de mide bulantısı... Yanıma da 6 aylık oğluyla bir anne oturmaz mı? Yol boyu sohbet ettik. İnip de tekneye vardığımızda yorgunluktan çökmek üzereydim; ama ohh dedim şimdi deliksiz uyuyabileceğim... Bir insan her saat başı uyanır mı?Uyanır... Son 6 aydır her saat başı uyandığımı hatırlamıyorum. Yerimi mi yadırgadım, hava mı biraz soğuktu nedir, hiç uyuyamadım. Maral da aklıma takılmadı halbuki. Nasılsa emin ellerde... Ama fırsat bu fırsattır dedim; olmadı ilk gece. </div><div style="text-align: justify;">Cumartesi sabah 7'de kalktık. Güzelce kahvaltımızı ettik ve teknede bir takım işler vardı; ben günboyu işlerimi yaptım. Bu arada Maral ile teknede yaşam nasıl olur onu çözmeye çalıştım; çok da güzel olur - göreceğiz yazın...Aralarda da süt çektim ve Marmaris Netsel marinadaki balıkları besledim - sütümle :)))) Her 4 saatte bir süt verdim balıklara... </div><div style="text-align: justify;">Marmarise varmadan "oh günboyu şarap, bira falan içerim" diye düşünmüştüm. Ama gel gör ki canım istemedi, içim almadı eskisi gibi... Akşam balık keyfi yaparken içerim dedi. Uykusuzluk ve yorgunluk aldı başını ya; yine ne yiyebildim ne de içebildim. Bir de bir üşüdüm bir üşüdüm... Neyse ki annemin bana zorla alırdığı kazak vardı da... Biraz sıcak tuttu beni. O akşam iyi uyudum diyebilirim. Ama içimde de heyecan var; 2 sene sonra tekne ile biraz gezebileceğiz diye... Bir kalktık; hava berbat... Fırtına yağmur soğuk... Zaten Pazartesi sabahı döneceğiz 8 uçağı ile; dolayısıyla 4'de kalkmamız lazım, hiç maceraya gerek yok, o günüde teknede öylesine geçirdik... Akşam GS FB maçına kadar... Gittiğimiz restaurantta da kalabalık ve digiturk arızası nedeniyle pek de iy izleyemedik maçı... Tadı yoktu yani... Ama yine de pişman değilim. Genelde güzel geçti, sadece beklediğim gibi olmadı. meğer biraz da ben değişmişim açıkçası. Eski Verda değilim sanki...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ve şu karara vardım; insanın evi gibisi, düzeni gibisi yok. Yapılacak en güzel tatil kendi evinde kendi yatağında... Teknede kendi düzenimizi kurana kadar, tekne tatili de bana pek cazip gelmiyor. En azından havalar ısınsın, denizin keyfini çıkarmaya başlayana kadar...Kısaca evimi özledim, yatağımı özledim, Maral'ı özledim... Tüm bunlardan çıkarttığım bir ders var. Bu heyecanla evime döndüğüm için ne kadar şanslı olduğumu düşünüyorum... Bu şahane bir duygu... Herkesin bu duyguyu tatmasını dilerim. Evine heyecanla dönmek. Koşa koşa... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-3929414846936979951?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-64302886181834591832010-02-21T23:06:00.003+03:002010-02-21T23:27:07.429+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S4GUck3KNQI/AAAAAAAAAkE/yZXx21jQkD8/s1600-h/IMG_2954.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S4GUck3KNQI/AAAAAAAAAkE/yZXx21jQkD8/s200/IMG_2954.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440793043492549890" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S4GUbSmOWdI/AAAAAAAAAj8/zXXvufzffUs/s1600-h/IMG_2966.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S4GUbSmOWdI/AAAAAAAAAj8/zXXvufzffUs/s200/IMG_2966.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440793021409810898" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S4GUbJWyFVI/AAAAAAAAAj0/EvmcaPq26Ag/s1600-h/IMG_2956.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S4GUbJWyFVI/AAAAAAAAAj0/EvmcaPq26Ag/s200/IMG_2956.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440793018929124690" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S4GUamVuC2I/AAAAAAAAAjs/YAl-AerTTx4/s1600-h/IMG_2946.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S4GUamVuC2I/AAAAAAAAAjs/YAl-AerTTx4/s200/IMG_2946.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440793009529424738" /></a><div style="text-align: justify;">Ne diyeyim ki... Çok şanslıyım. Böyle tatlı bir ablam var. Böyle altın kalpli, böyle temiz bir insan... Onun yeri bambaşka... Hele Maral'la birlikte böyle olunca...Bayılıyorum... İyi ki varsın Yasmin... Nice birlikte, hep beraber geçireceğimiz senelere... Canım ablam... Ne olur hiç değişme. Hep olduğun gibi ol. Seni sen yapan özelliklerini hiç kaybetme. Yeter ki mutlu ol. Olmak istediğin gibi ol. Hayatta ne yaşamak istiyorsan, ne yapmak istiyorsan kaçırma yap. Gitmek istediğin bir yer varsa, düşünme git... Nasıl olsa ben hep yanındayım. Hep fikirlerinin arkasındayım... Seni çok seviyorum...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bebek bakmak valla zor iş - miş. Göründüğünden çok daha zor. Ama bir gülüşü herşeyi unutturuyor... İnsan ister istemez ikinci bir bebeği yapmayı 50 kere düşünüyor. Ben de sırf böyle bir ablam olduğu için, sırf çok sıkı fıkı bir ilişkimiz olduğu için Maral'a kardeş yapmayı istiyorum.. Daha doğrusu düşünüyorum. Muhtemelen olmayacak... Ah süt verme... Süt verme olayı göründüğünden çok daha zormuş. Sırf bu yüzden "yok yapmayayım" diyorum. Ama Yasmin ile kendimi düşündüğümde, Maral ileride yalnız kalmasın, benim kardeşim gibi onunda kardeşi olsun istediğim için yapayım diyorum... Çok zor ihtimal ama.... ama... ama...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-6430288618183459183?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-12605295527778042392010-02-17T00:04:00.006+03:002010-02-17T00:25:54.117+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S3sMG08sTII/AAAAAAAAAjk/aVln3Gr5vAA/s1600-h/IMG_0088.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S3sMG08sTII/AAAAAAAAAjk/aVln3Gr5vAA/s200/IMG_0088.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438954286411959426" /></a><div style="text-align: center;"><i><span class="Apple-style-span" style="color:#FF9900;">Konu ile alakasız olsa da, bu resimdeki ifadem, içinde bulunduğum durumu çok güzel anlatıyor... Lenoz Hill hastanesi, NY...Doğumdan 2 hafta önce, kontrole girdiğimde... Bakmayın acı içinde göründüğüme, aslında şakadan bir kıvranma hallerindeydim :)))) Ama bugün gerçekten kıvranıyorum da... </span></i></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Kadınsız hayat hem çok güzel hem de İNANILMAZZZ zor, hele birde alışmışsan.... Bahsettiğim "kadın" aslında hizmet eden kadın... Evini bir nevi teslim ettiğin - <i>asla edemiyorum </i>- senin sağ kolun olması gereken - <i>asla olamıyorlar</i> - senin için koşmaları gereken - <i>hepsinin benden büyük totoları var</i> - ve en önemlisi - <i>benim için </i>- temiz olmaları gereken kadınlar.. Yok bulamıyorum böyle bir kadın. Sorun bende heralde... Kullanmasını bilmek gerek diyorlar, ama yok valla olmadı. Biri gelir üstü başı temiz bakımlı olur, ama iş beğenmez, yaptıramazsın, biri gelir koşuşturuyorum ayağına evini asla aslında temizlemez, biri gelir hah bu oldu dersin, ama o da sorunlarını da beraberinde getirir... Uff! Bütün bu modeller vardı bende... Ha son gelenin birde şivesi fenaydı. Hani "gurban olayım gız" türünden... Hadi tanıdık falan dedik, ama olacak gibi değil... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Neyse şimdi yalnızım evde. Her iş bende... Bir evin çekip çevrilmesi için ne gerekiyorsa yapıyorum... Hemde Maral'ın uyuduğu sıralarda. Yahu ben hangi ara dinleneceğimde süt çekebileceğim? Hangi arada oturup bebekler ile ilgili bir iki satır okuyabileceğim? 2 gündür dilim dışarıda.... Asabi oldum biraz. Bu "kadın" olayı zormuş. Şimdi ajanslarla görüşmeye gideceğim. Baştan herşeyi konuşacağım, beğendiğimi alacağım... Ama çok garibime geliyor... Bu ajanslarda türk pek yok. Bizimkileri denedim. Birde yabancıları deneyelim diyorum ama... İnsan haliyle rahatsız oluyor. Hırı var hırsızı var... Tamamiyle yabancı bir insanı, en önemli sığınağına sokuyorsun. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bakalım neler olacak... Var mı bir akıl veren? Var mı? Ne yapacağım? </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-1260529552777804239?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-51187459560569886692010-02-08T22:57:00.003+03:002010-02-08T23:07:41.754+03:00<div style="text-align: justify;">NTV bünyesinde 7 yıl çalıştım...NTV, CNBC-e, Kanal E, NTV Spor, NTVMSNBC, NBA TV, NTV Radyo, Radio N101, Billboard Radio, Radyo Eksen, Virgin Radio, Kral TV, Kral Fm, National Geographic, Motor boat &amp; Yachting, Billboard, Robb Report, CNBC-e Business... Hala takip ediyorum... Haliyle çok sayıda arkadaşım var ve onların başarısını hep takdir ediyorum. Böyle bir yerdir işte NTV bünyesi... Ama öyle bir transfer yaptılar ki... En çok buna sevindim. Power Fm'in bence en önemli 2 DJ'i; Bay J ve Geveze, 15 Şubat Pazartesi itibarıyla Virgin Radio'da... Eminim Virgin Radio bundan böyle en başarılı radyo kanallarından biri olacaktır. Her iki dj'ide çok severek dinliyordum. Şimdi daha bir severek dinleyeceğim...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bundan böyle yeni moto : 99.4 Virgin Radio :))))))</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bu arada Maral, baba demeye başladı, ayakta durabiliyor, mamasını yemeye başladı.. Dişler yolda...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5118745956056988669?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-88462572947019900282010-01-27T23:02:00.004+03:002010-01-27T23:16:11.638+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S2CeQmyMxmI/AAAAAAAAAjc/bFfhWsdaLe8/s1600-h/IMG_2484.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S2CeQmyMxmI/AAAAAAAAAjc/bFfhWsdaLe8/s200/IMG_2484.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431515158735013474" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Anneme çok teşekkür ederim. Onu çok seviyorum. kıymetini biliyorum ama kızım olunca bir kere daha anladım onun ne kadar kıymetli olduğunu... ve 40 sene boyunca yapmış olduğum hatalardan, söylediğim kötü sözlerden özür dilerim. Bunu yeni yeni anlıyorum, çünkü bir annenin kızı için yaptığı fedakarlıkları anlamaya başladım. Ki yolun daha, eminim ki, çoooooook başındayım. Beni neler bekliyor farkındayım - ki ben annem kadar iyi bir anne olabileceğimi sanmıyorum. Umarım benim kızım benden daha iyi olur. Cumartesinden beri ayaklandı. Yürümüyor ama ayakta durabiliyor. Tutunarak... Hergün yeni bir şey... Ona bakınca kendimi, sonra annemi düşünüyorum. O yüzden içimden böyle bir yazı yazmak geldi. Ay dedim kendi kendime... Çok değil 10-15 sene sonra başlayacağız birbirimizi didiklemeye :) Bende annemle didiştim çok (Tabii yine de normal didişmelerdi, ve tabii ki öyle kötü didişme değil, tatlı didişmeler). Annemin bende çok emeği var. Attığım her iyi adımda onun adı vardır... Attığım kötü adımlarda da... :)))) Neyse... birgün Maral bu satırları okursa, anneannesinin ne kadar önemli biri olduğunu, onun da büyümesinde ne kadar çok emeği olduğunu bilsin istiyorum. Doğduğu günden, hatta taaa benim karnımda olduğu ilk güne kadar, hep emeği oldu. Ve bizim hayatımızı hep kolaylaştırdı. Canım annem... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-8846257294701990028?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-53265974429454408582010-01-21T14:41:00.006+03:002010-01-21T16:12:04.298+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S1hSkOYZpEI/AAAAAAAAAjU/DA3Jqih3IwE/s1600-h/IMG_0254.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S1hSkOYZpEI/AAAAAAAAAjU/DA3Jqih3IwE/s200/IMG_0254.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429180133084341314" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Dr Browns biberonları - hava yapmıyor - bebek gazsız rahat rahat sütünü içebiliyor.</div><div style="text-align: justify;">Babybjorn ana kucağı - en havalısı da var ama babybjornunki kadar kullanışlı ve pratik değil.</div><div style="text-align: justify;">Babybjorn taşıyıcı - hayat kurtarıcı olabiliyor / kısa geziler, market alışverişlerinde çok rahat</div><div style="text-align: justify;">Pampers bebek bezleri - diğer bezlerde denendi - hakikatende en rahatı </div><div style="text-align: justify;">Johnson rahatlatıcı şampuan - mis gibi</div><div style="text-align: justify;">Johnson pudra - missssss</div><div style="text-align: justify;">D vitamini - anne sütünde tek olmayan vitamin e mecburen biz kullanıyoruz. </div><div style="text-align: justify;">En organik saç fırçası - en keyif aldığım bakım olayı - azıcık ipksi saçlarını taramak</div><div style="text-align: justify;">Havlu ve havluyla birlikte kullanılacak ince ipekimsi bezler - havlu ilk doğduğunda biraz sert gelebilir cildine</div><div style="text-align: justify;">Dalin bebek deterjanı - şimdi omo baby deneyeceğim. Lekeler çoğaldı :))))</div><div style="text-align: justify;">Dalin ıslak mendil - kokusu ve dokusu en güzel</div><div style="text-align: justify;">Poposunu yıkamak için dalin şampuan - ne diyeyim herhangi bir bebek şampuanıda olur tabii</div><div style="text-align: justify;">Alerjik bünyeyse Sebamed bebek şampuanı</div><div style="text-align: justify;">Emzik - bebeğin seçimi marka seçimini belirliyor - bizde mam marka emzik mevcut</div><div style="text-align: justify;">Tırnak makası - ben yuvarlak uçlu chicco makas edindim</div><div style="text-align: justify;">Kulak pamuğu - kulaklarının dışında da kullanma gerekebilir. </div><div style="text-align: justify;">Banyo küveti - içi kaymaz olanlar</div><div style="text-align: justify;">Bol bol iç çamaşırı - zıbın deniyor galiba.</div><div style="text-align: justify;">Bol bol tulum - Valla en favori mağazam bonpoint olsa da, ilk aylarda en sık kullandığım şey tulumdu</div><div style="text-align: justify;">Banyodan çıkınca kafasına koton şapka - nemini alsın </div><div style="text-align: justify;">Araba koltuğu - 2 adet (biri ilk 6-7 ayda kullanılan, diğeri sonraki aylar ve yıllar için)</div><div style="text-align: justify;">Bebek arabası - Bizde bugaboo chameleon var çok memnunum. Gönlüm eski silver crosslardan yana olsa da, İstanbulun bu "düzgün" sokaklarına bugaboo daha doğru olur dedim - doğruda demişim</div><div style="text-align: justify;">Mutlak battaniye- çeşit çeşit boy boy - kaşmirinden sentetiğine, ben çok rahat ettim</div><div style="text-align: justify;">Mutlak kaşmir - bebek tenine en yumuşak ve güvenli olduğu için.</div><div style="text-align: justify;">Emzirme yastıkları - ben emzirme için çok kullanmasam da - şimdilerde Maralı içine oturtuyorum. Şahane oluyor</div><div style="text-align: justify;">Diaper çantası - 2 tane var. Başka çanta kullanamaz oldum.</div><div style="text-align: justify;">Alt değiştirme minderi - Ortası çukur yanları tepeli olandan</div><div style="text-align: justify;">Ateş ölçer- dijital</div><div style="text-align: justify;">Pişik Kremi - Tüpte kavanozda her çantada... A&amp;D çok başarılı - ancak tabii bebeği her daim temiz tutunca zaten pişiğe fırsat kalmıyor. Ben 14. gün itibariyla her kaka yapışta musluğun altında yıkarım. Bizimkide banyoya gitmeye bayılıyor zaten</div><div style="text-align: justify;">Önlük : çok şıkları da olsun ama mothercare de altı plastik üstü havlu düz beyazlar çok rahat. kaynat kaynat kullan...Şıkları cici giyinince...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Anne içinse, süt çekilecekse medela marka pompalar en iyisi... Ayrıca Lansiloh marka göğüs kremleri (aman ne rahatlatıcı kremler) ve buzluk poşetleri de çok rahat... Fazla gelen sütü çekip buzluğa atmak rahatlatıcı... 1-2 günlüğüne yakınlara bırakıp kaçamak yapabilme imkanı tanıyor. Ayrıca her ne kadar ilk 6 ay anne sütü çok önemli olsa da, ben 7. ayımda da halen sütümle besliyorum. Ve sütüm kesilir mesilir korkusuyla hep biriktirdim. Ama 3 ay dayanabiliyor buzlukta o yüzden eskiyi kullanıp yenileri dondurmakta yarar var... Sütüm kesilmediği sürece sonuna kadar gideceğim gibi gözüküyor... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Birde bebeği doğduğu günden itibaren gece gündüz kavramına alıştırmak için, hep organize olmak lazım. Akşam olduğunu gece uyku zamanının geldiğini anlaması için. Bizde banyo yapılınca akşam sütü verilir ve hooop "bon nuit" iyi geceler moduna geçilir... Daha doğduğu ilk haftadan beri. (yıkanma olayına göbek bağı düşer düşmez başladık) Çok zeki yaratıklar herşeyi biliyorlar...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Mama iskemlesi ve oyun parkı 6. aydan sonraki olaylar. Biz mama iskemlemizi aldık, ama oyun parklarında hala içim rahat değil. Nereden nasıl ne alacağım bilemiyorum. Bu konuda da bana yardımcı olabilecek biri var mı?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5326597442945440858?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-87317570046110480242010-01-09T23:59:00.002+03:002010-01-10T00:02:12.529+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S0juwfxctxI/AAAAAAAAAjM/xqBZBsDqGAg/s1600-h/IMG_2817.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S0juwfxctxI/AAAAAAAAAjM/xqBZBsDqGAg/s200/IMG_2817.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424848268097795858" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S0juv0FyC_I/AAAAAAAAAjE/kOT6h2N-9ak/s1600-h/IMG_0448.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/S0juv0FyC_I/AAAAAAAAAjE/kOT6h2N-9ak/s200/IMG_0448.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424848256371919858" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-8731757004611048024?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-87462405239069125372009-12-29T11:38:00.004+03:002009-12-29T16:39:56.727+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SzoGfYRffdI/AAAAAAAAAi4/PNC2v_iFBCM/s1600-h/IMG_0423.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SzoGfYRffdI/AAAAAAAAAi4/PNC2v_iFBCM/s200/IMG_0423.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5420652237655342546" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SzoGfFz2HTI/AAAAAAAAAiw/CBzPbeg8SA0/s1600-h/IMG_0428.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SzoGfFz2HTI/AAAAAAAAAiw/CBzPbeg8SA0/s200/IMG_0428.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5420652232699157810" /></a><div style="text-align: center;">Bu 2 resmi bugün çektim... Tutmayın yiyeceğim bunu!</div><div><br /></div><div><br /><div style="text-align: center;">Zaman nasıl akıp geçiyor. Maral 6 aylık oldu bile. Bir 6 ayım daha var... 6 ay daha süt verme zahmeti. Ama katı gıda vermekte bir zahmetmiş ya... Kız 2-3 çay kaşığı yiyiyor sonra ağzını kilitliyor. Süt de süt. Neyse merak edenlere son resimlerini koyuyorum...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SznA-WoRufI/AAAAAAAAAio/2uNqQq6QtMM/s1600-h/IMG_2790.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SznA-WoRufI/AAAAAAAAAio/2uNqQq6QtMM/s200/IMG_2790.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5420575803976038898" /></a><div style="text-align: center;">Odasında - Oturmaya başladığı </div><div style="text-align: center;">günlerinde... Şimdilerde de ayakta durma modası başladı... </div><div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SznA-MD_EzI/AAAAAAAAAig/jg7FiijARCI/s1600-h/IMG_2683.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SznA-MD_EzI/AAAAAAAAAig/jg7FiijARCI/s200/IMG_2683.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5420575801139467058" /></a><div style="text-align: center;">Dedesi Prof. Süheyl Donay ile birlikte... 14 Kasım günü</div><div><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-8746240523906912537?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-59194686284708389412009-09-23T15:56:00.002+03:002009-09-23T16:02:27.401+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SrobyEllfFI/AAAAAAAAAiY/qvPkFycmzaM/s1600-h/Verda+Cafe+Noir+037.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SrobyEllfFI/AAAAAAAAAiY/qvPkFycmzaM/s200/Verda+Cafe+Noir+037.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384646851513646162" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/Srobx39UnfI/AAAAAAAAAiQ/_cNotaUQtek/s1600-h/IMG_2599a.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/Srobx39UnfI/AAAAAAAAAiQ/_cNotaUQtek/s200/IMG_2599a.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384646848123543026" /></a><br />30 senelik arkadaşım benim Maral, çocukluğum, gençliğim, şimdi..Beni benim kadar iyi tanır... Hiç kopmayacağım, çok sevdiğim arkadaşım Maral... İsmini koyduğumda annesi beni aradı ve şöyle dedi : Maral çok ama çok hayırlı bir evlattır, umarım senin kızın da hayırlı bir evlat olur...<div><br /></div><div>Umarım...</div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5919468628470838941?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-55912895596893238062009-09-14T16:23:00.006+03:002009-09-15T14:41:18.802+03:00<div style="text-align: justify;">Beni olgunlaştıran, başka türlü düşünmemi sağlayan, bambaşka dünyalara sokan bu güzel varlığın fotoğraflarını koyuyorum... Yani dedikleri kadar varmış... Annelik yeni yeni bana dank ediyor, ama her gün yeni şeyler öğrenen kızım, bana da yeni şeyler öğretiyor...</div><div><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/Sq9nLL81QGI/AAAAAAAAAho/hygnCJIkwsI/s1600-h/IMG_0088.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/Sq9nLL81QGI/AAAAAAAAAho/hygnCJIkwsI/s200/IMG_0088.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381633521615192162" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/Sq9nKgjMqtI/AAAAAAAAAhg/jtYgiL6vmUA/s1600-h/DSC00167.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 112px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/Sq9nKgjMqtI/AAAAAAAAAhg/jtYgiL6vmUA/s200/DSC00167.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381633509964950226" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/Sq9nKdcvtxI/AAAAAAAAAhY/t2zv4X9PhSY/s1600-h/IMG_0141.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/Sq9nKdcvtxI/AAAAAAAAAhY/t2zv4X9PhSY/s200/IMG_0141.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381633509132580626" /></a><div style="text-align: left;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5591289559689323806?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-31900484865824495892009-08-24T14:48:00.002+03:002009-08-24T15:00:03.844+03:00<div style="text-align: justify;"> of.... çok zorlu bir 2 ayı geride bıraktım. Bıraktık. Ben, Cemil, annem, babam ve ablam... Hepimiz için özellikle annem için çok zorlu bir 2 aydı. Değil bloglara, bilgisayarıma, telefonuma bakamadım bile. Süt ver, süt çek, uyut yıka, alt değiştir derken günler, haftalar aylar tam anlamıyla "su" gibi geçti. Yakında evimize geçiyoruz. Maral ile düzenimizi kurmaya başladık. 5 aydır ben evimden uzaklardayım. Burada annemlerin yanında evdeyim ama kendi düzenimde değil... Ama geriye bakınca, çok da şahane bir 2 ay geçirmişim. Annemin, babamın, Yasminin hakkını ödeyemem. Özellikle annemin...</div><div style="text-align: justify;">Maralın resimlerini bile bilgisayarıma aktaramadım. Evime bir geçeyim. Resimler sıra sıra, boy boy burada yer alır... BU arada aranızda tecrübeli arkadaşlar varsa, bana sadece anne sütü ile beslenen bebeklerin düzeninin tam ne zaman oturacağını biraz bahsedebilirler mi? Maral sadece benim sütümle besleniyor. Doktor ek gıdaya, mamaya gerek yok dedi. Ama ben mama ile beslenen bebeklerin daha çabuk düzene oturduklarını duyuyorum, görüyorum. 3 aydan sonra mı? 4 ayda mı? Nedir? Düzen derken yemek düzeni... Biz yaklaşık 3 saatte bir 150 ml lik biberon ile besliyoruz. Sütü çekiyorum ve öyle veriyorum. Yoksa memede uyuyakalıyor ve daha sık acıkıp uyanıyor. Varsa tecrübeliler bana biraz anlatın lütfen.. Neler yaşadınız? Neler yaptınız..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Yazdıklarımı geri dönüp kontrol dahi edemeden sizlere selamlar diyorum. Çünkü sanırım uyanmak üzere... En kısa zamanda görüşmek umuduyla... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-3190048486582449589?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-35052541916540646482009-07-03T20:09:00.002+03:002009-07-03T20:13:08.264+03:0022 Haziran 11:29'da Maral dünyaya geldi... Herşey yolunda... Ancak gecelerim gündüzlerim karıştı, tam bilgi veremedim... Süt verme, gaz çıkarma, üst değiştirme derken 10 günü geride bıraktık. Benimle ilgili bazı sorunlar oldu... Bir de üstüne diş ağrısı geldi... Neyse yavaş yavaş onlarda düzeliyor.. İstanbul'da detaylarla görüşürüz diyorum...<div><br /></div><div>Bu arada Maral benim çocukluk arkadaşım. New York'da yaşıyor. O da ismini koyduğumuzu duyunca bir ağladı bir duygulandı...dedim ya.... detaylar, resimler, videolar hepsi İstanbul'a...</div><div><br /></div><div>Hepinizi öpüyorum :))))</div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-3505254191654064648?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-3310934221358361252009-06-15T06:14:00.003+03:002009-06-15T06:21:27.695+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SjW926Rl_lI/AAAAAAAAAgk/mmsGAmvCZ34/s1600-h/anne+ve+baba.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SjW926Rl_lI/AAAAAAAAAgk/mmsGAmvCZ34/s200/anne+ve+baba.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347388883625967186" /></a><br /><div style="text-align: justify;">3 aydır... 3 aydır annemi ve babamı görmedim. Çok özledim onları... Aralarında en çok ablamı özlerim ama o sağolsun burada... Yasmini zaten 3 gün görmeyince çok özlüyorumda... Annem ve babamı başka bir özledim. Bu gece, yani IStanbul saati ile Pazartesi sabahı annem yola çıkıyor. LOndra'ya gidecek. Sonra Perşembe babam Londra'ya gidecek ve oradan birlikte buraya, New York'a gelecekler....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bir an evvel Perşembe olsun... </div><div><br /></div><div>Ve... bir sorun çıkmaz ise, kız 22 Haziran Pazartesi aramıza katılacak...Sizleri haberdar edeceğim... Artık hakkaten de az kadlı... :)))</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-331093422135836125?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-74175072249446561142009-06-08T18:28:00.004+03:002009-06-08T18:42:33.518+03:00Nihayetinde 37. haftamdayım. Bu da şu demek: Bundan sonraki 3 hafta içinde bebek her an doğabilir. Yani fırındaki mercimek pişti... Herşey yolunda...Bir terslik olmazsa 15 gün sonra doğum gerçekleşecek. Ve inanın kendimi hiç bu kadar rahat hissetmemiştim. Bir iki kere kasılmalarım oldu ama panik yok. <div>Annemlerin gelmesini bekliyorum şimdi. Ablam burada. Cemil burada... Annem ve babam yolda... Açıkça annemi ve babamı bu kadar özleyeceğimi bilmiyordum. Onları çok özledim. Evimi, düzenimi çok özledim. İstanbulu'da... Ama haberleri takip ediyorum yine acaip acaip şeyler. Daha bugün okudum, bir çocuk cesedi bir nehirden çıkartılıyormuş ve çekirdeğini kapan gelmiş izlemeye... Off... İnsanlara bak... Kafa yapılarına bak... Duyarlılığa bak... Daha neler neler var benim ülkemde. </div><div><br /></div><div>Ama kendi düzenime, kendi dünyama, kendi arkadaşlarıma gelince akan sular duruyor. Hepsini çok özledim. Hepinizi çok özledim. Ama az kaldı... Şu kız dünyaya gelsin... Ha bu arada isim hala yok. Suri de kaldık; anlamı benim ismimle aynı olduğu için başka bir sevdim... Bir de Maral var... Bakalım... Yepyeni bir şey de olabilir. Ya da çok çok eski ve klasik. Hep birlikte göreceğiz :) </div><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/Si0xACUFZ1I/AAAAAAAAAgc/Ephd52kedh4/s200/DSC00089.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5344982209449518930" /><div style="text-align: center;">Yasmin ve ben deniz taxi ile Brooklyn'den Manhattan'a dönerken...Daha doğrusu dönmüşüzde... Yanaşmayı beklerken :)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-7417507224944656114?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-56264203808723556192009-05-12T21:38:00.003+03:002009-05-12T21:49:45.458+03:00<div style="text-align: justify;">Evet Yaklaşık 1 ay sürem kaldı doğuma. Herşey iyi gidiyor. Bebek içeride bir sağa bir sola yatıyor. Her gün abartısız 6-7 saat yürüyorum. Kilo aldığım söylenemez. Kız 2 kiloyu geçti. Sağlımız iyi. Ne kadar zorlu bir ilk 3 ay geçirdiysemde, bir o kadar kolay ve rahat bir son 3 ay geçiriyorum. Cemil gitti, ablam geldi, Cemil döndü Yasmin'e ev bakmak derken zaman nasıl geçti anlayamadım. İyi de oldu. Bir iki defa kasılma yaşadım ama panik olmadan hayata devam... Bu günlerde ancak popomun üstüne oturabiliyorum... Bundan sonra daha çok fırsat bulabileceğim maillerime bakmaya, blogları takibe, etc... <br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Neyse şimdilik yine kaçıyorum. Metropolitan müzesi, Moma bizi bekler... Bu arada merak edenlere.. 1 resmim var. Geçen gün çektik. Çok iyi değil. Ama tek! Şimdilik bununla idare lütfen... :))) Hepinizi kucaklıyorum... </div><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SgnEYoqKsuI/AAAAAAAAAgU/9fAIsrMBg4o/s200/DSC00017.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335011161107247842" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5626420380872355619?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-16860095202121869672009-04-11T23:40:00.002+03:002009-04-11T23:44:51.134+03:00<div style="text-align: justify;">Beni merak edenlere hemen söyleyeyim... Herşey yolunda. New York'da evimi tuttum sonunda. Zor oldu açıkça ve hepsini anlatacağım ama yapılması gereken işler daha var. Kolay değil eve yerleşmek. Bir yerleşeyim, Cemil'i Istanbul'a yollayayım, herşey daha kolay olacak benim için...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ben iyi, bebek iyi, New York - bildiğin New York. Şahane....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Hava soğuk ama ısınacak nasılolsa....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Herneyse yakında çok yakında görüşmek dileğiyle.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Sevgiler hepinize...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-1686009520212186967?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-22522725368734595992009-03-20T10:39:00.003+03:002009-03-20T10:51:42.060+03:00<div style="text-align: justify;">Şu aralar boşlamış durumdayım burayı ama pek yakında yine bu adreste, günde ikişer adet yazılı, bol fotolu bir blog göreceksiniz. Daha sık haberleşiyor olacağız. Merak edilecek bir durum yok; herşey yolunda... Böyle yolunda devam etmesi dileğiyle, bir iki hafta içinde görüşmek üzere diyorum. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/ScNKardgcUI/AAAAAAAAAgM/QErMCvN7x2s/s200/Verda+22+014.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315173807430857026" /><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bol bol fotolu, yazılı bir blogda laklaklamak üzere...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Hepinize selamlar...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">xxxxxxxxx</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">PS: Fotodaki ayakkabılar numara 39 değil.. Van Gogh'un! Sayısız ayakkabı resimlerinden birisi...NY Metropolitan Müzesinde çekmiştim... Bu da benim esprim olsun :) Öpüyorum sizleri...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-2252272536873459599?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-9947045572554435722009-02-23T17:35:00.004+03:002009-02-23T18:01:39.614+03:00<div style="text-align: justify;">Amma da ara vermişim... Onca boş vaktim varken, nasıl oluyorda zaman bulamıyorum yazmaya hayret! Çalışırken daha kolaydı blog yazmak... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Neredeyse Şubat ayının sonu... Zaman su gibi akıp gidiyor. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Son bir ayda kısaca anlatmak gerekirse..... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Çoğu yaşadıklarımı unuttum bile. :)))) Nasıl olur demeyin... Oluyormuş işte. Bende inanamıyorum ama zorladıkça daha çok şey unutuyorum... Bloguma daha sık yazmam gerek. Her gün! Hergün belki 2 kere! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">En önemlisi ablamın doğum gününü geride bıraktık. (19 Şubat) Onun yeni yaşını buradan bir kere daha kutluyorum. Dünyanın en iyi şeylerine layık olan ablamın yeni yaşı kutlu olsun. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bebek içeride dans etmeye başladı. Hem de son 2 haftadır bayağı bayağı hissedir hale geldim. Çikolata yiyince özellikle... Bir ufak çikolata ve içeride bayram havası başlıyor. Velet tad almaya başladı heralde... <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Sonra... Sonra Sevgililer Günü var. Ben sevgiliye Recep İvedik 2 filminin biletlerini aldım. Sürpriz oldu ona ve çok sevindi. Ama kendi adıma konuşayım; bir insan 2 saat boyunca sinemada komedi filminde hiç gülmeden oturabilir mi? İğrenç, rezil bir film. rezil ötesi. Hatta gittim demeye utanıyorum, öylesine rezil,bomboş bir 2 saat geçti... Allahtan ertesi günü Valkyrie filmine gittim. Oh yani. Adam gibi film! <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Frost/Nixon hariç bütün oscar filmlerini izledim. Bu sene geçen seneye göre çok başarılı ve iyi filmler yarıştı ve bence hakeden film aldı. 2 kere izledim Slumdog Millionaire'i... bayıla bayıla... Ve aynı şekilde Reader filmi... Kate Winslet'e de bayıldım. Zaten en sevdiğim aktris... İki kere sevindim adına... Oscarlar bu sene hep hakedenlere gitti kısaca. Mickey Rourke dışında. Sean Penn de mükemmel oynamış ve her aktörün altından kolay kolay kalkamayacağı sahnelere imzasını atmış. Film o kadar sıkıcı ve ağır ama Sean Penn bir o kadar da iyiydi... Ama bence Mickey Rourke çok ama çok başarılıydı. Kesinlikle o almalıydı. Zaten Sean Penn'de ödülünü alırken akademiye salladı ve açıkça sözleriyle Mickey Rourke'un alması gerektiğini belirtti...Wrestler şahane değil, ama Rourke ve Tomei filmi götürüyorlar.  </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Oscarlara bayılıyorum. Seyrine doyum olmayan bir organizasyon. Keşke bir gün bir türk filmi de orada yarışabilse. En azından yabancı film dalında. Ama bizim halkın en çok izlediği filmlere bakıyorum da, mümkün değil. Toplum memnunsa, çekilecek kaliteli filmler yok derecede az olacaktır ve kimse daha iyisini yapayım demeyecektir. Neyse umarım bir gün! Ümidim yok ama... göreceğiz...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-994704557255443572?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-84767761066741014132009-01-27T23:08:00.007+03:002009-01-27T23:48:04.452+03:00<div style="text-align: justify;">Bugün çok özel 2 kişiye teşekkür etmek istiyorum. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Öyle bir annem, öyle bir ablam var ki benim. Ne kadar teşekkür etsem, ne kadar sevdiğimi söylesem azdır. Annem mesela. Öyle bir kadındır ki...Hayata karşı duruşu ve, hayatın içinde duruşu ile örnek alınacak bir kadındır. Her anlamda bir kadın. Ondan öğrenecek o kadar şeyim var ki. Bir defa hiç bir zaman vızvızlanmamayı ondan öğrendim. Her zaman dürüst olmayı ondan öğrendim. Hayata dair en önemli değerleri hep ondan öğrendim. Çok zekidir. Onu henüz öğrenemedim. Çok güzeldir, o kadar güzel olmam mümkün değil. Çok ama çok iyi bir annedir, sadece bende kızıma annem kadar iyi bir anne olmayı becerebilmeyi dileyebilirim... Hayatımda annemden birşey rica etmeyeyim. Birşey istemeyeyim. Sadece benim için değil, ablam içinde ne yapar ne eder bizim için çabalar. Ama şımartmadan vermeyi de çok iyi bilir. Annelerin hakkı ödenmez derler... Ben ödemek istiyorum. Ben de en az onun kadar çaba harcıyayım onun için diyorum ama onun bize cevabı hep aynı : Siz mutlu olun yeter! Bu cümle çok önemli. Anlamını kavrayabilmekte! <span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; ">Siz mutlu olun yeter!</span>  Ne kadar büyük bir olgudur bu! Kendini ön planda tutmayan ama her zaman ön planda kalmayı becerebilen bu kadın benim annem. Ve ben çok şanslıyım. Seni çok seviyorum anneciğim. Benim için yaptıklarını ödeyemem. Bugün benden kendi evine dönerken merdivenlerden çıkarken seni izledim. Benim için nasıl da yoruldun. Nasıl çabaladın. İçim fena oldu. Umarım seni hak ediyorum, hak ediyoruzdur...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SX9xUg6j9cI/AAAAAAAAAf8/-RdSYOD-O2w/s200/annem1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296076284057875906" /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SX9xUhWXqaI/AAAAAAAAAf0/uIVDhVsMiCk/s200/IMG_0907.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296076284174510498" /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ve çok sevgili, çok güzel, çok saf ablacığım. Canım Yasmin. Sen çok ama çok önemlisin. Neredeyse 5 aydır senden inanılmaz bir performans gördüm. Hiç beklemediğim. Hiç ummadığım... Keşke bir gün sende benim gibi olsan da, bende senin için böylesine iyi arkadaş, böylesine iyi yoldaş, böylesine şahane bir kardeş olduğumu gösterebilsem. Sen hep böyle kal oldu mu? Sen gibi ol! Ve aradığın mutluluk, senden önce seni bulsun!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SX9xUyK1fII/AAAAAAAAAgE/GE1Dyo0J1Co/s200/IMG_0083.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296076288689536130" /><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SX9xULTSjxI/AAAAAAAAAfs/QomuOo-RDEc/s200/IMG_0708.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296076278256013074" /><br /></div><div style="text-align: justify;">Her ikinizi de çok ama çok seviyorum...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Not: Bu canım babacığımı unuttuğum anlamına gelmiyor. Bu DEV adama başka bir yazı da, başka bir gün teşekkür edeceğim... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-8476776106674101413?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-9336541013005019942009-01-25T15:09:00.008+03:002009-01-26T17:19:00.543+03:00<div style="text-align: justify;">Şebo beni de mimlemiş 4x4 resmi ile ilgili. Hemen vakit kaybetmeden koyuyorum. Aşağıdaki resim 2007 Eylül ayında, Los Angeles'da Melrose Avenue'da yürürken Yasmin tarafından çekilmiş bir resmim. Havasıyla, suyuyla, insanlarıyla, gündüz ve gece hayatıyla benim çok sevdiğim bir şehirde...Los Angeles'da çekilen bu resmim, dördüncü klasörümün dördüncü fotoğrafı... <br /></div><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 134px; height: 200px; " src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SXxXCHitIAI/AAAAAAAAAe8/7kTaaKUiTBk/s200/IMG_0023.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5295202955776827394" /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Gelelim diğer mevzulara... Kız ismi ile ilgili çok güzel alternatifler çıktı, herkese teşekkürler. Hala değerlendiriyorum. Ama "Su" ve "Maya" hala favorilerimden. Sadece Maya'da biraz duruyorum, çünkü aynı zamanda benim diğer köpeğimin, daha doğrusu annemlerin köpeğinin adı da Maya... Kendisi aşağıda..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SXxb_YtHy1I/AAAAAAAAAfk/r_4kO5wNkHs/s200/IMG_0573.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5295208406402452306" style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px; " /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Aşağıdakilerde rahmetli Vito ile birlikte çekilmiş fotoğraflarından bir iki adedi...Sırasıyla: Vito'yu öperken, evin önünde gölgelenirken, ve Vito'ya kaptırdığı oyuncağını takmıyor havasında bembeyaz 32 dişini birden bana gösterirken!!!</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SXxZdrJ76iI/AAAAAAAAAfE/EPg5FEwJkE0/s200/v22.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5295205628216338978" style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px; " /><img src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SXxZd1pB4II/AAAAAAAAAfU/jykGJZbkqYc/s200/v21.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5295205631031107714" style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px; " /><img src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SXxZd_z6zGI/AAAAAAAAAfM/UkuuuQAJJqI/s200/v14.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5295205633761135714" style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px; " /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Köpekler beni mutlu ediyor. Her hareketleri, her türlü bakışları... Umuyorum çok kısa sürede bir tane daha evimize konuk olur... Sabırsızlıkla bekliyorum!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-933654101300501994?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-65506960935208561662009-01-15T12:05:00.006+03:002009-01-15T13:38:27.646+03:00<div style="text-align: justify;">Öyle bir an geliyor ki... Buraya yazacaklarım koskoca bir kitabı oluşturur, ama gel gör önüne oturuyorum, ya yazacaklarımdan vazgeçiyorum, ya da tamamiyle unutuyorum... Daha bu sabah oldu... Erkenden kalktım, duşa girdim. Duş yaparken "aaa bunu da yazacağım, aaaa bu noktaya kesinlikle değinmeliyim" dediğim öyle çok şey vardı ki... Ama hepsini unuttum. Hepsini. Aklımda kalan birşey, karşı tarafı, benim tarafı, yani Arnavutköy, Bebek, Etiler, Nişantaşı.... Oraları ne kadar çok özlediğim. Akmerkezi özler mi insan? Hadi onu geçtim, Makro yu özler mi? </div><div style="text-align: justify;">Dün Makro'da her reyonu gezdim. Hem de coşkuyla. Ellerimin leş gibi olmadığı tek market. Aradığım herşeyi bulduğum tek market. Yok bu tarafta! Neden yok ki? </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Sonra Akmerkez... Alışveriş merkezlerinden nefret etmeme rağmen, Akmerkezi hep ayrı tuttum. Onun yeri başkaydı. Haftanın en az 2- 3 günü muhakkak uğradığım yerdi... Ama hiç ne kadar sevdiğimi anlamadan... Şimdi oraya gittiğimde kendimi çok iyi hissediyorum. Meğer ne kadar çok önemli yeri varmış da haberim yokmuş... Zamanında lanet okuduğum mağazalarının önünden geçerken bile keyif aldığım bir merkez orası şimdi... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Nişantaşı var bir de... </div><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px; " src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SW8J21huscI/AAAAAAAAAeo/xtN8SwSNxaQ/s200/Nisantasi1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5291458924869759426" /><div style="text-align: justify;">Ben aslında doğma ve yarı büyüme (diğer yarıları İngiltere ve Arnavutköy arası olduğu için) Nişantaşılıyım. İçinde yaşadığımı hatırladığım ilk evim, ilk arkadaşlarım hep oradaydı. Üzerine haince, b.ktan bir alışveriş merkezi dikilmiş olsa da, ilkokulum Şişli Terakki orada. En azından bina olmasa da hatıraları aklımda..İsmi kalbimde... Her sokağı iyi bilirim. Ve her sokağında yürümekten çok keyif alırım. İlla bir galeri, bir mağaza, bir kafe, bir restoran ve bir tanıdık karşıma çıkar. İnsanların aydınlık gözüktüğü, daha keyifli durduğu, mağazaların şık olduğu, en iyi restaurantları dar ara sokaklarında barındıran, en iyi sanat galerilerine ev sahipliği yapan tek yer İstanbul'da. Muhakkak bizim hep eleştirdiğimiz "türklükler" de diz boyu. Ama benim gözüme çarpmıyor oradayken. Nedense görmemezlikten gelebiliyorum. Yaklaşık 20 gün önce gittiğimde beni görmeliydiniz.  29 Aralık günü benim için kelimenin tam anlamıyla şahaneydi. Diğer İstanbul caddeleri içinde benim için tartışmasız en "şık" cadde olan Abdi İpekçi Caddesi'nde lapa lapa kar yağarken, sokakta çalan müzik eşliğinde yürürken yaşadığım mutluluğu anlatamam...Annem ve ablamla birlikte, benim de fazla yürüyemediğim günlerde, o 50 metre kare alanda, lapa lapa yağan karın altında bütün butiklere dalıp çıktık. Kimisinden alışveriş yaptık. Sonra Brasserie'de öğle yemeğimizi yedik. Ve yine sokaklara attık kendimizi. Sonra yine aynı alanda biraz daha dolaştık. Ve yine akşam üzeri olduğunda, babam ve Cemil'in katılımıyla, Brasserie'de içkilerimizi yudumladık. Onlar şampanya içerken, ben maden suyunu yudumladım tabii ki!!! Sonra yine lapa lapa yağan karın altında, Park Şamdan'a yürüdük ve yemek yedik. Şamdan'ın kapalı bahçesinde yemek yerken, karı seyretmenin verdiği mutluluğu size anlatmam mümkün değil. Düşündükçe bile çok keyif alıyorum...Uzun lafın kısası, Nişantaşı'nı da çok özlemişim. Ve Allah'tan doktorum Nişantaşı'nda. Yine Salı günü kontrol için gittiğimde, yine bir sergi gezer, Reasürans Çarşısının altındaki kitapçıda oturup kitaplara bakar, Jo Malone'da bir sürü kokuyu karıştırıp deneme yaptıktan sonra bir kafe'de ya da bir pizzacı da şahane yemek yeriz... Ha bu arada ananemde (anneannem yazıldığını biliyorum) Nişantaşı'nda... Ona uğramak da keyif oluyor... Ne zaman doktora gitsem ona muhakkak uğruyoruz. O da bana hep en sevdiğim yemekleri yapıyor. Bu aralar enginara takıldım. Şimdi devamlı onu yapıyor :))))) Türkiye'de yiyebileceğiniz en iyi enginarı o yapıyor. Tartışmam bile :))) Benim ananem diye söylüyorum tabii ki :)))) Ama bana özel yapıldığı bilincinde olunca sevginin tadını alabiliyorsunuz... İşte o yüzden benim için tartışmasız en iyi enginar onun ki diyorum :))))))<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Doktor da demişken kız olduğu kesinleşti. Ve benim karnım iyiden iyiye çıkmaya başladı. Umarım rahat bir ikinci dönem geçiririm. Umuyorum çünkü ilk 3 hatta 4 aylık dönemim hiç de kolay geçmedi. Şimdi kız isimleri için biraz okumak lazım... Denizlerle, okyanuslarla ilgili bir isim... Var mı aklınıza takılan bir iki alternatif? Ben eski İstanbul hanımefendilerinin eski isimlerini çok düşündüm açıkça, ama günümüze ayak uydurabilen isimler pek yok. E-posta alırken, interneti kullanırken, ya da yurtdışında görüşme yaparken anlaşılması, telaffuzu rahat olsun.  Hatta yabancı ad bile olabilir... Var mı fikirler?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-6550696093520856166?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-11447088330572473682008-12-31T10:41:00.005+03:002008-12-31T11:00:45.195+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SVslgS57gOI/AAAAAAAAAeQ/jpG4U9jzUVY/s1600-h/330-001_500x500.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SVslgS57gOI/AAAAAAAAAeQ/jpG4U9jzUVY/s200/330-001_500x500.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285859824410263778" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Herkese mutlu yıllar!!!! 2008 yılı için sağlık, spor, huzur ve verim yılı olsun diye dilemiştim. 2009 yılı içinde yine önce sağlık, sonra huzur ve verim yılı olsun diye diliyorum. 2008 benim için çok güzel bir yıldı. Dolu dolu geçti...Hemde her ayı. Hele son 6 ayına bir sürü şey sıkıştırdım. Sayısız güzel yemeklerin, günlerin, düğünlerin, kısa tatillerin yanısıra, Rodos tatili, yelken yarışı, Küba tatili, Havana'da evlilik, Arnavutköy'den Moda'ya taşınma, bir bebek... Hemde kız bebek...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Dün doğumgünümde öğrendik... Çok erken olmasına rağmen, doktorum % 85 kız geliyor dedi. 10 gün içinde kesinleşecek. Amanın, ne hediye oldu bana... Bir kız! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Buradan sevgili arkadaşlarıma duyurayım dedim. Tabii önce sağlıklı olsun. Sonra... Bakalım göreceğiz... Amanın! Amanın ki ne amanın!!! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">İşte böyle sürprizlerle dolu bir yıl oldu, önümüzdeki yıl da öyle olsun. Güzel sürprizlerle dolu dolu olsun... Ve yine her yılın sonunda olduğu gibi şunu söylemek istiyorum : </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Herşeyin daha iyisi vardır, ama unutmayın herşeyin daha kötüsü de var. Sahip olduklarımız herşey için şükredip, risk almaya devam!!!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">2009'da yeni yazılarla görüşmek üzere!!!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-1144708833057247368?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-35000165715590896712008-12-22T20:12:00.006+03:002008-12-22T20:54:24.379+03:00<div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 255, 102);"><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;">Lapa lapa</span></span></span> kar yağsın istiyorum. </div><div style="text-align: center;"><br /></div><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SU_OAf-CrFI/AAAAAAAAAeI/FziG4zgog2Q/s200/IMG_0959.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282667395905924178" /><div style="text-align: center;">Seneler evvel yağmıştı. Tam 4 gün işe gidememiştik. Şahane bir 4 gündü. Ben işten çıkıp eve kadar yürümek zorunda kalmıştım.</div><div style="text-align: center;"> </div><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SU_OAE4XT3I/AAAAAAAAAeA/G7YsV1tZELE/s200/IMG_0957.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282667388634353522" /><div style="text-align: center;">Ama ne maceraydı. </div><div style="text-align: center;"><br /></div><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SU_N_1CQfFI/AAAAAAAAAd4/IoYVjNKy1Ik/s200/IMG_0955.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282667384380882002" /><div style="text-align: center;">Öğlen 2 gibi Maslak'taki binadan çıktım, Levent'te en sevdiğim arkadaşlarımdan Çağrı</div><div style="text-align: center;"> ile buluşup bir şişe <span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 0, 0);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">kırmızı</span></span></span> şarap alıp, Etiler'e kadar birlikte yürümüştük. </div><div style="text-align: center;">Levent karlar altında bir başka güzel...Şiirsel kareler çıkardı, ama fotoğraf makinem yanımda yoktu maalesef. Aklıma kazımışım. Dün gibi hatırlıyorum o kareleri... </div><div style="text-align: center;"><br /></div><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SU_N_WA3HOI/AAAAAAAAAdw/UJ8Ua25lUzg/s200/IMG_0942.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282667376053525730" /><div style="text-align: center;">O kadar şiddetli kar yağıyordu ki, yürümek inanılmaz zordu. Çağrı ile vedalaştıktan sonra, Etilerden Arnavutköy'e yürüyebilmem yaklaşık 2 saatimi almıştı. Tipiden sebep. Ve inanın yokuşun sonuna gelip - saatler yaklaşık 8'e gelirken - sahile indiğimde bizim köfteci Ali Babanın kahyası - 10 adımlık yol kalmasına rağmen -  beni eve kadar taşımıştı. Yürümeyi bırakın, ayakta duramıyordum... Ayaklarım donmuştu çünkü... Eve geldiğimde annem üfleye üfleye açtı ayaklarımı...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SU_N_EybE2I/AAAAAAAAAdo/Qp2whKb4sas/s200/IMG_0938.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282667371429565282" /><div style="text-align: center;">Ama olsun. Ben yine de şikayet etmedim hiç. Gece boyu canım Vito'mun kalorifer efekti olan ağzı, yanakları! kucağımda,  karı seyrettim pencereden. Sıcak bir çatı altında olduğuma şükrederek. Hiç durmak bilmeyen kar sonrasında </div><div style="text-align: center;">sabah uyandığımda Vito ile rutin yürüyüşümüz bambaşka bir keyif vermişti. Hele eve dönüp işe gidilmeyeceğini öğrendiğimde..Ohhh... Deymeyin keyfime... Vito ile sokaklarda geçirdiğimiz zamanda ne bir araba vardı yollarda, ne de bir insan... </div><div style="text-align: center;">Sadece biz ve karın o inanılmaz sesi - ya da sessizliği... </div><div style="text-align: center;">Acaip bir duygu şu kar. Ve ben hem karı hem de yarattığı o huzur duygusunu çok seviyorum. Arkasından çamur, trafik, kaos getirsede... Çok ama çok seviyorum karı...<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Metereoloji artık genelde doğruyu söylüyor ve dediklerine göre İstanbul'a ilk kar Çarşamba günü yağacakmış... Umuyorum doğrudur.  Çarşamba için 2 temennim: Şebnemin temiz raporları... Ve lapa lapa kar... Evde mahsur bırakan cinsinden...İri iri yağan cinsiden...Çünkü bu sene maalesef kayağa gidemeyeceğim ve karı doya doya yaşayamayacağım... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-3500016571559089671?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-89661048267174732612008-12-19T14:36:00.006+03:002008-12-19T15:27:00.474+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SUuSU-JFNzI/AAAAAAAAAdg/lavZOE_Bp1M/s1600-h/anne_geddes01-1.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 200px; " src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SUuSU-JFNzI/AAAAAAAAAdg/lavZOE_Bp1M/s200/anne_geddes01-1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281475876998166322" /></a><div style="text-align: justify;">Hamileliğimin 3. ayını geride bıraktım. Bir terslik olmazsa eğer, 30 Aralık günü bebeğin cinsiyetini öğreneceğim. Heyecan dorukta. Bilmek istiyor muyum emin değilim. Çok da önemli değil çünkü, sağlık en önemlisi... İşin komik tarafı 30 Aralık benim doğum günüm. Bakalım doğum günü hediyem ne olacak? Kız mı? Erkek mi? Bu da işin eğlenceli kısmı...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px; " src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SUuSU3cPlaI/AAAAAAAAAdY/lLdu926u2T8/s200/Anne_Geddes_wall_anth08.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281475875199489442" /></div><div style="text-align: justify;">Eğlenceli olmayan başka bir kısım var. Hani o rezil bulantılar geride kaldı gerçekten. Kendimi biraz daha iyi hissediyorum. Bugün de ikili test dedikleri test de olumlu çıktı. </div><div style="text-align: justify;">Ocak'taki üçlü teste kadar içimiz rahat. Ama hala bir takım riskler olduğu için 4. ayın sonuna kadar kesin istirahat söz konusu. Ama benim canımı sıkan başka bir konu var:</div><div style="text-align: justify;">Hiç birşeye ama hiçbirşeye sığamıyorum. Dolabımın neredeyse tamamı hep small size. En  büyük beden 38. O da kapanmıyor. Çok sevdiğim jeanleri giymek hayal oldu bile. Karnım zaten kaşınıyor arada, bu da genişlediğim anlamına geliyor. Pijamalarım bile small. 2 tane bol dökümlü pijamam var. Devamlı onlar üstümde. Utanmasam 40 yılda bir  sokağa çıktığım zamanlar (doktora ya da kapı komşumuz balıkçıya) bile pijamalarımı giymek istiyorum.</div><div style="text-align: justify;"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 171px; height: 200px; " src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SUuRuMUfx7I/AAAAAAAAAdQ/p0sHGRM14wI/s200/lh_bears01.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281475210789242802" /></div><div style="text-align: justify;">Alışverişe çıkamadağıma göre, Cemilin dolabını biraz karıştırayım dedim. Ama ondan önce şöyle bir internete göz attım... Amanın neler var neler. İç çamaşırlarından özel tshirtlere... Konuyla ilgili bana yardımcı olabilecek biri var mı? Belki ablama, anneme rica ederim benim için bir - iki şey almalarını... Ama nereden? Ya da normal mağaza alışverişinde 2-3 beden büyük beden mi almalıyım? Ne kadar zormuş... Çok kilo almam diye düşünüyordum ama evde oturmaya mahkum olup, bütün gün mayışıp sadece yemek yediğinde nsan ister istemez kilo alıyor. Ben toplamda 4 kilo almışım. 54-55 kilo başladım; 59 kilolardayım. Amanın!!!! Terazide görmediğim rakamlar!!! Neyse normaldir de, şu kıyafet işi canımı sıkıyor. Giyimi rahat, ama çok da hamile hamile elbiseleri olmayan kıyafetler giymek istiyorum...En azından hamilelikten sonra da kullanabileceğim şeyler...O yüzden her türlü fikire açığım... Önerileriniz var mı? Bildiğiniz bir adres? Özellikle jean ve pantalon için...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Not: Yukarıdaki resimler Anne Geddes'in sitesinden alınmıştır. Bu kadının fotoğraf çalışmalarına bayılıyorum. Acaip tatlı resimler var. Arada sizde bir bakın. Çok eğlenceli!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-8966104826717473261?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-32784897140504442482008-12-05T01:26:00.007+03:002008-12-05T02:05:30.741+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SThiKUmk6GI/AAAAAAAAAdI/xrGPzQqmtyU/s1600-h/6a00d83453c52669e200e551b8010d8833-800wi.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SThiKUmk6GI/AAAAAAAAAdI/xrGPzQqmtyU/s200/6a00d83453c52669e200e551b8010d8833-800wi.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276074892933261410" /></a><div style="text-align: justify;">Bugün Arnavutköy'e, <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 255, 153);"><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">annem</span></span></span>lere yemeğe gittik. Canımcımlar benim için, sırf merdiven çıkmayayım, yorulmayayım diye, alt katta öyle güzel yemek hazırlamışlar ki...Ve yine ne kadar lezzetli yemekler, ne kadar güzel bir masa vardı...İnsanın devamlı gidesi gelir... Yine çok , çok keyifli bir akşam geçirdik hep beraber. Keyifle sohbet ettik, güldük...Benim için gecenin en ilginç yanı ise, dün içimden<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 0, 0);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;"> çilek</span></span></span> yemek geçmişti -  bu mevsimde ne alaka ama canım çekti işte-ve annemde bunu hiç bilmeden bana çilek almış akşam için. Eve gelipte tezgahın üzerinde kiwilerle süslenmiş çilek tabağını görünce, tüylerim diken diken oldu. Annemle <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 255, 153);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;">telepati</span></span></span> olmuş aramızda sanki... Benim canımın çektiğini bilmeden, almak dürtüsü gelmiş... Bende bir güzel afiyetle hepsini yedim :) Ağzımın tadı değişsede, çilek hep lezzetli bir meyve...Ve benim ağız tadım o kadar değişmişki... Normalde bayıldığım tatlara dayanamıyorum... Mesela balık... Bu aralar yoğurtta yoğurtun yanı sıra, patatese takmış durumdayım. Patates olunca da fırında patates veya <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 255, 0);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;">patates kızartması</span></span></span> yenmez mi? Kızartmayı hayatımızdan ailecek çıkartalı seneler oldu. O kadar zararlı ki... Ama bu akşam yediğim kızartma bambaşkaydı...Hem de öyle bir kızartma ki... Tefal'in yeni çıkardığı Actifry ile yapılmış, sözde kızartılmış - ama görüntü ve tat aynı kızartma gibi... Herkese tavsiye ediyorum; hemen bugün yarın bende alacağım Tefal'in şu yeni actifry elektrikli tenceresini. Hakikatende ufacık bir kaşık yağ ile yaklaşık 1 kilo patates kızartması... Ve hakikatende çok lezzetli. Hemde çok hafif... Yemek öncesi atıştırmam için anneciğim bana hazırlamış. Bende 1 kilo!!! kadar atıştırdım. Başka kimselere fırsat vermeden... Ama değdi... Makine pek bir marifetli. Sadece patates değil, her türlü gıdayı kızartma (aslında kızartmadan kızartma tadı veriyor) yapabiliyorsunuz. Patlıcan, hamsi, istavrit, kabak... Ne isterseniz... Normal yemek bile yapılıyormuş. Tarifleri paketinin içinden çıkıyor. <br /></div><div><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 180px; height: 200px; " src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SThcbCRzy9I/AAAAAAAAAdA/mQHvyvqHKDo/s200/Friteuse-Actifry-Tefal_1148__373415_40.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276068583002328018" /></div><div style="text-align: justify;">Unutmadan yazmak, sizlerle paylaşmak istedim. Biz test ettik, onayladık. </div><div style="text-align: justify;">'Mucize' tencereyi kendimde en kısa zamanda kullanıyor olma umuduyla....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-3278489714050444248?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-54912636620163430882008-11-29T12:24:00.012+03:002008-11-30T16:05:24.887+03:00<div style="text-align: center;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/STJsTijcUeI/AAAAAAAAAcY/Uk925vxyWuk/s1600-h/juices01.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 149px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/STJsTijcUeI/AAAAAAAAAcY/Uk925vxyWuk/s200/juices01.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274397196553048546" /></a><div style="text-align: justify;">Hmmm... Pazar sabahı... Harika bir menemen ve şahane bir meyve suyundan sonra, blog yazım için masaya oturdum. Cidden öyle güzel bir meyve suyu içiyorum ki halen... </div><div style="text-align: justify;">Kiwi, elma, havuç, armut ve mandalina karışımı... Taze sıkılmış meyve suyunun sayısız yararlarının yanısıra, sigara bırakmaya da yardımcı olucu etkisi var... Neyse, hafta sonuna dönelim.. Cuma akşamı güzel bir akşam geçirdim. Daha doğrusu akşam üstünden başlayarak gece 12'ye kadar olan zaman diliminde (bitmek bilmeyen rezil bulantıyı saymazsak). Malum her gün, her akşam hep evdeyim. Nikah şahitleri hem bana zorluk olmasın hem de yeni bir tatdır diye Moda'da Cibalikapı Balıkçısı'nda yer ayırttılar. Cemil Moda'da yaşamazken bile sırf Koço'ya gelmek için, her fırsatta Moda'ya gelirdik. Bir de Ali Baba dondurmacısına tabii. Dondurmacı, bizim Arnavutköy'deki <span class="Apple-style-span" style="font-size: 24px;">Girandola</span> dondurmacısından sonra gözümden düşmüştü. Hemde ne düşme!!! Burayı şiddetle tavsiye ediyorum. Böyle dondurma yok İstanbul'da... Ve emin olun, tam bir dondurma delisinden geliyor bu tavsiye...Yolunuz Arnavutköy sahiline düşerse, sakkın ama sakın Girandola'ya uğramadan gitmeyin. Arnavutköy polis karakolunun yanında... Bahar Pastanesi'nin bitişiğinde. <span class="Apple-style-span" style="font-size: 24px;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(50, 255, 106);">Mojitolu</span></span> ve <span class="Apple-style-span" style="font-size: 24px;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 113, 26);">Portakal Campariyi</span></span> muhakkak ama muhakkak deneyin. Çikolata bambaşka... Hele karamel... Ufff!!!</div><div style="text-align: justify;"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/STJ0HrNKZaI/AAAAAAAAAco/xoz8NNOSUSk/s200/kopyasi-la-girandola-bebek-220708-001.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274405788810110370" /></div><div style="text-align: justify;">Nasıl Ali Baba dondurmacısının dondurması gözümden düştüyse, Cuma akşamı da Koço gözümden düştü. Akşam üzeri, uzuuuuun bir aradan sonra (yaklaşık 2 aydır sporun s'sine bile yaklaşmadım - yaklaşamadım maalesef), yarım saatlik bir yürüyüşün ardından eve gelip, üzerimi değiştirip, Cibalikapı Balıkçısı'na yemeğe gittik. Samimi, uğultusuz, iyi servisin yapıldığı bir ortamda lezzetli yemek yiyebildik. Bayağı da kalabalıktık. Sibel, Giray, Şebnem ve Ali'nin yanısıra, Büşra (doğru yazdım galiba) ve Kaan ile Atanur ile karısı Pınar vardı. Benim cola ya da su kaldırdığım bardaklara, rakılar eşlik etti ve Cuma akşamı yorgunluğuna rağmen herkesin keyfi yerindeydi. Bizim gibi herkesin ilk gelişiydi bu balıkçıya. Hepimiz de olumlu düşüncelerle restaurantı terk ettik. Ben tadamadım, ancak değişik meze (kuru domates sarması) ve yemeklerin/tatlıların yanı sıra, günün balıkları da eminim çok lezzetliydi. Özel durumda olduğumdan mıdır, sadece koskoca bir tabak söğüş karides ile bol yeşillikli salata yedim. Patlıcan salatasını taze esmer ekmekler eşliğinde sıyırdım. Üzerlerine de bol bol limon!!!- <span class="Apple-style-span" style="font-size: 36px;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(238, 255, 35);">limon!</span></span>!! Oturup 1-2 limonu yiyebilirim. Bulantılara iyi geliyor desem, bana iyi geliyor desem yeridir....Kavun ve peyaz peynirden de biraz tırtıkladım, ama bu yerin özel yemeklerini tadanlar çok iyi olduğunu söyledi, bilginize... Denemenizde yarar var. Sakin bir ortamda güzel bir balık yemek isterseniz, ya da değişik mezeler tatmak için, buraya gelmenizi tavsiye ederim. Sıcak hoş bir ortam...</div><div><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 133px; " src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/STJrddbnHdI/AAAAAAAAAcI/7UyQVAC4628/s200/DSC_0050.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274396267465088466" /><div style="text-align: center;">Cibalikapı Balıkçısı - Moda<br /></div><div><div style="text-align: center;"><br /></div><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 108px; " src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/STJrdsS-JlI/AAAAAAAAAcQ/WAG7PSup5Hg/s200/DSC_0053.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274396271455381074" /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Cumartesi günü de, Cuma akşamının verdiği yorgunlukla evde oturarak geçirdim. :( Akşam üzeri 3'e kadar. :) Saat 3'de Cemil ile birlikte, annem, babam ve ablamında (hepsini de ne çok özlemişim, iyi oldu biraraya gelmemiz, en çok da <span class="Apple-style-span" style="font-size: 24px;">Yasmin'i </span>özlemişim!) davetli olduğu kayınvalideme, <span class="Apple-style-span" style="font-size: 24px;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 44, 53);">yağ mantısı</span></span> yemeye gittik. Ama ne mantı! Bayağı ağır ama yerken hafif, löp löp gidiyor. Kendimi zor tuttum ve 5-6 adetten sonra salataya yumuldum. </div><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/STJ1WF3nK5I/AAAAAAAAAc4/EcXLXdZDXds/s200/fusununmutfagi_Resim_021.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274407135997275026" /><div style="text-align: justify;">Sonrasında da, yoğurt... Yoğurt bu aralar en sevdiğim, onsuz bir günün geçmeyeceğine inandığım tek gıda. Reklam olmasın, ama yediğim tüm light yoğurtlar arasında, en çok Sütaş light'ı beğeniyorum. </div><div style="text-align: justify;"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 170px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/STJyLU7k_QI/AAAAAAAAAcg/zlDYFAeqcDY/s200/urun161.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274403652526996738" /></div><div style="text-align: justify;">Hafif <span class="Apple-style-span" style="font-size: 24px;"><span class="Apple-style-span" style="text-decoration: underline;">tatlı</span></span> bir tad var içinde diğerlerinde olmayan. Sütaş kimin bir araştırayımda, ona göre yemeğe devam edeyim. Hatta şimdi bile ağzım sulandı. Hafif çırpılmış Sütaş light yoğurt, içine haşlanmış sebze- kabak ve havuç mesela! -  yummmmmmm.... Dün akşam da mantı sonrasında yedim. Kaynanam (hahahhaha bu kelime beni öldürecek bir gün) bana mango da verdi. En sevdiğim meyve... Bugün benim menü süper yani....</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5491263662016343088?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-88426793890938782252008-11-26T22:38:00.004+03:002008-11-27T10:58:09.889+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SS5PzP6B0WI/AAAAAAAAAcA/Srcgmw28Qew/s1600-h/IMG_1618.JPG"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px; " src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SS5PzP6B0WI/AAAAAAAAAcA/Srcgmw28Qew/s200/IMG_1618.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273239955559272802" /></a><div style="text-align: justify;">Zamanımın neredeyse tamamı evde. Neredeyse ne demek! Tamamı. Bir o koltuk benim, bir bu koltuk benim. Elimde sevgili dostum, bir tanecik pc'm 'mac'. Diğer elimde TV kumandası. Önümde ev ve cep telefonum. Arada değişiklik olsun diye mutfağa gidiyorum. Bugün kısır, kabak dolması, irmik helvası, havuçlu kek, zaytinyağlı ayşe kadın fasulye ve ev yapımı ekmek (zeytinli beyaz ekmek) yaptım. Helva eeehh işte... Kabak dolmasında da annemin tadı yok, idare ediyor. Ama diğerleri şahane... Çok sık lavaboyu ziyaret ediyorum. Günde en az 5 kere...Yatak odasına gitmiyorum bile. Çok uzak geliyor...Şaka şaka... Zaten bütün ev benim yatak odam gibi olmuş durumda diye... Diziler (Prison Break) izliyorum, kitap (Leonardo Da Vincinin hayatı) okuyorum, dedikoduları (just jared) takip ediyorum, blogları (sizler) okuyorum, msn'de annemle, ablamla, babamla ve arkadaşlarımla chat'leşiyorum... Hatta her sabah annem ve ablamla aynı anda msn'de chatleşmeye bayılıyorum. Beni çok güldürüyorlar... Özellikle ablam... Bu sabah kasıklarıma ağrı girdi gülmekten! (yok gerçekten gülmekten yoksa daha öyle gebelik ağrılarım yok)...Ama yanımdan ayrılmayan bişey var... BULANTI. Bitmiyor. EN kötü akşam 6'da başlıyor, gece 11'lere kadar sürüyor. EN kötü bulantı akşamları gelen. Sabahları gözümü açtığımda hafif hafif başlıyor hızını artırarak öğlene kadar sürüyor. Bazen tüm gün sürüyor bazen sabah ve akşamları. İçimden yemek yemek gelmiyor. Ama sıkıntıdan elime ne geçerse atıştırıyorum. Hareketsizlikten ve lodostan şiştim. Şikayet gibi oldu ama ben bütün bunların tadını sonuna kadar çıkarıyorum. Ohh ne güzel. Birisi bana geçen sene bu zamanlarda bu durumda olacağımı söylese, hayatta ama hayatta inanmazdım. O yüzden bu yaşadığım değişiklikleri kabul ettim ve tecrübe ediyor olmaktan keyif alıyorum. - ama itiraf edeyim bu bulantı olayı çok tatsızmış...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Gelişmeler ve resimlerle yeniden bir arada olmak üzere....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-8842679389093878225?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-47131833336348970022008-11-22T23:57:00.006+03:002008-11-23T00:31:28.885+03:00<div style="text-align: justify;">Resmen  blogumu terk ettim. Onca zaman aradan sonra, dallanıp budaklanmadığına şaşırdım. Normaldir. İnsanların işi olduğu zaman, kendilerine daha çok zaman ayırabildiği bir gerçek. Ben de işe gittiğim zaman sabah haberlere ve maillerime göz attıktan sonra, bloguma girer, yorumları değerlendirir, diğer arkadaşlarımın bloglarına bakar yorumlar yapardım. Bunun en güzel taraflarından biride, yorum bırakmayanların bile hayatımdaki gelişmelerden haberdar olmaları idi. Annem, babam, ablam gibi...</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">Doğal olarak bu kadar zaman ara verince, insan nereden başlarım düşüncesiyle hiç yazmaya başlamak istemiyor. İnanın yaklaşık bir haftadır hemen her gün bir yazı yazmaya başladım. Hepsi de kayıtlar listesinde yayınlanmayı bekliyor. Hepsi de farklı konularda ve hepsi yaklaşık 3 satır. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Neyse bu da bir başlangıçtır diyor, gelişmeleri aktarmaya devam edeceğim haberimi vermek istiyorum. Kaldığımız yerden hızlıca devam etmek gerekirse, en bomba gelişme, yaklaşık 2 aylık hamile olduğum haberi. Kolay bir dönem geçirmiyorum. Hareket etmeye, aktif bir hayatı olan ben, yaklaşık 1 aydır doktorun ve yakınlarımın isteğiyle, evden dışarı nadiren çıkıp, günboyu uyuyor, ve evet hep uyuyorum. Sadece bu. Diğer dünyayla tek bağlantım bilgisayarım. Arada, ama çok nadiren dışarı yemeğe gidiyorum. </div><div style="text-align: justify;">Ama o da evime yakın yerlerde. Yine Kasım ayı ve babamın doğum günü mesela. 14 Kasım'da Moda Deniz Klubüne gittik. Çok keyifli geçen bir akşamdı. Bir de dün akşam Cemil'in dayısının Istanbul'a yapmış olduğu 3 günlük ziyaretin şerefine Koço'da yemeğe gittik. </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Vücudumun dışındaki hayatla ilgili pek bir gelişme yok; ama sanırım vücudumun içinde inanılmaz değişiklikler yaşamaya başladım. En belirgini bitmek bilmeyen bulantılar...Bir de hiç üşümeyen ben, devamlı üşüyorum. Huysuz, sinirli veya huzursuz asla değilim. Aksine çok sakin ve bambaşka bir huzurla kaplıyım. Şimdi de, önümüzdeki haftalarda doktorumdan gelecek iyi haberleri bekliyorum. Umarım herşey iyi gidecek ve ben eski hayatıma tam anlamıyla olmasa da, kısmen geri dönebileceğim. Bu arada değişim demişken, çok eğlenceli bir site keşfettim. Fotoğrafınızı koyuyorsunuz, 1950 ile 2000 yılları arasında istediğiniz saç modelini kendinize uyguluyorsunuz.... İki örnek var aşağıda çok hoşuma gitti. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Unutmadan : www. yearbookyourself.com</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 144px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SSh3s-xo7uI/AAAAAAAAAb4/vzQ_rhROkO0/s200/verda+6.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271594978486316770" /><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 144px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SSh3s8n7zBI/AAAAAAAAAbw/oVGakNrM3Cw/s200/verda+66.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271594977908739090" /></div><div style="text-align: justify;">Ama sizleri arayı çok açmadan,  gelişmelerden haberdar etmeye devam edeceğim... En kısa zamanda görüşmek dileğiyle...Hem de çok kısa bir süre içinde....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-4713183333634897002?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-57475460731742641412008-10-15T10:59:00.007+03:002008-10-15T11:41:22.308+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SPWsEZMPftI/AAAAAAAAAbI/2i-0YvtiBcY/s1600-h/IMG_0386.jpg"></a><div style="text-align: justify;">Küba'dan döneli neredeyse 2 hafta oldu. İnanın oturupda blog yazacak değil, okuyacak vaktim olmadı. Bugün uzun bir aradan sonra ilk defa bünyem ayağa kalkmama izin vermedi. Biraz üşütmüş müyüm, yorgunluktan mı bilemiyorum ama dün gece ateşlendim. Biraz oturabildim de, blogumla ilgilenebiliyorum... Yattığım yerden...<br /></div><div><div style="text-align: justify;">Küba olağanüstü bir yer. Fakirlik, pislik dizboyu. Ama insanlar... İnsanlar bambaşka. Çok mutlu görünüyorlar. Her sokakta, her barda, her yerde canlı müzik yapan bir grup... Bunları önümüzdeki hafta içinde detaylandıracağım. Ve elimde şahane resimler var. Ama ben bu resimlerin içinden en 'anlamlı' olanlarını koymak istedim. Havana Büyükelçiliğinde çekilmiş nikah resimlerimizi... </div><div style="text-align: justify;">2 Ekim Perşembe, Havana'da, sabah 11:30'da, 2 çift arkadaşımızın şahitliğinde, nikahımız yapıldı... Birkaç kare sizlerle paylaşayım...</div></div><div><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SPWmhfR0NpI/AAAAAAAAAag/jL4MeAMl_LU/s1600-h/IMG_2267.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SPWmhfR0NpI/AAAAAAAAAag/jL4MeAMl_LU/s200/IMG_2267.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257291234287040146" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SPWmhkyRRsI/AAAAAAAAAao/5fU0c5PWMow/s1600-h/IMG_2312.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SPWmhkyRRsI/AAAAAAAAAao/5fU0c5PWMow/s200/IMG_2312.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257291235765339842" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SPWmiACW7qI/AAAAAAAAAaw/cjq6GVWQvoc/s1600-h/IMG_2330.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SPWmiACW7qI/AAAAAAAAAaw/cjq6GVWQvoc/s200/IMG_2330.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257291243080576674" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SPWmim4JNEI/AAAAAAAAAa4/Zlc3zGHZvew/s1600-h/IMG_2338.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SPWmim4JNEI/AAAAAAAAAa4/Zlc3zGHZvew/s200/IMG_2338.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257291253506716738" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SPWmiwPBRRI/AAAAAAAAAbA/YvGEyPa7Giw/s1600-h/IMG_2400.jpg"><br /><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SPWmiwPBRRI/AAAAAAAAAbA/YvGEyPa7Giw/s200/IMG_2400.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257291256018584850" /></a><div>Havana, Trinidad, Cienfuegos, Santa Clara, Cayo De Blanco, Küba'da ziyaret ettiğimiz şehirler. Cayo De Blanco, Trindad'a yakın mercan kayalıklarının olduğu, elimizle besleyebildiğimiz iguanaların yaşadığı ıssız bir ada... Che Guevara, Fidel, Ernest Hemingway... Küba'da adeta Tanrılaşmış isimler... Hemen her sokak köşesinde çalan Chan Chan, Hasta Siempre şarkıları...Küba ile ilgili öğrenmiş olduğum detayları zamanla sizlerle paylaşacağım... Kısaca ölene kadar unutmayacağım bir tatilin kısa bir günlüğü bu... Şimdilik!!!</div><div><br /></div><div>Bu arada, bizimle birlikte her dakikamızı geçiren, özellikle nikah günümüzde, günümüzü çok daha güzel kılan arkadaşlarımız Şebnem ve Ali Günergin ile, Sibel ve Giray Kavazoğlu'na buradan teşekkürler... </div><div><br /></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); "><img src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SPWsEZMPftI/AAAAAAAAAbI/2i-0YvtiBcY/s200/IMG_0386.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257297331506609874" style="display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; text-align: center; cursor: pointer; " /></span></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5747546073174264141?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-23046861231158032702008-09-24T10:59:00.003+03:002008-09-24T11:10:19.442+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SNn1ZhNeW9I/AAAAAAAAASs/Wdb-CcxC_TY/s1600-h/san_cristobal_cathedral_havana_cuba_photo_gov.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; " src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SNn1ZhNeW9I/AAAAAAAAASs/Wdb-CcxC_TY/s200/san_cristobal_cathedral_havana_cuba_photo_gov.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5249496659437444050" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Yarın sabah itibarıyla, Madrid aktarmalı, Havana'ya uçuyorum. 3 Ekim'e kadar yokum. Sizlere iyi bayramlar dilemek istiyorum... Döndüğümde hem tatil resimlerini, hem de Küba tatili resimlerini bloguma yükleyeceğim ve bloguma bundan böyle daha çok ilgi göstereceğim... Okuyucularım çoğalıyor. Annemi de internetçi yaptık. O da yazılarımı okuyor olacak. Hem yazmak hem okunmak hem yorum yapmak hem de yorum almak keyifli gerçekten...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Neyse şimdi valizleri hazırlamaya başlıyorum. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Hepinize mutlu günler iyi bayram tatili diliyorum...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ve 'Off to Cuba' diyorum....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-2304686123115803270?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-36156840086618664042008-09-09T12:12:00.004+03:002008-09-12T10:07:10.755+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SMoU3qKYj1I/AAAAAAAAASk/zi7Xsp9xaRg/s1600-h/1391.jpg"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; " src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SMoU3qKYj1I/AAAAAAAAASk/zi7Xsp9xaRg/s200/1391.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245027662469566290" /></a><div style="text-align: justify;">Yine çok keyifli geçen bir tatilden sonra, iş stresi olmadan, Pazar akşamı İstanbul'a döndük. Hisarönü koylarından, Gökova koylarına uzanan 8 günlük bir tekne tatili bana çok iyi geldi.Fotoğrafları ilerki günlerde yayınlarım, çünkü yanıma makinemi almadığım için, fotoğrafların tamamını Ali ve eşi Şebnem çekti. Onlardan bir CD alır almaz, buraya koyacağım. Yaşadığım keyfe sizi de ortak etmek için... Umuyorum en kısa zamanda, Cemil'de işlerini ayarlayabilirse, Cuba tatilimizden önce bir haftasonu daha kaçabiliriz... 25 Eylül - 3 Ekim tarihleri arasında Cuba'ya gidiyoruz. Gitmeden önce bana yine kızacaksınız, yine ev işleri sırasıyla beni bekliyor ve yine bir Londra tatili gündemde...Çok az bir ihtimal...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Neyse, sizlerle tatilimin detaylarını paylaşacağım, ama sizlere danışmak istediğim bir konu var: YASTIK! Istanbul'da çeşit çeşit, renk renk, desen desen satılan yastıkçı var mı? Ama yastıklar biraz şık olmalı... Ben arıyorum arıyorum bulamıyorum.... Nerelere bakmam lazım? Bir bilen var mı? Londra olsa, işim kolay! Ama Istanbul'da pek bir yer yok gibi... Bir tek yastıkistanbul diye bir site buldum, Bodrum'da Rıfat Özbek'in... Bodrum'a da yastık almak için gidemeyeceğim... Eeee? Nasıl olacak? Kumaşları beğenip, yaptırmak zorunda mı kalacağım? Bir de ingiliz bir site buldum, cushionparlour diye, çeşit çeşit yastıklar var ve makul fiyatlara... Ama bilemedim sipariş vereyim mi, vermeyeyim mi?<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Haberlerinizi, yorumlarınızı bekler hepinizi kocaman öperim...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-3615684008661866404?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-4716863118414112612008-08-30T03:35:00.003+03:002008-08-30T03:40:17.816+03:00<div style="text-align: justify;">Canımın içi, ciğerimin köşesi anneciğimin doğum gününü bu gece 3 gün erkende olsa kutladık ve eve geldik. 1 Eylülde doğan annemin doğum gününü, tatilde olacağımdan bugünden kutladık. Meraklandırmayayım sizleri, bugün tatile gidiyorum. Hemde neredeyse 10 gün boyunca. Söz dönünce detayları anlatacağım. Yaz boyu "tatil tatil" demiştim, sonunda çıkıyoruz.  Kendinize çok iyi bakın. Hepinizi özleyeceğim...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Heheeyyyy!!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-471686311841411261?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-24912184229835101672008-08-06T23:18:00.004+03:002008-08-07T00:25:08.421+03:00<div style="text-align: justify;">Ne kadardır yazmıyorum. Çalışmıyorum ama hergünüm dolu geçiyor. Yine, yeniden kısaca iyi ve yoğun olduğumu söylemek ve bir iki laf etmek için yazayım dedim. Kısa bir Londra seyahati, sayısız akşam yemeği, ev ve ailem arasında yaptığım koşuşturmalar ile yaklaşık bir aydır ne kendi bloguma, ne de arkadaşlarımın bloguna girebildim. Doğru dürüst maillerime bile bakamadım. Ama herşey yolunda. Herşey güzel. Bir sıkıntı yok. Herkesin sağlığı yerinde. Havalarda güzel. Londra'da üşüdüm ama İstanbul'da pek farklı değil. Hele Temmuz ve Ağustos ayları için gayet iyi gidiyor. Geçen yazı hatırlıyorum da; resmen dev bir fön makinesi üzerimize üflüyordu...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Geçen sene kavrulduğumuz Temmuz  ve Ağustos aylarında, bu sene İstanbul'da nefes alabiliyoruz. Hatta öyle ki, 29 Temmuz Salı sabahı saatler sabahın beşinde evden çıktığımda, Arnavutköy'de öyle bir yağmur yağıyordu ki, garajdan arabamızı alıp, valizleri almaya eve gelene kadar, ayakkabılarım ve üzerimdeki eşofman dizlerime kadar resmen sırılsıklam olmuştu. Eve girip ayakkabılarımı değiştirmek zorunda kaldım. Havalimanında ise görevliler bize "aaa dışarıda yağmur mu var" diye sorular sordu. Saçlarım hala banyodan henüz çıkmış gibi şıp şıp havalimanının yerlerine damlıyordu... Hakikatende, Yeşilköy ile Boğaz arasındaki havanın farkı inanılmazdı. Annemle birlikte check-inimizi yaptık, kahvaltımızı ettik ve uçağa bindik. Kısa süreli bir uçuştan sonra (yaklaşık 3 saat 25 dakika ve ben hayatımda Londra'ya, abartmıyorum, 500 kere gitmişimdir; hiç böyle hızlı gittiğimizi hatırlamıyorum!??) çok sevdiğim, ikinci evim Londra'ya indik. Annemin "ben bir daha asla seninle uçmam" haykırışları arasında Londra'nın merkezine doğru yola çıktık. Uçak korkum dellendi de... Bazen oluyor bana işte... Havada hosteslerden teknisyenlere, hatta bir ara kaptan bile, yanımıza geldi. Sırf beni sakinleştirmek!!!  için. Yok öyle bağırıp çağırmam ve gerçektende sakindim, ama Marş denizi üzerinde tribülansa girdiğimizde tedirginliğimi belli ettim. Hostesi çağırıp, tribülansın ne kadar süreceğini kaptana sormasını rica ettim. Kadın resmen şov yaptı karşımda. "Aman efendim bakın sıcak hava ve soğuk hava akımlarında..... bla bla bla bla" dinlemedim bile. Sakince "lütfen ne kadar süreceğini kaptana sorun" diye ısrar edince o da şovuna devam etti. Viskiler getirdiler, önümde diz çöküp uçağın altına yerleştirilmiş kameradan bulutları gösterdiler... Ne gereksiz. Boş boş baktım anlattıklarına.... Sonunda kaptan geldi "10 dakika daha sürer sonra alçalacağız merak etmeyin" dedi ve olay kapandı. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Londra hikayesine dönmek gerekirse, çok keyifli bir 4 gün geçirdik. Koşuşturduk, alışveriş yaptık, güzel yemekler yedik, şampanyalar içtik, Yasemin'e güzel sürprizler yapmak için koşuşturduk...Hele bir akşam öyle lezzetli bir yemek yedik ki, anlatmak zor. Tadılması lazım. Beyaz şarap soslu midye... Ben ben olalı böyle midyeyi, midye yemeğinin anavatanı kabul edilen Belçika'da bile yemedim. Tadı damağımda...Londra'da sayısız restaurant bilirim. Özellikle midyesi için burayı tavsiye ederim...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SJoWER46kRI/AAAAAAAAASc/RqGteyqNi_o/s200/IMG_0093.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231518179921662226" /></div><div style="text-align: center;">Annem...Midyeleri beklerken...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bu arada Londra'da araplar çoğalmış. Harrods'da non-stop arapça müzik çalıyor. Hadi o normal, Mısırlı'nın olduğu için...Ama sokaklar.... Adımbaşı bir kara / kırmızı /pembe/bej/yeşil/mavi çarşaflı. Bizimkilerden hiç farkı yok. Hepsinin yüzü kapalı ama kıçları meydanda. Hepsinin ayağında son model bir topuklu (tercihen Chanel veya Laboutin), kollarında Fendi'ler, Chanel'ler, Gucci'ler.... Aklınıza ne gelirse. Kollarında pırlantalı saatler, büyük taşlı yüzükler... Sokakta yanımızdan geçerken gözleriniz kapalıyken bile yakınlarınızda olduklarını algılayabiliyorsunuz... Sesleri (tükürür, böğürür gibi konuşmaları) ya da kokuları. Ağır parfüm kokusu. Gerçi limon kolonyası bile ağır kokar tenlerinin üstünde.... Çok kötüydü açıkça... Londra'nın pahalı muhitleri araplarla kaynıyor... Tiksinti verici bir durum... Tüm bunlara rağmen Londra yine Londra... Sabah erkenden kalkıp Hyde Park'a koşmaya gittiğimde, ingilizlerin rağbet ettikleri mekanlarda yemek yiyince, güleryüzlü tezgahtarların çalıştığı butiklerden alışveriş edince insan kendini iyi hissediyor. Yine çok özlediğimi, orayı çok sevdiğimi düşünmeden edemedim. Ne pahasına olursa olsun, Londra yine de Londra... Zamanın eskitemediği bir şehir.  Çirkin çarşaflılara rağmen, görüş açısını değiştirdiğinizde, aynı kalan bir şehir....Zaman ne kadar su gibi akarsa aksın, orası benim gönlümde hep aynı kalacak. "Good morning'lerin", "Good afternoon'ların", "Please'lerin" ve "Thank you'ların" kenti...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-2491218422983510167?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-59185811548184990572008-07-21T12:40:00.005+03:002008-07-21T13:03:50.888+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SIRczSTHSwI/AAAAAAAAASU/yN1FptBgiPI/s1600-h/IMG_0573.JPG"><img style="text-align: justify;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; " src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SIRczSTHSwI/AAAAAAAAASU/yN1FptBgiPI/s200/IMG_0573.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5225403503811709698" /></a><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bloglarla ilgili en güzel şey, umursadığın insanlarla ilgili kısa kısa da olsa bilgi almak. Onların iyi olduğunu bilmek. Yoğun bir 10 günüm geçti. Kısaca kendi blogumla da pek ilgilenemedim. Ama sağlık yerinde. keyif yerinde. Hem yorucu hem de sakin bir 10 günden sonra, koşuşturma içinde geçecek bir 10 - bilemedin 20 - gün daha beni bekliyor. Sırada sigorta işleri, Londra'ya gidiş geliş biletleri, otel ayarlama, ev işleri, tadilat işleri vs vs vs... <br /></div><div style="text-align: justify;">Planlarıma göre, yazı atlatayım, işe başlayacağım. Geçtiğimiz hafta içinde 1-2 opsiyon çıktı, Eylül'de değerlendireceğimi belirttim. Kafam dağınık o konuda. Hata yapmak istemiyorum. </div><div style="text-align: justify;">O zamana kadar da, yazın tadını elimden geldiğince çıkartmaya devam...</div><div style="text-align: justify;">Bu arada Maya'nın resmini koymak istedim. Zamanında Vito'nun sağlığıda en yakın kız arkadaşıydı. Maya hayatta ve annemlerin evini beklemeye devam ediyor...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5918581154818499057?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-56156689121249355872008-07-02T14:13:00.014+03:002008-07-02T17:27:46.002+03:00<div style="text-align: justify;">Yıllar önce, ben okuldayken yaz tatili vardı. Sonra iş hayatı başlayınca o uzun tatillerim, sadece 2 haftalık izinlere dönüştü. Ama ne kıymetli 2 hafta! 15 senelik profesyonel hayatımda ilk defa, tatilden sonra, işe dönme psikolojisi olmadan evime döndüm...Değişik bir duygu...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">İstanbul'dan Dalaman'a gerçekleştirdiğimiz uçuş sonrasında olağanüstü misafirperver, anlayışlı ve eğlenmesini seven bir çift ve onlara ait 'Emily' adlı tekne ile katılacağımız yelken yarışları için antrenman yapmak üzere soluğu Marmaris Marina'da aldık...  Prof.Dr. Sinan Soley ve sevgili eşi Emel. Kelimenin tam anlamıyla şahane iki insan. Derler ya, insanları en iyi ya kumar masasında, ya  içki masasında ya da tatilde tanıyabilirsiniz, işte hem içki masası hem de teknede geçirdiğimiz günler boyunca - az değil neredeyse 10 gün -  bu iki mükemmel insanı tanıma fırsatını yakalayabildim...Söyleyecek söz yok. Her ikiside insan gibi insan. Hepimize örnek olma niteliğini taşıyan, hayat tecrübeleri bol, keyif almasını bilen iki insan. Hayatıma girdikleri için çok mutluyum...İlk akşamı tecrübeli yelkenci sevgili Cemil'in, Emel'e ve bana verdiği öğütlerle geçirdik. Yarış boyunca ne yapmamız gerektiğini söyleyen kişiydi. Genelde yarışları o götürdü, ama eminim katkımız olmuştur. İlk günü dördüncü olduk; ikinci gün sonuncu. Üçüncü günümüz Rodos'a kadar yarışmaktı. Oraya vardığımızda da dördüncü olduğumuzu öğrendik. Son yarış günü ise, akülerin azizliği sonucu (buzdolabını açık bıraktığımız için - e ne de olsa içinde içkiler vardı), yarışlara giremedik. Dolayısıyla, genel klasmanda sonuncu olduk. Ama ben çok şey kazandım. Farklı bir tecrübe (yelken yarışları), iki şahane insan (Emel ve Sinan), güzel dostluklar (Yunanistan'da tanıştığım Dimitri ve Yorgo) ve özel hayatıma ilişkin tecrübeler... </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Yelken enteresan bir spor. Yarışları zaman zaman birinci götürdüğümüz dönemler oldu ama taktik hataları, rüzgarın azizliği ve daha sonra teknenin ağırbaşlı olması nedeniyle talihsizlikler yaşadık. Hayata çok paralel bir spor. Nereden ne geleceğini/eseceğini bilemiyorsunuz - ne kadar çalışırsanız çalışın -Ve sizi bazen en üst seviyelere taşıyabiliyor, bazen de en gerilerde bırakabiliyor... Önemli olan, doğru bildiğinizi yapmak, belki risk almak ve düştüğünüzde kalkabilmeyi bilmek...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bu arada, döndüğümden beri böyle yorgunluk hissetmemiştim; artık sıcak hava mı, tüketilen alkol miktarı mı, yaşlanma mı bilemiyorum...Döndüm döneli 3 gün oldu, hala kendime gelemedim... Ama hayata devam...Dolu dolu günlerden sonra, daha da dolu günler beni bekliyor... Koşmaya devam!!!</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Rodos - Anthony Quinn Koyu</div><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SGuMAzEJ8iI/AAAAAAAAASE/oPIJ-wjYN2s/s200/IMG_0260.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218418538574377506" /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Rodos - Lindos'dan bir kare...</div><div style="text-align: center;"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SGuLUNCJ1WI/AAAAAAAAAR8/1_TMiZrUDRI/s200/IMG_0267.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218417772451190114" /></div><div style="text-align: center;">Ekip</div><div style="text-align: justify; "><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SGuJfNuVmMI/AAAAAAAAAR0/y6xgW5IpuJo/s200/Marmaris-Rodos+039.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218415762591815874" /></div><span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="white-space: normal; "><span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span>Elimizdeki biralar tam anlamıyla SU gibi tüketildi. </span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="white-space: normal; "><span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span>Ouzo ve Yunanistan'a ayrı bir yazı gerekiyor...Biz Yunanistan'ı seviyoruz kısaca...</span></div></span><div><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SGuIThTTFRI/AAAAAAAAARs/DhmNNIcIls8/s200/Marmaris-Rodos+036.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218414462177056018" /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Emel &amp; Sinan Soley</div><div style="text-align: justify;"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SGuIALyh8NI/AAAAAAAAARk/xkDHvPBB6cQ/s200/IMG_0269.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218414129984958674" /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-tab-span" style="white-space:pre"> </span></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;">Ben, Cemil &amp; Dimitri</div><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SGuH0JSt19I/AAAAAAAAARc/8gXpd1Eb0iE/s200/IMG_0264.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218413923156219858" /><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;">Yorgos &amp; Sinan<br /></div><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SGuMji5g5vI/AAAAAAAAASM/CImBDrFeJ-c/s200/IMG_0286.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218419135530198770" /></div><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5615668912124935587?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-84931049879457505792008-06-16T17:44:00.006+03:002008-06-19T16:07:35.498+03:00<div style="text-align: justify;">Tükenmek bilmeyen kaprislere bir son vererek işimden ayrıldım. 1 hafta oldu. So far so good. Kurumumda sevilen, sayılan biriydim - öyle de kaldım. Şimdi yazın keyfine bakacağım. Boş durmak yok tabii. Babamın yanında işe başladım bile. En azından azıcık da olsa onun işine yarayabilirim. Ama itiraf edeyim; çok keyifliyim...İşsizlik oranına katkım oldu ama bu hükümetin aleyhineyse, ben zaten hoşnutum bu durumdan. hehehehe...<br /></div><div style="text-align: justify;">Yalnız bu boşluğu iyi değerlendirmek lazım. Yapılacakların listesini çıkarttım. Aklımda kalan Tanya ve Ersin ziyareti. Hala gerçekleştiremedim. Ama olsun, onlar çok özel insanlar ve kapıları bana her zaman açık. Öyle hissediyorum onlarla. Onların da öyle hissettiğini biliyorum.  Birbirimize karşı olan görevlerimizi biliyoruz. Gerçek dostluk, karşılıklı sevgi ve saygı bu olsa gerek. Şebnem için de aynı şey geçerli. Onlar hep oradalar benim için. Bunu hissetmek ayrıcalıklı bir duygu.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Yapılacak listeme geri dönersek, Tanyalara ev ziyareti ve balık roka rakı olayımız var. Bu hafta içinde babamın ofisinde yapacağım bir iki değişiklik var. O değişikliklerin bir kısmı bitti. Çarşamba akşamım (dün) çok sevdiğim bir arkadaşımın - Ali - doğum günü gecesiydi; ki Moda Deniz klubünde kutladık. Perşembe akşamı (bu akşam) Cemil'in annesinin doğum günü yemeği var. Sonra Cuma banka işlerim ve valiz toplama işlemi...Türkiye maçı da var ayrıca. Burada bir iki kelime etmeden duramayacağım; Pazar akşamı 15 dakikada atılan 3 gol sayesinde sesim hala kısık. İnsanların milli takımımız için söyledikleri, Fatih Terim için söyledikleri umurumda değil. Bir, kimin umurunda bilmem kaç dakika futbol oynamadıysak; futbol dolu dolu 90 dakikadır. İkincisi Fatih Terim şöyle böyle hata yapıyormuş, nasıl bir hata bizi çeyrek finale taşıdı ki? 2 x 2= 4 ise, milli takımımızın ve Galatasarayın en başarılı dönemlerinde hep Fatih Terim imzası var. Türkiye'nin en başarılı bireylerinden birisi benim için. Gerisi boş... Neyse konumuza dönersek, Cumartesi Marmaris ve oradan Rodos'a gidiyorum. Bir hafta yokum. Cemil ile birlikte yelken yarışına gireceğim. Ultra heyecanlıyım. Hiç yarışta bulunmamıştım.</div><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SFpZMSCzcbI/AAAAAAAAARE/iSHu6s6WHKM/s200/IMG_1456.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213577586171670962" /><div style="text-align: justify;">Döndüğümde Tanyalar da müsaitse, onlara yapacağım bir ev ziyareti (bu ziyaret başka başka kutlamaları gerektiriyor ayrıca - oh oh!); sonrasında Londra kaçamağı ve belki annemle birlikte Prag yolculuğu var. Yasemin de belki bir yerlere gitmek isterse, onunla birlikte bir yerlere gitmeyi çok isterim. En çok onunla eğleniyorum açıkça... Belki Milan, belki Venedik...Ya da Los Angeles - yeniden... Bakalım... Aralarda ofisde işlerim. Babam içinde iyi oldu. Devamlı birlikteyiz. Ve belki de yabancı müvekkilerinin ofis işlerinde işe yararım. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ben ne yapacağım derken bir anda doluverdi günlerim. Ayrıca yazın da tadını çıkarmayı planlıyorum. Kısacası negatifliği üzerimden atmış durumdayım. Bu arada kötü bir gelişme hayatımda: Günde 2-3 adet sigara içiyorum. İş durumlarımda başladım. Daha doğrusu sarıldım sigaraya...Ancak koşmaya aynen devam, hatta şimdilerde Kathy Smith diye bir hatunun dvd si ile hemen hemen haftanın hergünü evde jimnastik yapıyorum. </div><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SFpYqEDeVnI/AAAAAAAAAQ8/51dkHAnlphs/s200/51330DFM3VL._SS500_.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213576998300833394" /><div style="text-align: justify;">Senelerdir ablam önerirdi. Çok sevdim bu kadını. Tavsiye ederim. Amazon'dan sipariş edebilirsiniz. Jimnastik koleksiyonuma ekledim hemen. 3-4 senedir Hot Pants Workout yapardım; şimdi Kathy Smith Ultimate Body Sculpting...En sevdiğim dvd'ler... </div><div style="text-align: justify;">Ama en keyiflisi hala koşmak. Sabahları ter atmak gibisi yok. Denizin yanında, kulağımda müziğimle koşmaya bayılıyorum. O kadar seviyorum ki, ayağımı burktuğumda da tam iyileşmesini beklemeden koşmaya başlamıştım. Burkulan bileğim hala çok şiş. Ama acı yok...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Güzel haberlerim de yok değil. Ama hepsini zamanı gelince teker teker anlatırım. Şimdilik bu kadar... Döndüğümde görüşürüz millet! Kendinize iyi bakın!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-8493104987945750579?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-26957286030037105512008-05-23T22:46:00.006+03:002008-05-24T13:52:02.162+03:00<div align="justify"><br /></div><div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SDcpQQHAOlI/AAAAAAAAAQs/uGQXjje0u8Y/s1600-h/IMG_0009.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203673253628885586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SDcpQQHAOlI/AAAAAAAAAQs/uGQXjje0u8Y/s200/IMG_0009.JPG" border="0" /></a>Harikulade bir hafta geçirdim...Şahaneydi. Kalabalık bir davete gittim, süper bir akşam yemeği yedim, müthiş bir sergide bulundum. 2 aydır buluşamadığım bir arkadaşımla buluştum. Güneşin batışında soğuk şarapları, Boğaz manzarasına karşı Şebnem ile birlikte yudumladım. Tanya ve Ersin'i nihayet -düğün hediyeleri ile birlikte- yeni evlerinde (yenilenmiş evlerinde) ziyaret ettim. Ayrıca Londra'dan canım Jacob geldi, ona da vakit ayırabildim ve İstanbul'da güzel bir akşam yemeği yedik. Hafta içi bir akşam, işten çıkıp, Harvey Nichols'da biraz alışveriş yapmayı ihmal da etmedim. Tabii tüm bunları 19 mayıs tatili için Yasemin'le birlikte gittiğim Milano dönüşünden sonra yapabildim...</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify">Hayır! Hepsi yalan! Bütün haftam ofiste geçti... Sabahım, öğlenim, akşamım ve gecelerim... Hayatımda hiç yaşamadığım bir tecrübe!!!</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203891910413924962" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SDfwHwHAOmI/AAAAAAAAAQ0/krrYEgVFmKg/s200/Picture+023.jpg" border="0" /></div><div align="justify">Ben buna alışık değilim. Kendime ayıracağım zamanı işimin çalmasına tahammülüm yok. Sabah koşularım, sosyal hayatım kıymetli. Çünkü ben hayatı sadece işten ibare görmüyorum. Önem verdiğim değerler yerle bir olmuş gibi... Cumartesi günümü, hiçbir şey yapmayacaksam bile, planlamayı severim. Pazar ne yapacağıma Cuma'dan karar vermek isterim. Yasemin'le birlikte yine kısa hafta sonu gezilerimize gitmeyi istiyorum, en azından planını yapabilmeyi...Ya da yaz tatiliminkini... Hayatımın tadını çıkaramayacaksam, ben ne diye çalışıyorum ki?</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Pek yakında istifamı verdim dersem şaşırmayın. İlk defa planım da yok. Ama üstteki gibi gülüyorum sadece. Rahatım. İçim huzurlu...Sebebini de bilmiyorum. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Yoksa, yoksa <strong><span style="color:#ff0000;">paniklemeye mi</span></strong> başlamalıyım? Ne dersiniz?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-2695728603003710551?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-78219781250660369362008-05-19T13:10:00.012+03:002008-05-19T19:44:54.510+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SDF4FzNnurI/AAAAAAAAAQc/V95exrhXZDI/s1600-h/IMG_0067.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5202071085631650482" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SDF4FzNnurI/AAAAAAAAAQc/V95exrhXZDI/s200/IMG_0067.JPG" border="0" /></a> Yukarıdaki resim sizi aldatmasın! Geçen seneden kalma bir resim...Geçen yıl 19 Mayıs'ta ne haldeydim? Bu sene? Sormayın!Bu seneki resim depresif olabilir diye koymuyorum. Bu sene ofisteyim... Sabah Şebnem ile konuştum; o da aynı benim gibi. O da çalışıyor...Karşılıklı lanetleştik sabah sabah...Bari yağmur yağsaydı! O da yok!<br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Bugün 19 Mayıs ve dışarıda şahane bir hava var ve ben ofiste kah çalışıyorum, kah internet başında yazışıyorum ya da yazıyorum...Ve bu hiç de hoşuma gitmiyor... 23 Nisan böyle, 19 Mayıs böyle...Herkes tatil yaparken burada ofiste iş yapmak anlamsız geliyor. Daha doğrusu çalışmayanları, haftasonu ile birleştirip tatile gidenleri kıskanıyorum... 20li yaşlarda değilim ki o hırsla ve o gazla burada ofiste hayallerimin peşinde koşayım. Ben daha rahat olmak istiyorum; Ama dergi işi böyle birşey işte. Her ayın bir haftası plan yapamıyorsun. O hafta içinde en az 2- 3 gece sabahlıyorsun. Son 4 aydır bu hep böyle...<br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Bu arada şunu söylememde fayda var; her sektörde, her yerde olduğu gibi, burada da biraz 'türkiş' çalışılıyor : 15 iş var ama hepsini 1 kişi yapıyor! ; Bizim türkler, "onu da o yapsın, o görevi de bu üstlensin, şu sorumluluk da ona ait olsun" mentalitesine alışmış, bir adama 50 iş birden yaptırıyor...Ucuzcu oluyorlar...Nitelik değil nicelik önemli oluyor...Burada hepimiz cambaz gibiyiz. Neredeyse 15 senedir aynı sektörde (medya) kesintisiz çalışıyorum; bu kural hiç değişmedi: her işin adamı olacaksın biraz... Keşke Amerika gibi olabilsek, ya da İngiltere, ya da Fransa, Kanada, İsveç, İsviçre, Danimarka...Medeniyetin olduğu, insanların insan gibi muamele gördüğü memleketler gibi olabilsek...</div></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify">İşimi seviyorum, ama adaletli olmadığının bilincindeyim. Türk kuralı bu! Çok çalış, az maaş, 10 iş, 1 adam... Sonra verdiğimiz vergileri düşünüyorum, sonrasında vergilerin kimlerin cebine girdiğini (bize dönmediği kesin)...Sonrasında sigorta aklıma geliyor, sigortalıların gitmek zorunda kaldığı hastaneler...Zaten bu konuyu hiç açmayalım - orası içler acısı...Hem fakiri hem zengini rezil oluyor bu ülkede... </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify">Neyse bu konulara girmek istemiyorum... Hazır burada ofiste isyanlar içinde otururken, bir de isyankar yazı yazmayayım...Daha neşeli, daha fıkır fıkır bir konuya geçeyim...İş, Amerika, sigorta, hastane falan demişken aklıma kozmetiksel ürünler geldi... Belki bu konuda sizin bana yardımınız dokunabilir.</div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SDFyYTNnuoI/AAAAAAAAAQE/bIiK7BjXmj8/s1600-h/gbultimate_page.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5202064806389463682" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SDFyYTNnuoI/AAAAAAAAAQE/bIiK7BjXmj8/s200/gbultimate_page.jpg" border="0" /></a>Hafta sonu bir krem keşfettim, ama ne krem....Gold Bond Ultimate Healing Lotion... (A-ha yanda resmi de var)... Arkadaşlar ben böyle bir krem görmedim. Ellerim, bacaklarım anında yumuşacık oldu. Ellerinizde ayaklarınızda ya da vücudunuzda çatlak, kuruma falan varsa yaratacağı ufak çaplı mucizeleri hayal edemezsiniz. Bende çok kuruma yoktur ama bu ucuz amerikan kremi normal bir cildi yumuşacık ama hakiki anlamda yumuşacık yapıyor... Yağlı yağlı hissi de yok - ki bu histen nefret ederim... Sizlerden Amerika'ya gidecek olan var mı? Bu kremi muhakkak alalım, kullanalım....</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify">Kozmetik demişken, üstte bahsettiğim krem dışında, kozmetik'e servet harcamadan inanılmaz iyi sonuçlar alabileceğiniz bir markayı tavsiye ederim sizlere... St Ives! <a href="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SDFyyjNnupI/AAAAAAAAAQM/zP2NiIZ6110/s1600-h/gbultimate_page.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5202065257361029778" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SDFyyjNnupI/AAAAAAAAAQM/zP2NiIZ6110/s200/gbultimate_page.jpg" border="0" /></a>St Ives ile yaklaşık 2 senedir yazışıyoruz. Türkiye'ye getiren firma ile ilgili ciddi şikayetlerim vardı, meğer onlarında varmış ve şimdi çok esaslı bir firma ile anlaşmak üzerelermiş. - Sanırım P&amp;G ya da Unilever gibi bir firma...Kim bilemiyorum henüz ama daha evvel çalıştıkları dinci bir firmaydı... Ve hiç tereddüt etmedim şikayet ederken. Hatta onları ilk ben uyardım 2 sene önce, 'mallarınız bulunmuyor, hep son kullanma tarihi geçmiş ürünler raflarda var' diye... Eminim reklam ödemeleri de hep ceplerine girmiştir bu dinci firmanın... Neyse o gün bugündür yazışa yazışa o kadar sıkı fıkı olduk ki, benim pazarlama bölümlerinin başına geçmemi istiyorlar. Evet, gerçektende inanılmaz bir durum ama ürünlerini iyi tanıyorum, yeniliklerini takip ediyorum falan diye, durum buralara kadar geldi... Daha zaman var; Ekim ya da Kasım gibi yeniden Türkiye Pazarı'na girecekler... O zaman bakarız durumlara...Pazarlama departmanlarının başına geçermiyim bilmiyorum, bildiğim birşey var o da; ürünlerini kesin alır ve gözüm kapalı herkese tavsiye ederim...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-7821978125066036936?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-52739805315168699732008-05-15T15:13:00.008+03:002008-05-15T15:20:00.122+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SCwpRTNnumI/AAAAAAAAAP0/4Q9VpEVK_30/s1600-h/D6883078F8%5B1%5D.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200577046897998434" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SCwpRTNnumI/AAAAAAAAAP0/4Q9VpEVK_30/s200/D6883078F8%5B1%5D.jpg" border="0" /></a> Geçenlerde magazin bloglarında birinde okudum; Britney Spears'in kötü ruh halleri, ona 65 milyon dolara malolmuş...Saçlarını kazıdığı günden beri, rehabilitasyonlara, mahkemelere, avukatlara, psikiyatrlara verdiği paralar 65 milyon doları bulmuş... Kötü ruh hali insanda nelere maloluyor... Sizin hasarınız, mesela ne kadara malolmuştu? 65 milyon dolar olmasa da, eminim hepimizin kötü hissettiği zamanlarda, finansal bir iflas yaşamışsınızdır. Bu aralar benim de canım ufak tefek şeylere sıkıldı ve dün iş arası Harvey Nichols'a gittim. İçim sıkılmıştı ama Britney kadar değil tabii... 2 elbise, 1 pantalon aldım. Oh ne iyi ettim. İnanılmaz bir şekilde kendimi daha iyi hissediyorum. Aldığım elbiseler resimlerde... Birebir aynıları...</div><br /><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SCwpfTNnunI/AAAAAAAAAP8/5gblNNaWhEY/s1600-h/D1773001J8%5B1%5D.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200577287416167026" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SCwpfTNnunI/AAAAAAAAAP8/5gblNNaWhEY/s200/D1773001J8%5B1%5D.jpg" border="0" /></a> Bugün az önce karar verdim; elbiselerini aldığım designer, bundan böyle en sevdiğim designer!!! Üstümde bu kadar iyi duran ve bir o kadar da rahat olan elbise bulmak zordur... Diane Von Frustenberg!!!<br /></div><div align="justify"><div align="justify">Web sitesini de gezdim. Hepsini almak istedim. Sizde görmek, gezmek isterseniz diye : <a href="http://www.dvf.com/">http://www.dvf.com/</a> Ve bunun için canımın sıkılmasını beklemeyeceğim. İlk fırsatta bir daha...Bu yaz sadece elbise ile dolanmak istiyorum... Ama önce yaz gelsin istiyorum. Hem de bir an evvel!!!<br />Şimdi bunlara ayakkabı lazım... </div><br /><div align="justify">Değil mi, çünkü yukarıdaki modelleri pek tutmadım? Siz ne önerirsiniz?</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5273980531516869973?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-76545372960554893582008-05-14T22:33:00.016+03:002008-05-15T15:18:18.799+03:00<div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200320366767487474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: justify" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SCs_0jNnufI/AAAAAAAAAO8/9pjonwK46U0/s200/IMG_0108.JPG" border="0" /><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify">Yaz geldi, yaz...Mis gibi çim kokusu, manavda meyveler. Yeşil erik, kiraz, çilek, kayısı, yakında şeftali, karpuz ve kavun...Üzüm, mürdüm eriği, armut - hani ufak olanlardan... Ve daha niceleri...Sıcacık bir hava ve buz gibi deniz... İstifamı verebilirim. Ben bu dünyaya çalışmaya mı geldim? Sefasını sürmek istiyorum, çalışmanın gerekli olduğu bilincindeyim ama part-time çalışsam ne olur? Sigarasızlık başıma vurdu!!! MU?</div><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">Sigarayı bırakalı 2 haftayı geçti. Kolay değilmiş. Hele ki şu aralar daha zorlaştı. Zamanla kolaylaşır herhalde... - diye umut ediyorum! 2 hafta uzun bir zaman değil. Ve bu 2 hafta içinde hatırladığım en zor gün bıraktığımın ikinci günü; günübirlik bir Münich yolculuğu yaşadığım gün. 2 hafta önce Yasmin'in dişleri için bir doktor ziyaretimiz vardı. Hayatta münasip bir yerimi kaldırıp da gideceğim bir şehir değil - Almanya değil daha doğrusu! Ama yolculuğu ablam hediye edince işler değişti; biletlerimizi ablam aldı; babam da bize o gün keyif yapalım diye cebimize paramızı koydu... Daha ne? Bana sabah erken kalkıp, uçağa binip, Münich şehir turu yapıp, akşama uçağa binip evime dönmek kaldı... İyi de yapmışım. Güzel şehir. Daha doğrusu temiz bir şehir. Avrupalı ülkelerin klasik görüntülerini anlatmama gerek yok. Bir daha, sağlık sorunu olmazsa asla gitmeyi düşünmeyeceğim bir şehir, ama iyi oldu - gittim mi? Gittim... <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200324021784656386" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: justify" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SCtDJTNnugI/AAAAAAAAAPE/4vMK3pwTJmw/s200/IMG_0171.JPG" border="0" /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">Yasmin'le birlikte, yine sinir ve kahkahaların havada uçuştuğu bir gün geçirdik. Biz abla kardeş böyleyiz. En çok birbirimize kızıyoruz çünkü en çok birbirimizi seviyoruz...Abla kardeşler iyi bilir... Ne kadar çok seversen o kadar çok kavga ediyorsun. Ama uzun sürmüyor. Kavganın hemen ardından kahkahalarla gülebiliyorsun. Samimice, yalan olmadığını bilerek! Sağolsun, asabiyetimi sineye çekti ama günün sonunda : "Verda sen başla sigaraya, çünkü tahammül edilecek gibi değilsin" diye isyan da etmedi değil...Yukarıdaki resimler çekilmeden 10 dakika evvel, Münich seslerimizle yankılanıyordu; genelde de benim sesim...Ama 10 dakika sonra can ciğer gibiyiz. Ne gibisi, ciğeriz biz...Neyse, Yasmin'i dişçisinde beklerken artistik fotoğraflar da çekmeyi ihmal etmedim. Onlardan biri de aşağıda gördüğünüz fotoğraf... Çok beğendim bu fotoğrafı, siz ne dersiniz?<span style="font-family:Georgia;font-size:16;"><?xml:namespace prefix = o /><o:p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200324966677461522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SCtEATNnuhI/AAAAAAAAAPM/dGt5ziKM9Fg/s200/IMG_0163.JPG" border="0" /></o:p></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-7654537296055489358?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-10711257247299997842008-05-12T14:15:00.004+03:002008-05-12T14:28:31.764+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SCgo0jNnueI/AAAAAAAAAO0/o37neKTRWcc/s1600-h/donkey.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199450653069916642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SCgo0jNnueI/AAAAAAAAAO0/o37neKTRWcc/s200/donkey.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Mutlu olmanın 5 altın kuralı var : 1. Kalbinizi nefretten uzak tutun 2. Beyninizi telaşlardan uzak tutun. 3. Basit yaşayın 4. Daha fazla verici olun. 5. Daha az bekleyin.</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Bir gün bir köylünün çok sevdiği eşeği kuyuya düşmüş. Eşek nasıl ağlıyor, nasıl anırıyor, köylü bir yukarı bir aşağı, eşeğini kurtarmanın yollarını düşünüyor... Ama kuyu derin. Aradan saatler geçiyor... Eşek de saatlerce durmadan devamlı ağlıyor... Köylü düşünüyor düşünüyor ve : "Eşeğim yaşlandı, onu kurtarmam mümkün değil. En iyisi hayatına son vereyim de o da, ben de bu acıdan kurtulalım." diyor. Ve köylü kürekle eşeğin üstüne toprak atmaya başlıyor. Eşek olayın farkına varıyor ve daha fazla ağlamaya, daha fazla anırmaya başlıyor. Köylü de komşularının yardımıyla üzerine toprak atmaya devam ediyor... </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Aradan bir vakit geçince eşekten hiç ses çıkmıyor ve bir bakıyorlar ki eşek inanılmaz bir şey yapıyor: Üzerine düşen toprakları üzerinden silkip, kendine basamak yapıp kuyu içinde yükseliyor. Bu inanılmaz olay karşısında köylü ve komşuları daha fazla toprak serpip, eşeğin daha hızlı kuyudan yukarı çıkmasına yardımcı oluyor. </div><div align="justify">Üzerinden silk ve bir basamak daha yukarı. üzerinden silk ve yukarı...<br />Burada alacağımız ders şudur ki; başımıza gelecek her türlü kötü, moral bozucu olay, ileride bize hedeflerimize yaklaşmamızda yardımcı basamak olacak...</div><div align="justify"><br />Hepimiz o kuyuya düşüyoruz. O kuyuya düşmek normal; oradan çıkayı bilmek önemli.</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Üzerinize düşen pisliği, toprağı üzerinizden atıp, hayata devam!!! Aynı eşek gibi!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-1071125724729999784?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-20014698954210499732008-04-28T13:50:00.004+03:002008-04-28T14:29:25.714+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SBW0s-pwEJI/AAAAAAAAAOs/vQcnAHIyB_8/s1600-h/qqq.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194256430067093650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SBW0s-pwEJI/AAAAAAAAAOs/vQcnAHIyB_8/s200/qqq.JPG" border="0" /></a>1 Mayıs Perşembe günü, hayatımda keyif aldığım, bırakmayı hiç düşünmediğim birşeyi bırakıyorum. Bu kararı geçen Kasım ayı'nda almıştım ve zamanı geldi.<br /><br />Mayıs'ta bırakacağım dediğim <strong><span style="color:#993399;">sigarayı bırakıyorum</span></strong>.<br /><br />16 yaşımda, <em>Millfield</em>'de (İngiltere'de gittiğim yatılı okul), oda arkadaşlarımla başladığım, o günden bugüne - yaklaşık 25 sene - her gün ortalama 1 paket içtiğim <strong>sigarayı bırakıyorum.</strong><br /><br />Kolay olmayacak. Her ne kadar daha evvel bırakma teşebbüsüm olmasa da, bırakmak tecrübesini yaşamadıysam da, etrafımdan gördüğüm kadarıyla, beni gerçekten de zor günler bekliyor. Yardımsız bırakıyorum. Ne bir doktor, ne bir iğne. Sadece ben. Ve iradem.<br /><br />Bırakmaya kararlıyım. Herşeyden önce zorunluyum.<br /><br />Ekim sonu Maraton koşacaksam, ciğerlerimin en iyi kapasitede olması lazım. Zararını hiç hissetmedim bunca yıldır, ne nefessiz kaldım, ne de öksürdüm. Ama eminim bir farklılık yaratacaktır. Ciğerlerim domuz gibiydi zaten, artık bir filinki kadar olur. Ama bana da bu lazım.<br /><br />Kendim için iyi birşey yapıyorum heralde. Tadında bırakıyorum; belki bir gün yine biraraya geliriz ama şu gün, şu aşamada sigaraya Kasım ayı'na kadar elveda demem lazım.<br /><br />Kilo almaktan korkuyorum ne yapabilirim? Alkol ve kahvenin en yakın arkadaşı olmadan nasıl idare edebilirim? Herhalde krizler gelecektir, krizleri en kolay atlatmanın yolu nelerdir? Trafikte arabada mal gibi otururken, sigara yerine ne yakabilirim? Sabah sporumdan sonra, duş yapıp kahve içerken kim arkadaşlık edecek?<br /><br />Avantajlarına gelince sizden daha da çok yardım isteyebilirim; cildim daha düzelecek, para biriktirebileceğim, saçlarım, üstüm başım daha iyi kokacak, dişlerim daha beyaz kalacak, nefesim heralde daha çok açılacak...Başka ne var?<br /><br />Desteklerinizi bekliyorum, önerileriniz varsa dinlemek istiyorum; günlerimi kolaylaştıracak fikirleriniz varsa, açığım. Aranızda sigarayı bırakmışlar varsa yaşadıkları tecrübeyi dinlemek isterim. Herşey gibi bu da beyinde bitiyor. - Beynimi telkin edersem, daha da kolay olacak - değil mi?<br /><br />Hepinize iyi haftalar! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-2001469895421049973?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-23221400689152788992008-04-21T23:23:00.013+03:002008-04-22T10:37:15.218+03:00<div style="TEXT-ALIGN: center" align="justify"><br /></div><p align="justify"><br /> </p><div style="TEXT-ALIGN: justify" align="justify"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SA0FBeoaBPI/AAAAAAAAAOM/GdN9zGs0Fr4/s1600-h/bab_carton2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5191811468388599026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: justify" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SA0FBeoaBPI/AAAAAAAAAOM/GdN9zGs0Fr4/s400/bab_carton2.jpg" border="0" /></a> <div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SA0E6-oaBOI/AAAAAAAAAOE/pTNbvETp3QA/s1600-h/ac_carton2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5191811356719449314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: justify" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SA0E6-oaBOI/AAAAAAAAAOE/pTNbvETp3QA/s400/ac_carton2.jpg" border="0" /></a> <div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">Blogumun ilk sayfasına şöyle bir baktım; içim daraldı... Kullandığım resimler ne kadar depresif, karanlık ve iç karartıcı... Şeytan çıkarma bloğu gibi olmuş. Aklımda yazılacak pek birşey de yok. Ama ben güzel, iç açıcı bir iki resim kullanarak, 1-2 şey söylemek istedim. </div><div style="TEXT-ALIGN: justify"> </div><div style="TEXT-ALIGN: justify">Önümde heyecanlı bir olay, bir tatil, bir mesele yok. Yeni iş son dört aydır devam. National Geographic Mayıs ayında, Çin Özel sayısını çıkartıyor; Çin'le ilgili anlatabileceğim pek çok şey var, ama ilgiliyseniz dergiyi alın derim.</div><div style="TEXT-ALIGN: justify">Ben çalışırken arada aklıma gelen şeyleri google'larım. Bugün Haagen Dazs'a baktım. Sitesine bir gireyim dedim. Hem içim açıldı, hem acıktım, hem de moralim bozuldu - neden Istanbul'da hepsi yok diye!</div><div style="TEXT-ALIGN: justify">Eminim ki daha evvel yazmışımdır; Londra'da ne boyutlarda yediğimi...Fırın eldiveni ile (ellerim soğumasın diye) kutunun içinden yavaş yavaş, sindire sindire yediğimi muhakkak anlatmışımdır. Hatta blogumun resimlerinde bile var; Vanilla/Butter Pecan en sevdiğim çeşidiydi. Bakayım dedim; neleri var, neleri yok, neler yeni diye... Siteye bir girdim; dağıldım. Hem de kelimenin tam anlamıyla. Neler çıkarmış, neler... A-ha siz de girin ve görün : <a href="http://www.haagen-dazs.com/">http://www.haagen-dazs.com/</a></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">Mutlu düşünün, mutlu olun - Benim bugünkü mutluluğum bu tatda, bu dondurmada...</div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">Çok yaşa New York, Bronx'lu karı koca, Rose and Reuben Mattus! </div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">İyi haftalar...</div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span class="Apple-style-span" style="COLOR: rgb(0,0,238); TEXT-DECORATION: underlinefont-size:48;" ><span class="Apple-style-span" style="COLOR: rgb(0,0,0);font-size:16;" ><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SA0J-uoaBSI/AAAAAAAAAOk/VI3giqNFekE/s1600-h/y1peRurz5Qm48qrfsYNgktKnCSU1LyzHE-Pvivn9WsHiOd3dh2BtOKOnXyHbgDLKVEC-gyOpGO-iNo.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5191816918702097698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SA0J-uoaBSI/AAAAAAAAAOk/VI3giqNFekE/s400/y1peRurz5Qm48qrfsYNgktKnCSU1LyzHE-Pvivn9WsHiOd3dh2BtOKOnXyHbgDLKVEC-gyOpGO-iNo.jpg" border="0" /></a></span></span></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span class="Apple-style-span" style="COLOR: rgb(0,128,0);font-family:arial;font-size:48;" ><span class="Apple-style-span" style="COLOR: rgb(0,0,0);font-family:Georgia;font-size:16;" ><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SA0FluoaBRI/AAAAAAAAAOc/nVtNCechOSw/s1600-h/pro_wchoc_101.jpg"><br /></a></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-2322140068915278899?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-54327136555123459942008-04-16T11:52:00.010+03:002008-04-17T17:29:57.562+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SAYX7c730II/AAAAAAAAANw/7LrXAe145Lc/s1600-h/Dante_s_Inferno.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5189861930738110594" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/SAYX7c730II/AAAAAAAAANw/7LrXAe145Lc/s320/Dante_s_Inferno.jpg" border="0" /></a>Yazar olmak kolay bir iş değil. Hele günlük gazetelerde... Hergün yeni bir konu bulacaksın - ki Türkiye gibi bir ülkede kabul ediyorum konu bulmak zor olmaz - ve onu her kesimin anlayabileceği yalın ve düzgün bir dille yazacaksın. Ya da roman yazarları. Hayal gücün kuvvetli olacak ve hayalindekileri kağıda aktarabileceksin. Kolay değil. Daha doğrusu iyi yazar olmak başka bir yetenek. Herkes yazıyor nasılolsa. Biz bile. Kendi aramızda eğleniyoruz işte... <div><br /><p align="justify">Geçenlerde film izlerken, filmin yazarlarından daha renkli, daha komplike, daha iyi senaryolar aklıma geldi. Bu ilk değil; hemen hemen her filmde yaşadığım bir şey. Daha doğrusu yaşadığımız. Ablamla birlikte bir film izliyorsam, hayal gücümüz alıp başını gidiyor. Öyle hikayeler çıkıyor ki... </p><p align="justify">Özellikle Yasemin'den...Öyle fikirler çıkartıyor ki; herkesin büyülendiği sonlar, bize fos geliyor: Bizimkisi daha iyi olurdu, daha çok sürpriz olurdu izleyiciye diye konuşuyoruz arkasından hep!<br /></p><br /><p align="justify">Acaba dedim; bu çıkardığımız hikayelerden (senaryolardan) birini, sadece birini, kağıda döksek... İş yapar mıyız? Pek kolay değil. Denemeye değer ama kolay değil gerçektende. İleride böyle birşeyi yapar mıyız, yapmaz mıyız; zaman gösterecek... Ama ben Yasemin'in yapmasını isterim. Fikirlerin çoğu onda. </p><p align="justify">Oturup bu konuyu düşündüm bugün; yazar olmak, kitap yazabilmek ve yazdığın kitabın uluslararası boyutta beğenilmesi. Beğendiğim yazarları düşündüm. Şüphesiz Paulo Coelho en sevdiğim yazarlardan biri. Philippa Gregory var; Stephen King var; Sidney Sheldon var; Tracy Chevalier var; Dostoyevski (tabii ki) var; o kadar çok ki... (nedense hep son okuduklarımın yazarları geliyor aklıma - doğal tabii).<br /></p><br /><p align="justify">Bir de her eve lazım kitaplar var. Mesela....hmmm... Jules Verne... Shakespeare... Jane Austin... F.Scott Fitzgerald... Homeros... Tolstoy... Goethe... Nietzsche... Dante... Aaaah Dante... Küçükken büyük bir nefretle okuduğum <strong>The Divine Comedy</strong>. Inferno'sunu sular seller gibi biliyordum, çünkü ders konusu olduğu için okuma zorunluluğum vardı; hem de italyanca. hem de İngiltere'de... Nefret etmek doğal o yaşta tabii. Sadece Inferno'su yok tabii adamın. Purgatorio'su ve bir de Paradiso'su... Şimdi yeniden şöyle bir göz attım. (Internet sağolsun, wikipedia çok yaşa). Adamlar boşuna devleşmiyor. Hayatımızın her alanı böyle adamların hayal güçlerinden kağıda döktükleri ile etkilenmiş. Ne kadar olağanüstü bir durum. Öyle bir hayal gücün olacak; bunu yazabilme kabiliyetin olacak ve en önemlisi 1000 yıldır senin yazdıkların konuşuluyor olacak. Kabul etmek lazım: Yetenek. Bu arada bir yazı da italyanlarla ilgili yazmak lazım. Nasıl bu kadar çok yeteneği çıkartmış... Ne kadar çok italyan yazar, şair, ressam, deha, müzisyen var. Sanatın her dalında öncüler...Neyse...</p><p align="justify">Okuyabileceğimiz bir dünya kitap var; gezi kitapları, romanlar, biyografiler, yemek kitapları, klasikler, sanat kitapları, bilim kitapları, korku romanları, sağlık, ev, bahçecilik, açıkhava, çiçekçilik gibi kitaplar, ünlülerin sırları ile ilgili kitaplar, politikacıların kaleme aldıkları, ders kitapları, üniversite kitapları, film ve sinema kitapları, çocuk ve bebek bakımı kitapları, spor kitapları, hukuki, mimari kitaplar...Her alandan okuyabileceğimiz kitaplar... Hakkaten de her alanda... </p><p align="justify">Bu kadar seçenek... </p><p align="justify">Bunlara bir de bizler eklesek ya? Mesela tecrübelerimizi ya da hayalimizdekileri kısa kitaplar halinde yazsak???Olmaz mı? Dante'nin Cenneti'ni, Cehennemi'ni okuduk, benim cennetim ve cehennemim de okunmaz mı?</p><br /><p align="justify"></p><p align="justify"><em>Not: Yukarıda gördüğünüz resim Glenn Gallegos diye bir sanatçıya ait. Fantastik, sürrealist (azcık ama çok azıcık Salvador Dali'msi) resimleri seviyorsanız : </em><em><a href="http://www.amazingartbyglenngallegos.com/">http://www.amazingartbyglenngallegos.com</a></em></p><p align="justify"> </p></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5432713655512345994?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-90777202529614436912008-04-04T14:04:00.006+03:002008-04-04T14:45:51.450+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R_YPr-Ytj8I/AAAAAAAAANQ/IBv9zLUsHME/s1600-h/the-mist-horror-movie-poster.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5185349269119143874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R_YPr-Ytj8I/AAAAAAAAANQ/IBv9zLUsHME/s400/the-mist-horror-movie-poster.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Bütün bir haftadır Çin'le ilgili yazı yazıp duruyorum. Kendi yazım değil; National Geographic Mayıs sayısı için çeviri tabii ki ama enteresan şeyleri öğreniyorum. Mesela Çin'de yaşayan 95 milyon kişinin soyadının 'Wang' olduğunu biliyor musunuz? Bir çift bebeklerine @ demek istemişler ama yetkililer izin vermemiş... Peki, Güney Çin’deki Dafen köyündeki en popüler mesleğin taklitçi olmak olduğunu biliyor musunuz? Bir taklitçi, Van Gogh'un ayçiçeği resimlerinden birinin tıpatıp kopyasını bir iki gün içinde çıkarabiliyormuş. Çin, her yıl, en yaygın materyal olan bambudan tonlarca kullanarak bir sürü yemek çubuğu üretiyor – ve kullanıp atıyormuş. Plastik yemek çubuk kullanımını teşvik etmek için, hükümet kullan-at’lara yüzde 5 vergi uygulaması başlatmış. Hmmm.<br />Peki, dört yüz yıldan beri köpek balığı yüzgeçi çorbası imparatorların ve en zengin tüccarların resmi şölenlerinde servis yapılıyormuş, şimdi Çin ekonomisi geliştikçe, orta halli vatandaşları da bu çorbayı içmeye başlamış...Pekin’in olimpik alanları da yüzlerce mezar ve sanat eserleri dahil olmak üzere, önemli keşifleri ortaya çıkarmış. En eskileri 2.000 yıl öncesindeki Han İmparatorluğu’ndan kalma...</div>Böyle şeyler işte...Ve daha bir sürüsü National Geographic Mayıs sayısında olacak! Enterese oluyorsanız, bayilerden alın, please!<br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Neyse... Hafta başından beri, son bir aydır yapamadığım koşulara yeniden başladım. Aynı seviyeye gelmem için zaman gerekiyor! acelem yok, yine yeniden daha iyi bir kondisyona sahip olurum muhakkak - hem de en kısa sürede, ama korkum var : Sokak köpekleri çoğalmış. Her yerdeler. Ve ben bir zamanlar anlam veremediğim korkuyla başbaşayım. Resmen, köpeklerden tedirgin olmaya, korkmaya başladım...Olacak şey değil! Hayatımı etkilemeye başladı, sabahları koşmayı çok isterken, köpekler yüzünden isteksiz olmaya başladım...Yani anlayacağınız, şimdilerde köpek korkusuyla boğuşuyorum, ve inanılmaz çok üzülüyorum. Çünkü köpekleri çok severim. Umarım bu korkum da sanırım kendiliğinden kaybolup gidecek. (En kısa zamanda umuyorum) İşin kötüsü köpekler sizin korkunuzu hisseder. Ve bu pek de iyi birşey değil. </div><div align="justify"></div><div align="justify"> </div><div align="justify">Tam da korku konusunu düşünürken, korkuyla ilgili çok enteresan bir hikaye okudum bir yerlerde:<br /></div><div align="justify">Bir mahkum kral tarafından ölüm cezasına çarptırılmış. Ama önce ona seçenek sunmuş : Asılarak mı ölmeyi istersin, yoksa şu korkunç metal kapının ardındaki korkunç şeyi yaşamayı mı tercih edersin? Mahkum hemen asın beni demiş... Asılacağı gün, tam da asılacakken merak etmiş ve sormuş "Nasıl olsa öleceğim, merak ediyorum o korkunç kapının ardındaki korkunç ceza nedir?" Kral da cevap vermiş " Özgürlük. Ama insanlar bilinmeyenden o kadar çok korkuyor ki, hepsi de ölmeyi tercih ediyor".</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Korku öyle salak birşey ki; seni istediklerin ve arzuladıklarından uzaklaştırıyor. Benim de sonradan oluşan bir uçak korkum vardı, tatillerimi ona göre ayarıyordum. Bu korku bitti ve ben yine yeniden gitmeyi arzu ettiğim yerlere gitme planı yapıyorum. </div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Sonuç olarak korkunun sadece ilüzyon, bir kuruntu, aldanma olduğunu bilmek lazım...Ve cesur adım atmaktan korkmamak gerek. </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify">Bununla ilgili çok şahane bir film seyrettim : Mist - Gidip görmenizde yarar var; Korku insana neler yaptırabilir'i çok akıllıca işlemiş bir film. Hayata dair hermen hemen her detayı da bulabileceğiniz bir film. Tavsiye ederim. Psikolojik gerilim filmi...Zaten yazarı Stephen King. Kadro da çok güçlü. Yönetmeni de...Filmi seyrederken insanların korku-dedikodu-gruplaşma üçgenini görmeniz mümkün... Hafta sonu yağış bekleniyor; evden çıkmak istemiyorsanız, ve film izlemeyi düşünüyorsanız, muhakkak izleyin derim! </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Nasıl olsa önümüz bahar, dışarılara atıyor olacağız kendimizi...</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Hepinize mutlu hafta sonları!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-9077720252961443691?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-28689177600726002152008-03-21T04:45:00.009+03:002008-03-21T07:31:59.420+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R-M5oOYtj7I/AAAAAAAAANI/ylkbC-V4QY4/s1600-h/wedding-photography-perth-perth.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180047359625498546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R-M5oOYtj7I/AAAAAAAAANI/ylkbC-V4QY4/s400/wedding-photography-perth-perth.jpg" border="0" /></a> <div><span style="color:#ff0000;">15 Mart Cumartesi...</span></div><br /><div></div><div>Saat 14:10. Şebnem'den bir telefon:<br />"Verda nerdesin?"<br />"Etiler'deyim Şebo!"<br />"Yetişemeyeceksin!"<br />"Yetişirim Şebo..."<br />"Peki."<br />Saat 14:25. Bu sefer bir başkasından bir telefon:<br />"Nerdesin"<br />"Eeee, (<em>nerdeyim ben bir anda şaşırdım) </em>Etiler'den çıkmaya çalışıyorum. İkinci köprünün ayağına gelmek üzereyim."<br />"Birinci köprü daha iyi olur - sana karışmak istemem ama..."</div><div>"Bir saniye polis var"------------------------"OK, polisleri geçtim. Alo? Alo? Alooooo?</div><div>--------------------------------------------------------------</div><div></div><br /><div>İçimden yetişirim dedim ama bu trafikte zor! Kısa sürede yol krokisi, plan programı... Arabanın burnunu çevirdiğim gibi yine Etiler'den çıkarak birinci köprü istikametine... <em>(en klasik yolda karar kıldım tabii ki - anayollar) </em>Orada da trafik var ama ne de olsa birinci köprü yolu Bostancı istikametine daha yakın...Ve makas atıp <em>(maalesef, sıkışık durumlarda iyi becerebildiğim manevralardan biri, ama sadece çok sıkıştığım zamanlarda)</em>, daha kolay varabileceğim bir yol.</div><br /><div></div><div>Saat tam 15:00'da Bostancı İskelesi'nde olmak lazım. Hay Allah, tekne bu, ya beklemezse... Olur mu, düğün için bize özel tutulmuş...Bekler. Ama onca insan bekletilir mi? Ayıp olacak...Ama dur kaptanın numarası cebimde...</div><br /><div></div><div>"Alo, Ziya Kaptan? Merhaba, ben Verda. Biz 10 dakika gecikebiliriz" - (<em>10 dakika mı? O sırada saatler 14:55'i gösteriyor ve ben hala Fenerbahçe Stadyumu'nun önünde, trafikte 6. sigaramı yakıyorum. Aynı zamanda ufak valizimi topluyorum - ki arabadan jet hızı fırlayabileyim)</em></div><br /><div></div><div>"Olur olur, merak etmeyin, siz olmadan kalkmayız... Herkez gecikiyor gibi"</div><div>"Tamam Kaptan süper. Görüşmek üzere" <em>(Lodos fırtınası vardı sabah, şimdi nasıl diye sorsam mı)</em></div><br /><div></div><div>Şebo'dan bir telefon daha...</div><br /><div></div><div>"Nerdesiniz?"</div><div>"Taksiye binmek üzereyiz (<em>yalan, daha yalnızım o sırada</em>), ama trafik var, siz nerdesiniz?</div><div>"Para çekeceğiz daha, 5 dakika gecikiyoruz." - (<em>Ohhhhh - bir biz değiliz anlaşılan geç kalan)</em></div><div></div><div>"Tamam Şebo, orada görüşürüz, öpüyorum sizi"</div><br /><div></div><div>Bir telefon daha...</div><br /><div>"Verda, geç kaldık, nerdesin?"</div><div>"eeehhheeemmm, evinin önündeeeeee <em>(bu da yalan)</em>"</div><div>"Aşağıya iniyorum"</div><div>"İn - ama yavaş in" (<em>ne olur asansör bozulsun, elektrikler kesilsin, birşey olsun - ki yavaş insin)</em></div><div>"Tamam, ben zaten park ediyorum" -<em>(en az 5 dakika sonra park ediyor olabilirim heralde)</em></div><div></div><br /><div>Saat 15:15 - Arabadan jet hızı ile iniyorum. </div><br /><div></div><div>Hemen yolun karşısına taksi tutmaya; ama taksi yok! Var olan tek şey trafik! <em>(Arabamı kilitledim mi, içeride sigara bırakmadım değil mi, evimin anahtarları her zamanki yerindeler mi? Neden hiç taksi yok? Otostop yapsak? Dolmuş'ta mı çalışmaz? Miting mi var buralarda ya? Ne oluyor? Fenerbahçe şampiyonlar ligi maçı mı oynuyor yoksa Cumartesi öğleden sonra?Ne bu kalabalık, bu hengame?)</em> </div><div> </div><div>Hah - bir taksi - sonunda... </div><br /><div>Ve bir telefon daha:</div><br /><div>"Verda, biz geldik" </div><div>"Biz de varmak üzereyiz Şebo"</div><div>"Süper, hadi gelin"</div><div>"Evet ne güzel, hadi geliyoruz"</div><br /><div></div><div>Öyle böyle yaklaşık 15:30'da Bostancı - Adalar iskelesine vardık. </div><br /><div></div><div>Şebnem ve Hasan teknede oturmuşlar, bizi bekliyorlar, ama tekne yarı yarıya boş... Sakin durdum (bunu da becerebiliyorum, hakkaten bravo bana) geçen onca zaman boyunca ama içim ya yetişemezsek ya çok geç kalırsak fikirleri ile fıkır fıkırdı...Aklımda alterantifler yaratıyordum - ama 3-5 değil, onlarca... </div><br /><div>Tekneye vardık ya; şimdi rahatlama zamanım...</div><br /><div>"Şebo, bira alalım ya, yolda içeriz"</div><div>"Alalım, başlayalım Verda"</div><div>"hadi"</div><div>"hadi"</div><br /><div>Bir koşu bakkal - 6 soğuk bira, yanında cashew nuts! - Oradan bir koşu tekne...</div><br /><div>Oh başladık dedim içimden... </div><br /><div></div><div>Kaptan herkesi toplayıp motorları çalıştırdığında, Heybeliada Halki Palas'a doğru yola çıktığımızda, saatler 16:00'ı geçiyordu...</div><div></div><br /><div>Soğuk, rüzgarlı bir güneşte, teknenin en üst kısmında, yolculuğun sonuna kadar yukarıda oturmayı başarabilmiş iki kişiden bir olarak (diğeri elbette ki Şeboydu), açıkçası düğünden çok, hani küçükken, çok küçükken, arkadaşlarınızla hafta sonu toplanıp oynamaya gittiğiniz günlerdeki duygular vardır ya; ben de öyle bir yere gittiğimi hissediyordum...Tek fark, Şebo'nun allı pullu makyajı <em>(ben onu makyajsız çok beğeniyorum) </em>ve elimizdeki bira şişeleri... Bir de oynadığımız oyun falan yok, paso dedikodu...</div><br /><div></div><div>Yaklaşık bir saat sonra adaya vardık; Halki Palas'a vardığımızda kapıda hepimizi Tanya ve Ersin karşıladı. Odalarımıza yerleştik ve Tanya ve Ersin'in konuklarına, bizlere, hazırladığı Fayton gezisi sürprizi için otelin kapısına yöneldik...Hava soğuk ve yağmurlu olmasa daha da keyifli olacaktı, ama teknede üşümüşüz bir kere... Isınmak için daha çok zamana ihtiyacım vardı... Söylemeden edemeyeceğim faytonla ada keyfide bir başka oluyor. Atların durumu hariç... Küçüklüğümde, Burgazada'dan tekneyle Heybeliada koylarına gelirdik. O günler gözümde canlandı... </div><br /><div></div><div>Neyse, herkesden önce otele gidip, üstümüzü odalarımızda değişip, aşağıya lobiye, Tanya ve Ersin'in birbirlerine evet demelerine şahitlik yaptık. Sakin, samimi bir ortamda. Gel görki, o kadar sakin ortama rağmen, otel lobisinin balkonundan güvercin uçurmalarını göremedim... Ama Tanya'nın gözyaşlarını silebildiğimi hatırlıyorum...</div><br /><div></div><div>Kutlama ve fotoğraf faslı bittiğinde, otelin 2 kat aşağısında bulunan yemek salonuna doğru yöneldik... Masalarda hepimizin isimleri vardı, bulmak zor olmadı yerimizi, ama benim aklım yemekte (<em>ne oluyor bana böyle, neden bu kadar acıkıyorum</em>)... Yemeğimi normal bir insan gibi yedim diyebilirim... Müziklerde çok iyiydi... Ama tatlı....Hayatımda böyle tatlı yemedim <em>(yalan, ayda en az bir kere böyle yerim, tabii sözüm dondurmadan dışarı, onu her gördüğümde). </em>2 tabak tatlının üstüne düğün pastası - 2 porsiyon!!! Uyarılara maruz kaldım, ama beni bilen beni maalesef aslında kimseyi dinlemediği bilir. Dinliyor gibi yaparım. </div><br /><div></div><div>Sonra gece boyu düğünün zarifliğine uygun bir şekilde, herkes gibi bizlerde saatler 02:00'ı gösterdiğinde odalarımıza dağıldık. Düğün detaylarına çok girmeyeceğim, onun yerine aşağıda düğünde kendi gözümden ön plana çıkanları listelemeyi tercih ettim; </div><br /><div></div><div>1. Adaya tekne ile varış</div><div>2. Şebonun makyajı</div><div>3. Tanya'nın güzelliği ve Ersin'le birbilerine olan uyumu</div><div>4. Otel lobisindeki moruk papağan</div><div>5. Fayton turu ve Heybeliada koyları</div><div>6. Ersin'in, kızı Ayşe ile "düet"i</div><div>7. Tatlılar ve daha çok tatlılar</div><div>8. Hediye aldığımız CD, kolye ve pashmina</div><div>9. Hasan'nın başağrısı ve odasına doğru kaçışı <em>(keşke korkutsaydık onu ya)</em></div><div>10. Sibel'in sigara krizi</div><div>11. Doktor </div><div>12. Heybeliada ve adalarda yaşam nasıl olur muhabbeti</div><div>13. Heybeliada'da 630.000 YTL'ye rezil bir ev <em>(YUH!)</em></div><div>14. Havanın güzelliği - (<em>O kadar ki bir daha bir daha bahsedilmeyi hakeden bir havaydı)</em></div><div>15. Kahvaltımız ve tarafımca bal kullanarak üretilen tatlılar (<em>bu tatlı krizi ile ilgili birşey yapmam lazım)</em></div><div>16. Düğünde arabesk şarkı çalınca Tanya'nın hali <em>(çok kızdı - ama neyse 5 dakika sürdü)</em></div><div>17. Şeboyla adada sabah yürüyüşü sırasında yaptığımız laklak, dedikodu, çekiştirme <em>(ama düğünü değil!)</em></div><div>18. Tekne ile Bostancı'ya dönüş (<em>Bu kadar mı güzel olur hava - yaz gibiydi yaz!</em>)</div><div></div><br /><div>Aklıma gelenler - ya da daha doğrusu aklımda kalanlar bunlardı...</div><br /><div>Açıkça düğünden çok hafta sonu kaçamağı gibi geldi... Ama hiç bitmesini istemediğin türden...</div><br /><div></div><div>Pekiiiiii.... Şimdi sıra kimde?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-2868917760072600215?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-82526037210484307422008-03-10T22:42:00.005+03:002008-03-10T23:45:53.417+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R9WbbY7n61I/AAAAAAAAANA/g7TnoEnScZQ/s1600-h/IMG_0011.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176214241583557458" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R9WbbY7n61I/AAAAAAAAANA/g7TnoEnScZQ/s400/IMG_0011.JPG" border="0" /></a> <div align="justify">Mart ayının ilk yazısı... Ayın 10'u olmuş. Zaman su gibi akıp gidiyor dedikleri böyle birşey işte... </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Geçtiğimiz hafta sonu Kars - Sarıkamış'ta geçti. Güzelim ülkemde hiçbir şey doğru değil. Şahane bir doğa, mükemmel yapılabilecek pistler, oteller, servis... Ama yok - Olağanüstü doğaya karşı, bir o kadar rezalet ortam. 10 üzerinden 2 alır. O 2'de doğal ortama... Doğası yıldızlı 10 eder ama, yetersizlikler, bilgisizlikler, fırsatçılıklar puanını bir o kadar da indiriyor. Herneyse, gitmeyi düşünürseniz hazırlıklı gidin. Mesela ben meyveye aç bir insanım ya da diet cola'yı ararım...Sıcak suyu isterim. Sakinliği veya istediğim zaman gürültüyü isteyebilirim. Kayak yaptıktan sonra, bir yudum içeceğimi zamanında beklemeden içmeyi, karnım acıktığında, kuzu etinden başka bir şeyi yemeyi isterim. Bir de tüm bunlara ek olarak pistlerde türbanlıları görmek istemem... Bir daha gitmek? Kesinlikte giderim. Ama bu sefer eksiklikleri bilerek...Yanımda kendi ihtiyaçlarıma göre ekstra bir çanta... Tamamdır... Ama yazık... Neler yapılabilir oysa... </div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Bu arada Kars - Sarıkamış'ta mavi berelilerden çok gördüm. Gözüm kaçamak yapmadı değil. Aslan gibi hepsi. Bir de Kars'ın çok güzel bir şehir olduğunu duydum. Ne yazık ki bilemiyoruz...Sanırım ben dahil, hiçbirimiz kıymetini bilemiyoruz. Sadece söylenip, sallıyoruz... Kıymet, değer bilmek lazım...</div><br /><div align="justify">Kıymet derken...</div><br /><div align="justify">Önümdeki hafta sonu 'düğünümüz' var. Heybeliada'da. Dört gözle bekliyorum. Hemen hemen herşey hakkında ikilem yaşadığım günler geçiriyorum. Normaldir. Olur böyle günler. Sorguladığım çok şey var. Bu düğün bir nefes olacak bana. Çok şık düşünülmüş, çok rahat hissedebileceğimiz bir ortamda olacak. Valla size sesleniyorum : Çok ama çok özelsiniz. Size bir ömür boyu mutluluklar diliyorum. Öğrenecek çok şey, alınacak çok ders var ikinizin de sevgisinden. İnsan sevgisi, hayvan sevgisi, hayat sevgisi. Saygı, herşeye. Sizlere gerçektende bir ömür boyu sağlık, HUZUR, mutluluk ve kolaylık diliyorum. Birbirinizin kıymetini iyi biliyorsunuz. Sizleri tanıdığım günden beri bu değişmedi. ÇOK ÖNEMLİ bu. Birbirinizin değerinin farkındasınız.</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Evlilik alınması zor bir karar. ÇOK ZOR bir karar. Ama kolay olduğunu hissettiğinde doğru gibi. Değil mi? Gerçek anlamda birbirinizin hayatını kolaylaştırdığınızda doğru gibi... Ve bu etrafınızda olan herkesle biraz bağlantılı da oluyor. Gerek aile, gerek arkadaşlar, gerek başkaları... Birbirinizin etrafındakiler de çok önemli rol oynuyor. Huzurunuzu kaçıracak insaları etrafınızda tuttuğunuzda, kendi huzurunuz gidiyor. Birbirinize huzur verdiğinizde, birbirinize yaslandığınızda, en kötü gününüzde yanınızdayken kendinizi iyi hissettiğinizde...zaten birbirinizin değerinizin farkındasınız demektir. Bu kolay bulunmuyor. İster iki kadın, ister iki erkek, ya da bir kadın ve bir erkek olsun. İnsanın muhakkak sevgiye ihtiyacı var diye düşünüyorum. Ama o ince çizgiyi kaçırmamak lazım. Yalnız olmamak için birlikte olmamak lazım. </div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Vito kesinlikle beni yalnız hissettirmedi, ama şimdi anlıyorumda, onun sevgisi, benim ona olan sevgim hiç bitmeyeceği için, yanımda olmadığı, olmayacağı zamanlar bile kendimi hiç yalnız hissetmeyeceğim...</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Bir de Yasmin var tabii. Bu sabah hararetli bir tartışma, bir atışma...Ama en güzeli yarım saat sonra birbirimize sarıldık. Birbirimizi ne kadar sevdiğimizi dile getirdik. Çok önemli. Aile olmak bu olsa gerek. Kalabalığa gerek olmuyor. Aile çok önemli. Aile olabilmek çok önemli...</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Ben de buradan, Tanya ve Ersin'e sıkı bir aile olmalarını diliyor, onları buradan bir kere daha kutluyorum... </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Bu arada 15 Mart Cumartesi gecesini de yazacağım, sürprizleriniz bol olsun - ona göre!!! </div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-8252603721048430742?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-72059957902209739222008-02-26T11:59:00.009+03:002008-02-26T16:28:09.705+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R8QFz9RJ54I/AAAAAAAAAMw/PLvXY8XdYcg/s1600-h/IMG_00446.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5171264662306154370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R8QFz9RJ54I/AAAAAAAAAMw/PLvXY8XdYcg/s400/IMG_00446.JPG" border="0" /></a><br /><div align="justify">Kızarmış ekmek üstüne nutella....</div><div align="justify">Taze ekmek üstüne nutella...</div><div align="justify">1 kilo bademli dondurma (Ali baba dondurma lütfen)</div><div align="justify">1 kutu Belgium Chocolate</div><div align="justify">1 kutu macademian nut brizzle - Haagen Dazs</div><div align="justify">1 kutu nutella daha.</div><br /><div align="justify">Canım bunları çekiyor. Kısaca çikolata da diyebiliriz... Yukarıda saydıklarımı bir oturuşta, yaklaşık 15 dakika içinde tüketebilirim - ve bu gerçek!</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Çikolatacı mı olsam? Ufak bir yer... Taze çikolatalar...</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Devamlı yer, işi batırırım...</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Kuduz ve tetanoz aşısı kafama vurdu. Hafif yemek zorunluluğum var ya, yiyemediğim, içemediğim ne varsa, onları yemek istiyorum. Şu an bile kendimi, ağzı çikolatayla batmış, elimde fırın eldiveni ile tuttuğum 1 kilo bademli dondurma, diğer elimde çikolata bar'ları, dolapta tüketilen gıdanın anında yerini alacak haagen dazs dondurmam ile hayal ediyorum. Neyse önümdeki elmaya konsantre olayım en iyisi... - elmayı sıcak çikolataya batırdığımı hayal ettim şimdi de... Ağır yememem lazımdı ya, ondan 2 haftadır uzak duruyorum çikolatadan, dondurmadan, yağlı yiyeceklerden - zaten pek yemem - , proteinli gıdalardan, alkolden vs vs vs ...Ne aşıymış bu? Neyse yavaş yavaş düzenime girmeye başladım. </div><br /><div align="justify">2 hafta aradan sonra, bu sabah ilk defa koşmak için, saatimi 7'ye kurdum. İtiraf edeyim, zorlandım uyanmak için. .. Aynı şekilde koşarken de. Tıkandım hatta, o yüzden bir kısmını yürüdüm. Yavaş yavaş yine aynı tempoya gelirim kısa sürede, ama kastığım konu o değil. </div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Bu sabah koştum, koştum ama korka korka... Bebek Parkı'ndan geçerken, ipod'u kapattım, uzaktan şöyle bir baktım, benim ki (beni ısıran) parkın içindeki kum alanda, güneşin altında, uzanmış yatıyor. İyi olduğunu görmek sevindirici ama o kadar tedirgin oldum ki, parkın yanından koşarken tempoyu artırdım, hem de bayağı bir hızlandım... Aynı şekilde dönerken de...</div><br /><div align="justify">Hayatta en sevdiğim varlıktan bu kadar çekineceğimi hiç düşünmemiştim. Umarım en kısa sürede bu korkuyu atlatır, eskiden olduğu gibi, havanın, denizin, ortamın keyfini çıkararak koşarım - ama biraz zor gözüküyor! </div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Zor bir 2 hafta geçirdim. Kuvvetli sandığım bünyem, aşılarla dağıldı... Bol vitamin, az protein, bol sıvı, no alkol... Genelde böyle bir 2 hafta geçti. Pek bir aktivitem olmadı öyle eskisi gibi... Daha çok sakinlik ve halsizlik hakimdi. Bir de çok çalıştım. Hafta sonu bile... Ama şikayetçi değilim. İşimi severek yapıyorum. Mesela daha dün sakızın MÖ 4000lerde ilk, çanak çömlek, ok başı yapıştırmak için, bir de antiseptik etkisi olduğuna inanıldığı için, ağız enfeksiyonlarında kullanıldığını öğrendim. Finlandiya'da yapılan kazılarda da, MÖ 3500-4000 yılına ait, üzerinde diş izleri bulunan bir sakız topağı bulmuşlar. Aklıma ister istemez kazı maceralarımdan biri geldi... İngiltere'de, üniversitede, Romalı döneme ait bir yaşam alanının kazı çalışmalarına katılmıştım (Londra'nın güneyinde bulunan Kent'te). Arkeologlar bilir, gündüz çalışılır, akşam kusana kadar içilir... Mesleğin kuralı gibi birşey... Hatırlıyorum kazının son günüydü; ben de hakiki anlamda kusana kadar içmiştim, kazıyı bir sonraki kazı grubuna teslim edecektik, biz de sarhoş kafayla kazmış olduğumuz yeri biraz daha kazıp, içine kusmuştuk! Eski çağ kalıntıları diye kazı çalışmalarını yürütsünler diye... Bunu sadece ben değil, neredeyse grubun tamamı böyle yapmıştı - hocalar hariç tabii... Ne gülmüştüm ama! Arkaeolog olmanın en eğlenceli tarafı da budur: Akşam kutlamaları!</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Kutlama dedim de aklıma Yasmin geldi. Geçen 2 hafta içinde Yasmin'in doğum gününü kutladık. İlk defa bu sene neye ihtiyacı olduğunu biliyordum, o yüzden hediye almak zor olmadı. Bir de yukarıda, yazının başında da gördüğünüz, resmi çok beğendi, onu da önce imzalayıp, sonra da çerçeveletip hediye edeceğim, hediyesine ek olarak! - Resimlerimi herkese vermem. Bir, çok beğenmem, iki çirkin olduklarını düşünmeme rağmen ayrılmayı istemem :)) - Ne kadar zor bir şey şu hediye işi... İnsan karşısındakine, özellikle de herşeyi olan birine, ne alacağını şaşırıyor... Bütün yakınlarımla aynı şeyi yaşıyorum. Ben doğum günlerimde neye ihtiyacım olduğunu söylerim... Bu sene telefona ihtiyacım vardı, Yasmin sağolsun, gidip iphone almıştı. Henüz kullanmaya başladım. 2 aydır kırılmasını beklediğime değdi. Tavsiye ederim, acaip birşey! Her anlamda çok keyifli bir alet. Kurcalanası bir telefon, ben de bu işlemi hakkıyla yapıyorum. </div><br /><div align="justify">Hakkını vererek yapacağım birşey de, kayak. Ters birşey olmazsa, önümüzdeki hafta sonu kaymaya gideceğim. Doya doya kaymak istiyorum, sezon bitmeden, ve daha evvel hiç gitmediğim, Kars'a gidiyorum. Yurtdışına gitmeyi tercih ederdim, ama bu sene böyle oldu. Bir daha ki seneye... Ben bununla da mutluyum, hem de çok açıkçası. Hiç görmediğim bir yeri görmek heyecan verir bana. Birlikte gideceğim kişiler de kafa insanlar - diye düşünüyorum göreceğim. Ama ne olursa olsun, kar olsun, kayarken kulağımda müziğim olsun, soğuktan koşarak gideceğim sıcak odam olsun, karda kıyamette, sıcakta soğukta içeceğim bol kırmızı şarap olsun, bir de bunları paylaşacaklarım olsun ben mutlu olurum!!! Hem de çok!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-7205995790220973922?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-33705090067998489702008-02-14T14:23:00.002+03:002008-02-14T14:26:41.884+03:00<div align="justify">12 Şubat sabahı koşmak için evden çıktım. Arnavutköy'den Aşiyan'a koşar ve dönerim hemen hemen her sabah. Değişik bir durum yok. Yine koşmaya başladım; hava çok soğuk, her sabah değil koşmayı yürümeyi zorlaştıran balıkçılar yok! Aman ne şahane diye düşünürken, Bebek'e gelmeden BP 'nin karşı kaldırımında, bir sokak köpeği bana doğru geliyor. Anormal bir durum yok; onun hemen arkasından da bir adam ve onun köpeği. Burası da normal.</div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Ben sokak köpeği ile karşı karşıya kaldım; nasıl yol vereyim diye düşünürken; arkama geçti ve hiç beklemediğim bir şekilde bacağımı ısırdı. Öylece dondum kaldım; ne bağırdım ne tekme atabildim. Zaten hayatta tekme mekme atmam, atamam. Öylece anlamsızca bakıyorum beni ısırmaya devam eden köpeğe. Kafamı kaldırdım sahipli köpeği sahibi salmış, bu sokak köpeğinin üzerine. O köpek sokak köpeğine atladı da benim sağ bacak kurtuldu; ben hala öylece dondum kaldım ama farkındayım, köpek diğer bacağımıda ısırdı ısıracak. Adamcağız uzaklaştırdı beni oradan ama ben o şokla koşmaya devam mı etsem falan derken, bir anda o acıyı hissettim. Hakkaten beni köpek ısırdı ve kemiğime kadar değişik bir acı başladı. Ben hala beni neden durup dururken ısırdı diye düşünüyorum - Neden? Nasıl? </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Ben ki köpek dilini bilirim; ben ki sokak köpeklerine yardım ederim; başıma böyle birşey geldi. Üstelik beni ısıran köpek bizim Bebek Parkı'ndaki köpeklerden. Muhtemelen geçtiğimiz senelerde su, yiyecek verdiklerimden... Başlarında tinerci bir herif var! İnsanların bu adam ve köpekleri ile şikayetlerini hep duymuşluğum vardı; bu köpekler çok saldırgan, çeteleşmişler ve durup dururken insanlara saldırabiliyorlar diye. Asla inanmazdım; vardır bir sebebi derdim - Başıma gelene kadar! </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Asıl olaylar şimdi başlıyor; eve geldiğimde yürüyecek halim yoktu, canım çok yanıyor ve burası Türkiye herşey olur burada diye düşündüğüm için, kuduz aşısı olmam gerektiğine karar verdim. Kuduz salgını olmayabilir (ki var) ama başka mikroplar vardır, insan tedirgin oluyor... Aradım Amerikan Hastanesini, Florence Nightingale Hastanesini... Yok! Kuduz aşısını sadece devlet hastaneleri yapıyormuş. Eyvah! O hastanelerin durumunu tahmin edebilirim diye düşünürken, bindim bir taksiye doğruca İstinye Devlet Hastanesine... </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Acile daldım. Durumu anlatınca, doktora yönlendirdiler, iğne olmadan doktorun onayı etc lazım. Yürümem zor ama 2 kat çıktım, acının ve şımarıklığın verdiği güçle türbanlı takımı ite kaka doktorun odaasına ulaştım. Oradaki kuyruğu beklemeye niyetim yok - daldım doktorun odasına. Zaten bekleyenler bacağımı görünce yol verdiler. Birisi bana bağırsa ne olurdu bilemem... Neyse N. B. adında (ismini vermem doğru olmayabilir şu aşamada) genç bir doktor, yarama bakma ihtiyacı duymadan, benimle ilgili her hangi bir soru sormadan (antibiyotik kullanıyor muyum, belirli bir hastalığım var mı, ya da en azından neremden ısırdığını sor değil mi?) kuduz ve tetanoz aşısı reçetemi takvimiyle birlikte yazdı, ama önce git kayıt yaptır, öde dedi. Nasıl yani? Git gellerimi oynayacağız, yürüyemiyorum!!! Bir de kalabalık! </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Uzatmaya gerek yok, kadın beni şöyle bir süzdü "sana iki doz kuduz yazıyorum dedi. Bilsem...Zaten 1 dozu ağır olan aşı, 2 dozda insanı inanılmaz halsiz bırakıyor, ama ne halsizlik... Neyse aldım, gittim aşımı olmaya, 2 kat aşağıya... Bu arada aşı ile ilgili bilgi veren yok. Mesela 24 saat yıkanmamam, alkol almamam, protein ağırlıklı yememem, üşütmemem falan gerekiyor. Ben bunları kendi doktorlarım ve Vito'mun veterinerinden öğrendim. Bana iğnemi yapacak hemşireye "Pardon bu aşılar taze midir, bir bakabilir miyim" diye sorunca "İstersen yapmayayım" diye beni bir haşladı! Orada sinirlerime hakim olamadım, ve arkasında duran genç kıza "bana sen aşıyı yap, bu karıyı istemem" dediğimi hatırlıyorum. Öbürüde sinirlendi gitti zaten. Kimbilir belki de kudurduğumu zannetmiş olabilir ilk hemşire... </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Şaka bir yana, rezalet herşey ya! Tam anlamıyla felaket. İnsan böyle durumlarda emin ellerde olduğunu hissetmek istiyor. Ama doktorlar da, hastane personelide, hastalarda felaket. Ne görmüşler ki bulundukları konumu eleştirsinler, bu sisteme karşı durabilsinler? Bizim gibi görenlerde sadece vıdı vıdı konuşur... Bunu yazarken bile başladım bu memlekte sallamaya yine. Ne iğrenç şartlarda yaşıyoruz ya? Bu nasıl bir devlettir? Bunlara doktorluğu kim verdi? Hastaneler nasıl bu kadar dağınık olur? Nasıl insanlar o hastanelerde hallerinden memnun? - memnunlarki isyan etmiyorlar - tırnakları acısa hemen beleş doktora giden çok...Beleşçi, fırsatçı, koyun bir toplum... Ben bu kadar koyun olmak istemiyorum. Ama hakkını arayan cazgırlar gibi olmakta istemiyorum... Neyse bu konulara yazmayacağım. </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Uzun lafın kısası, eli hafif Giresun'lu bir kız aşıyı yaptı. Yaptığı aşıların adını yazdı. Kuduz aşısı Hindistan'dan geliyormuş : Abhayrab! Kutularını ve son kullanma tarihlerini paylaştı. Hakikaten de iyi bir hemşire! O da en kısa zamanda Giresun'a dönecekmiş. İstanbul büyük bir hayal kırıklığı dedi. Haklı!</div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Neyse hastaneden çıktım, Arnavutköy karakoluna gittim. Sokak köpeği olduğu için şikayet edemiyorum. Zaten şikayet amaçlı gitmedim. Köpeği bulmama yardımcı olsunlar istedim; bunu da bana telefonla irtibat halinde olan ailem söyledi. Köpeği takibe almamız gerekiyormuş. Karakol'dan babamla birlikte belediyeyi aradık. Beşiktaş Belediyesi geldi, gittik beni ısıran köpeği bulduk ve onu aldılar. 10 gün gözaltında kalacak. Zaten bu 10 gün içinde hayvancağız sağ kalırsa, ben de son 2 aşımı olmak zorunda kalmayacağım. Ama haftaya 1 kere daha aşı olmam gerek. Zaten o aşıyı olmaya gittiğimde o doktora 2 çift lafım olacak. Bir tanesi ağır gelen aşıyı, nasıl 2 dozda bana uygulattı? 2 gündür 40 derece ateşle yatıyorum, kollarımı kaldıramadım. İkincisi nasıl bana bu aşının yan etkileri, arka ve ön etkilerini anlatmaz... Perişan perişan evde dolandım. Tabii bunun en güzel tarafı Yasmin'di. Annem de babam da çok destek oldular, ama Yasmin olmasa zor atlatırdım 2 günü. Yine beni güldürdü. Canım ablam, Tanrı da seni güldürsün ya :)))<br />Bu çocuğun (beni ısıran köpeğn) daha evvelden de sabıkası varmış, zaten google'da Bebek parkı köpekleri diye araştırınca çıkıyorlar hemen. Daha evvel ki vakaları da aynen benim gibi. Durup dururken ısırmalar... Onlara bakan tinerci herif, o da köpeklerini çok seviyor, çok seviyor ama bu kadar da olmaz ki. O köpekleri park içinde kontrol altına almaları gerekiyor. Hayır bir gün zararları daha büyük olacak ve onlar zarar görecek. Beni almaya gelen belediye işçileri de son derece derli toplu medeni gençlerdi. Hem tinerci adamı hem de beni ısıranı tanıyorlar. Ama ne kadar medeni olsalar da, yasalar saçma sapan. Beni ısıran 10 gün sonra yeniden aynı yere bırakılacak. Ben de farklısı olsun istemem ama ya bir daha beni ısırırsa...Ben bu korkuyla mı koşmaya gideceğim, nasıl yürüyüş yapacağız her sabah? </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Koşmayı özledim, ve en az 1 hafta koşamayacağım. Vito'yu çok aradım. Canım oğlum sağ olsaydı keşke... Bu arada ne kadar çok kişi beni aradı, üzüldüğünü dile getirdi. Senelerdir haber alamadığım arkadaşlarım da beni aradı. Bir ara telefonlar durmadı, kapı zilim devamlı çaldı. Hepsi şoka girmiş, benim köpeklere olan yakınlığımı bildikleri için. Hepsi de çok üzülmüş. Sağolsunlar... </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Ne yapmam gerekiyor? Nasıl bir çare vardır? Bu köpeklere zarar vermeden, onları nasıl kontrol altına alabiliriz? Belediye Başkanı'na mail attım. Bakalım cevap gelecek mi? Bir önerisi olacak mı? </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Sizin aklınıza gelen bir şey var mı ne yapmam gerektiği ile ilgili?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-3370509006799848970?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-48622021924185546782008-02-06T16:06:00.000+03:002008-02-06T20:16:01.469+03:00<div align="justify">Zaman herşeyin ilacı. Geçen sene bu zamanları düşünüyorum da; bu sene çok farklı bir yerdeyim. Geçen sene biri bana "Bir sene sonra bulunduğun yerde olacaksın"diye söyleseydi, kahkaha atardım. Zamanın ne getireceği gerçektende hiç belli değil. Olumlu veya olumsuz. Bu ister bir yıl olsun, ister bir gün; hayatın akışına müdahele edemiyoruz. Bu da plan yapmanın ne kadar anlamsız olduğunu gösteriyor. Bir sonraki dakikanın ne getireceğini bilmediğimiz için o anı yaşamanın, o günün tadını çıkarmanın, yaşadığımız her dakika, gün, haftanın kıymetini bilmek lazım. Mantığın iyileştiremediğini zaman iyileştiriyor... Eninde sonunda...Çok hoşuma giden bir cümle var konuyla ilgili : <strong><em>Everything will be ok in the end, if it's not ok then it's not the end!</em></strong></div><br /><div align="justify">Son bir, iki haftadır hayatımın akışında önemli bir değişiklik yok. Çok sevdiğim bir aile dostumuz, özellikle de annemin çok değer verdiği, antikacımız Arto'yu (Arto Doğramacıyan) kaybettik. Çok genç yaşta. İnanılmaz üzüldüm. O kadar farklı biriydi ki, yeri doldurulamaz... Şimdi, farklı kültürlerin farklı objelerinin kullanım bilgilerini kimden alacağız? Sohbetini özleyeceğim. Senede 1-2 kere de görsem, yeri çok ayrıydı. </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Cenazemiz dışında farklı bir olay yok; yeni işim iyi gidiyor, her gün yeni birşeyler öğreniyorum, birlikte çalıştığım insanlarla iyi anlaşıyorum. Uzun zamandır bu kadar keyifle çalışmıyordum. Bugünde benim düşündüğüm bir başlığı Mart ayı sayısında kullanacağımızı öğrendim; onca yorgunluğum bir anda rafa kalktı adeta...</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Önümde bir, iki tatil olasılığı var; biri Şile!!!???? bir diğeri Kars???!!!! - Kars'a (Sarıkamış'a)kaymağa gideceğim de; Şile'yi hiç sormayın...Bende tam emin değilim. Praglar, Amsterdamlar, Londra'lar derken; Şile ve Kars - unutmadan bir de Heybeliada var. Ama o bir düğün, bir parti... İster uzak ister yakın, hepsini iple çekiyorum. </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Maraton'a hazırlık devam. Ekim sonu girmeyi planladığım yarışı umarım bitirebileceğim. Haftada 4- 5 sabah düzenli koşularımı yapıyorum, Mayıs ayı içinde de sigarayı bırakıp (geçici bir süreliğine) son 5 ay hazırlıklarına başlayacağım. Yemek, alkol, kondisyon...Hepsini birarada götürmek lazım - 42 km koşabilmek için! Tabii hepsi öylesine yapılmış planlar, koşmalıyım diye kasmıyorum, sonuçta yarının ne olacağı belli değil. Koyduğum hedef belli, olur ya da olmaz. Ama gerçekleşeceğini düşündüğüm sürece bu yolda ilerliyorum.</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Sık sık bloglarda ha buluştuk, ha buluşacağız dediğim arkadaşlarımla buluşabildim en sonunda. Erenköy Bistro 33'de. Bu restaurant/bar ile ilgili tek bir arızam var. Yolunu hep unutuyorum, hatta bu ay içinde 2 kere gittim, her ikisinde de Bağdat Caddesine çıkmak zorunda kaldım. Sahilden hiç tutturamadım. Neyse bir daha ki sefere. Bademli pilavını tavsiye ederim. Yerlerden konu açılmışken, 360 içinde bir çift laf etmek istiyorum; yurtdışı misafiriniz varsa başka bir alternatifi hiç düşünmeyin. Yemekler idare eder, atmosfer iyi, manzara güzel. Öyle çoook da kazık değil, sundukları düşünülürse - gittiğim gün perşembe idi ve canlı performans vardı - İyi oldu geçenlerde gittiğim; eski ama yeni arkadaşımı görme fırsatı oldu. Şöyle ki, İngiltere'de okulumdan bir arkadaşım 360'ın yabancı ortağı çıktı ve biz bunun farkına yazın vardık. İyi de oldu, her iki ortağınında benim okulumdan olması, 360'ı evim gibi yaptı diyebilirim. </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Moda Deniz Klubünde yemeğe gittim, ve maalesef hayal kırıklığı. Her iki gece de yerlerde süründü. Sanırım yazlık bir klup olarak kalmaya devam edecek benim için...</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Birde Rumeli kavağı'nda Kahraman balık var, oraya gitmek istiyorum. 2 haftadır gideceğim, fırsat olmadı. Hiç gitmedim ve son zamanlarda kiminle konuştuysam, yılların balıkçısını methediyor. Bir daha ki sefere artık. </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Daha gittiğim yeni yerler var ama restaurant günlüğü gibi olsun istemiyorum. Her yerin kendine göre iyi yanları var işte. Önemli olan keyifle yemek yemek. Sanırım ben hemen hemen hepsinde keyifliydim...</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">I-phone ile ilgili bir gelişme yok, hala beklemedeyim. Ama yeni bir telefon almam gerekiyor, elimdeki kırık dökük, arada kapanıyor, açılıyor, canı isterse mesaj alıyor falan. Ya da mesajlarımı iki kere yolluyor. Ama inat! Bekliyorum...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-4862202192418554678?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-35244831067008975092008-01-22T12:43:00.000+03:002008-01-22T12:44:01.526+03:00<div align="justify">I-phone 'hack'lendi - sanıyorum - ve dört gözle haber bekliyorum; bende olan versiyon kırılabilecek mi, kırılamayacak mı? Sabırla bekledim, bekliyorum. Çantamın vazgeçilmezi oldu; tüm aparatları ile birlikte kutusu bayağı ağırlık yapıyor, ama olsun. Beklemeye değer. Umuyorum bu hafta içi i phone dünyasına dalacağım, telefonun bütün özelliklerini kurcalayıp tek tek öğrenene kadar kimselerle görüşmeyi istemeyeceğim. Blog arkadaşlarım hariç. </div><div align="justify"><br />Yine umuyorum ki, bir aksilik olmazsa Çarşamba akşamı biraraya geleceğiz. Haftalardır ha bugün ha yarın derken, sonunda buluşuyor olacağız. Buradan ablama da sesleniyorum; sende davetlisin fıstık. Canın isterse ve müsait olursan, benim de yaklaşık 1 senedir tanıdığım ama samimiyetlerine sonsuz inandığım arkadaşlarımla tanışmış olursun. Biz çok keyifli oluyoruz. Arzu edersen sen de gel. Hepimiz çok seviniriz.</div><div align="justify"><br />İyi ki blog yazmaya başlamışım. Neredeyse 1 yıldır her ay ortalama 3- 4 yazı ile kısa kısa, ya da kimi zaman uzun uzun yazıyorum. İyi ki başlamışım diyorum çünkü yeni işim yazı işleri bölümünde. Hangi arada derede, nasıl olduğunu anlatmayacağım - en azından bugün! Bu hafta, National Geograhic dergisi yazı işlerinde ikinci haftam. Geçtiğimiz hafta yoğun bir çalışma içindeydim, bu hafta daha da yoğun olabilir. Genelde bilimsel ve kültürel haberlerin yer aldığı dergi de, yurtdışından gelen kısa haberlerin ingilizceden türkçeye çevirileri ile başladım. Tam çeviri gerekmiyor. Türk okuyucusuna uygun anlatım diliyle, merak uyandırıcı başlıkları ile, dergide yayınlanan arkeoloji, çevre, bilim, yaşam vs vs vs... kısa yazılarını basıma hazır hale getiriyorum. Yazdığımız, kullandığımız her kelime, her cümle muhakkak danışmanlara sorulmalı. Mesela Amerika Colorado'da Rocky Mountains'e türkçe de "kayalık dağlar" mı demeliyiz? Ya da billim adamı yerine bilim insanı kullanmak daha mı doğru? Ya da sadece Amerika'da yetişen bir şahin türünün türkçe adını doğru mu kullanıyoruz? Ya da Mısır'da arkeolojik kazılarda ortaya çıkan bir türbenin mumyası, adı da Henuymuş bu arada, için merhum demek doğru mu? Tüm bu kelimeler kendi alanlarında uzmanlaşmış, 1 değil en az 2-3 profesör ya da uzmana danışılıyor. Türkiye'de ne kadar çok kuş bilimcisi ya da bilim insanı diyeyim, varmış!!! Şu aşamada henüz çok yeni bana, ama çok keyifliyim. Pazartesi sabahı bile, bildiğimiz klasik Pazartesi sabahları gibi değil. </div><div align="justify"><br />Birgün ölüp gideceğiz nasılolsa. Ölmeden bana sunulanları en iyi şekilde kullanmak, sunulmasını istediklerimin peşinden gitmem lazım. E iş hayatı da hayatımın en büyük bölümü olduğu için, keyif alarak yapıyor olmak çok önemli... Severek yapılan işlerin tadı çok farklı, ama bunu uzun uzun yazmaya gerek yok.<br /></div><div align="justify">Hatırlıyorum da Vito gibi bir köpeğin o kadar yükü vardı ki, hayatının her dakikası problem olabilecek bir köpek. Ama sevgi yok mu, o kadar seviyorum ki onu, herşeyiyle severek ilgileniyor, üzerimde yükü hissetmeden yapıyordum. Bir gün bile şikayet ettiğimi hatırlamıyorum. Severek yaptığım için.<br /></div><div align="justify">Herkesin sevdiği işle uğraşmasını, sevdikleri ile birlikte olmasını, önünüze sunulan fırsatları iyi değerlendirmenizi, ve en önemlisi şükredebilmenizi diliyorum.<br /></div><div align="justify">Hepinize iyi haftalar...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-3524483106700897509?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-57573637654512807872008-01-13T15:02:00.000+03:002008-01-14T10:45:28.880+03:00<div align="justify">2008'in ilk yazısını, Ocak ayının ortasında yazıyorum, doğru... Ama geçerli sebeplerim var... Bir defa 14 Ocak itibarıyla yeni işime başlıyorum. Kasım ayının 15'inden beri iş hayatımla debelendim, bayağı bir stres yaptım işsizlik oranına katkı yapacağım diye ama olmadı!!! İnsanın işini, sevdiği işi yapması çok önemli...Bunu söylemeye, tartışmaya gerek yok... Ve ben yarın itibarıyla hem yaklaşık 15 seneden beri içinde bulunduğum sektörü bırakmadan, hem 6 senelik kurumumda kalarak hem de öz mesleğimi, uğruna üniversitede okuduğum meslek dalında çalışmaya başlıyorum.<br /><br />Anlayacağınız 2008'e iyi bir başlangıç yaptım...Bu dönemimde beni asla yalnız bırakmayan, beni benden iyi tanıyan, bana akıl hocalığı yapan babama, anneme ve ablama, kısaca aileme teşekkür ederim. Hep destek oldular, attığım her adımda. Fikir verdiler, tecrübelerini paylaştılar. İyi ki varlar.<br /><br />Bu arada iyi ki var derken aklıma geldi; iyi ki bir i-phone'um var. Kullanmak için yaklaşık bir aydır 'hack'lenmesini bekliyorum; ve elime aldığım günden bu yana, içim içimi yese de, kullanamıyorum. Benim gibi teknoloji hastası birinin elinde böyle bir oyuncak olupta kullanamadan oturmak içler acısı bir durum. Ablam Yasmin doğum günüm için bana hediye almış...Süpersin Yasmin! Doğum günü hediyem için teşekkürler!</div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154933800590190642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R4oA-sjVKDI/AAAAAAAAAMQ/oai7errE79Y/s400/images.jpg" border="0" /> <p align="justify"><br />Ah evet! Yeni yıla girmeden 1 gün önce, doğum günümde geçti; Belçika'da! 28 Aralık - 1 Ocak tarih aralığında ki zamanımı Belçika'da geçirdim. Zaten yeni yerleri görmeyi, yeni tatları tatmayı, yeni insanları tanımayı oldum olası severim. Belçika molasıda bana iyi geldi. Ghent, Oostende ve Brugge... Bu 3 şehirin en güzeli Brugge idi. Tam anlamıyla biblo şehir...Muhakkak görülmesi gereken şehirlerden biri. Belçikalıların yemeği, şarabı ve tabii ki çikolatası bilinen değerlerinden... Çikolata hastası biri için (BEN!) söyleyecek birşey yok. Her köşe başında bir çikolata yiyesim vardı. Yedikçe yiyesim geldi. 1 kadeh şarap, 3 parça çikolata... 1 bardak bira, 4 parça çikolata... 1 kadeh şampanya, 5 parça çikolata... Hediye getirmiştim tanıdıklarıma ama kusura bakmasınlar... Hepsini kendime saklıyorum. Oh afiyetle yiyorum!<br /><br /><br /><br /></p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154937167844550754" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R4oECsjVKGI/AAAAAAAAAMo/j8imHM5mwz0/s400/IMG_0001.JPG" border="0" /> <p align="justify"><br /><br />Şimdi kısa süreli tatillerime biraz ara vereceğim yeni işimden dolayı ama yine de Cuma - Pazar bir yerlere kaçarsam sizlerle paylaşırım. Milano beni bekler, Prague beni bekler, Amsterdam beni bekler..Ve tabii Londra...Londra orada durmuş "Verda" diye beni çağırıyor... Ama önce işim. Önce işime başlayayım, çünkü şu an benim için en önemlisi o. Hemen Pazartesi olsun ve yeni işime başlayayım diye sabırsızlanıyorum... Dualarınız, iyi niyetleriniz benimle olsun... Kısa sürede işi kavrayıp, daha üretken biri olmak istiyorum. İstemek de işin yarısıdır zaten...<br /><br />Herkesin yeni yılının verimli ve sevgi dolu geçmesini diliyor, en kısa zamanda görüşmek dileğiyle hepinizi selamlıyorum... </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5757363765451280787?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-66743073360193847012007-12-25T15:39:00.000+03:002007-12-25T16:11:21.523+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R3EBOcjVJ-I/AAAAAAAAALk/hJ2eTMLiY8A/s1600-h/Sparkling_Champagne%252C_Holidays.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5147897196755363810" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R3EBOcjVJ-I/AAAAAAAAALk/hJ2eTMLiY8A/s400/Sparkling_Champagne%252C_Holidays.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R3EApcjVJ9I/AAAAAAAAALc/VZ_iKxu-mV4/s1600-h/Sparkling_Champagne%252C_Holidays.jpg"></a>Hey ya all! Hepinize mutlu seneler... 2008 sağlık, spor, huzur ve verim yılı olsun!!!</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Geçen seneyi değerlendirmeye gerek yok. Dolu dolu geçti işte... Hem de ne dolu!!! </div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Önemli olan ilerisi... Sürprizlerle dolu bir sene olsun önümüzde ki yıl... Bunun içinde hayatta risk almaya devam! Ve yine her zaman ki gibi seneyi bitirirken şunu söylemek istiyorum : </div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">"<em>Her'şey'in daha iyisi vardır, ama unutmayın ki her 'şey'in daha kötüsü de var!!!</em> <em>Sahip olduklarımıza şükredip, risk almaya devam!!!</em><br /><br />2008'de yeni yazılarla buluşmak üzere!</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center"><span style="color:#ff0000;"><em><strong>10-9-8-7-6-5-4-3-2-1</strong></em><br /></span></div><div align="center"><strong><em><span style="color:#ff0000;">Mutlu Yıllaaaaaaaaaaar!!!!!!!!!!!</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-6674307336019384701?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-21078224194511799802007-12-13T01:58:00.000+03:002007-12-13T02:14:47.789+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R2BrRdwnweI/AAAAAAAAAK8/mEk7hoymvmE/s1600-h/v81.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5143228722247614946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R2BrRdwnweI/AAAAAAAAAK8/mEk7hoymvmE/s200/v81.jpg" border="0" /></a>3 sene önce şöyle sormuştu: Yakınlarını vücudunda ki hangi organın yerine koyarsın? <div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Annem için beynim; babam için karaciğerim; kardeşim için ciğerlerim...</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Vito'm için kalbim demiştim...</div><div align="justify"></div><div align="justify"> </div><div align="justify">Değişen birşey yok. Kalbimde falan değil...Hala kalbim o benim...</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">My beautiful handsome boy; my strong man;</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify"><em>If Tears Could Build A Stairway<br />And Memories A Lane<br />I'd Walk Right Up To Heaven<br />And Bring You Home Again...</em></div><br /><div align="justify">Rest in peace...</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-2107822419451179980?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-36911279868172950632007-12-12T15:14:00.001+03:002007-12-12T15:15:54.249+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R1_QxNwnwcI/AAAAAAAAAKs/l9naKf8vFEY/s1600-h/602px-Ingres_Turkish_Bath.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5143058843406156226" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R1_QxNwnwcI/AAAAAAAAAKs/l9naKf8vFEY/s200/602px-Ingres_Turkish_Bath.jpg" border="0" /></a>Resim Ingres'ye ait; Jean Auguste Dominique Ingres, 1862'de tual üzerine yağlı boya ile yapılmış."Turkish Bath"...<br /><br />Neo Classism'in fransız ustalarından... Lady Montague'nun bir arkadaşına yazdığı mektuplardan yola çıkarak, hiç görmediği hamamlar ve haremler hakkında inanılmaz detaylı tablolar yaparak oryantalist resme damgasını vuran fransız ressam. En önemli yapıtı ise "türk hamamı" adlı tablosu...Sanat tarihi okuduğum dönemlerde, aklımda kalan notlardan biride, hiç görmediği hamamları sadece mektuplardan yola çıkarak resmetmesi...Zaten, fotoğraf makinesi keşfedilene kadar yapılan bütün tablolar, bir de yakından görünce, insanın nefesinin kesilmesine neden olabiliyor. Mesela bir başka örnek daha hatırlıyorum, hayretler içinde kaldığım - fotoğraf makinesi yokken bir insan koşan bir atı nasıl çizebilir diye? </div><div align="justify"><br />Nerden çıktı şimdi? Şöyle ki; hafta sonumu Anadolu Medeniyetleri Araştıma Merkezi'nde yapılan bir sempozyumda geçirdim. Dünyam açıldı. Çok eğlendim. </div><div align="justify"><br />Anadolu Hamam Kültürü; Anadolu ve Anadolu Dışında Hamamların Gelişimi ; Bizans Çağında Hamamlar ; Hamam Kompleksleri ; Selçuklu ve Erken Osmalı Hamamları ; İstanbul’da Hamamlar; Hamam İşletmeciliği.... Konular çok zevkliydi. Ben bir "mahalle"nin, cami -konak - hamam üçlemesi ile mahalle olduğunu yeni öğrendim. Gusulhane'yi yeni duydum...Özel hamam elbiseleri varmış. Avrupa'da kadınlarla erkekler aynı hamam'ı paylaştıkları için, belli bir süre hamamlar kapatılmış. Hamaların mimarileri de bir o kadar enteresan. Sadece tavanlarında delikli pencereler var...Sıcak ve soğuk odalar, göbek taşları...Neler neler...<br />Bilmeyenler olabilir; benim asıl mesleğim sanat tarihçiliği ve arkaeoloji...Yakın çevrem Lara Croft diye dalga geçiyor, ama bu mesleği özlediğim açık. </div><div align="justify"><br />Eski tarih'in ince detaylarına bayılıyorum... En çok güldüğüm az önce bahsettiğim "gusulhane"... - Yanlış da yazmış olabilirim. Aslında ilk ebeveyn banyo...Hane halkı çiftlerin ne zaman ilişkiye girdiklerini anlamasınlar diye, yatak odaların içine gusulhane inşa edilirmiş. Sonrasında temizlenmek için... Neler neler...<br /><br />Tabii okudukça eski bilgilerim de aklıma gelmeye başladı...<br /><br />Bir de devamlı okumaya başladım. Bir yandan Bizans tarihini yeniden okuyorum, bir yandan İngiltere tarihini...Oradan Osmanlı İmparatorluğu...Cuma akşamı bile - ki Cuma akşamları dışarılarda olmaktan keyif alırım - elimdeki kitabı bırakamadım - (Dostoyevski, Beyaz Geceler)... Şimdi de size tavsiye edeceğim Philippa Gregory'nin "The Other Boleyn Girl"...İki kız kardeşin aynı krala - Henry VIII'e aşık olması...Gerçek hikaye, hani İngiltere'nin en önemli kraliçesi Elizabeth I'in annesinin, babası yani kral Henry VIII tarafından kafasının uçurulmasının hikayesi...Muhakkak okuyun...<br /><br />İki kız kardeş dedim de, bugün Yasmin'i Londra'ya yolcu ettim. Çok özleyeceğim. Kısa süreli gidiyor ama evimde, yukarıda onun olmamasını bilmek içimi burktu...Canım kardeşim seni çok seviyorum...Bol bol eğlenir!!!, sağlıkla dönersin :)))) - You know what I mean! I love you - A LOT... Desene yarın Vito'yu yalnız ziyaret edeceğim!!!<br /><br />Yarın Vito'nun ölüm yıldönümü. 2 sene oldu ayrılalı...Yarın için yazımı, yarına saklıyorum...<br /><br />Herkese mutluluklar...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-3691127986817295063?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-11725755107657392552007-12-02T20:50:00.000+03:002007-12-03T14:02:13.458+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R1L3WvTXO7I/AAAAAAAAAKU/6_wDhdM2fYE/s1600-R/IMG_0022.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5139442094810020786" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R1L3WvTXO7I/AAAAAAAAAKU/oaXeRvDPams/s200/IMG_0022.JPG" border="0" /></a><br /></div><div align="justify">Böyle yaptım, acaba doğru mu yaptım? Böyle dedim acaba doğru mu dedim? hmmmmm...... Baştan söylüyorum; evet doğru yaptın! İçgüdülere güven! Evetin evet, hayırın hayır olsun...</div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify">Hayat daha az karışık oluyor... Kararını ver, ve yola devam...Yanlış değil. Doğru olan bu, çünkü içgüdün bunu diyorsa, içindeki ses kararı verdiyse, yanlış yok! Herşeyin bir sebebi var, kararın doğruluğuna takılma, çünkü kararsızlığın 2-3 tane kötü arkadaşı var yanında taşıdığı : korku ve kendine güvensizlik! Bu da pek eğlenceli değil...</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R1L39fTXO8I/AAAAAAAAAKc/u6J-9htg5cU/s1600-R/IMG_0018.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5139442760529951682" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R1L39fTXO8I/AAAAAAAAAKc/OmSOciqimn8/s200/IMG_0018.JPG" border="0" /></a> </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Çok ama çok karışık bir hafta beni bekliyor ve benim tamamiyle içgüdülerimi dinlemem gerek! Onlara güvenmem gerek!<br />Ralph Waldo Emerson'un bir sözü var (<em>bir tane mi? :)</em>) </div><div align="justify"><em>"Finish each day and be done with it. You have done what you could!"</em></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Emerson demişken, bu arada bu hafta sonu, Contemporary Istanbul'a gittim. Sabah koşu, kahvaltı, kahve ve 11:00'da Lütfü Kırdar... Sanatçıları eleştirmem...Hoşuma giden çalışmalar da oldu, ama "işte bu bana hitap ediyor" dediğim bir tane çalışma bulamadım. 2 kere turladım her çalışmanın önünde, bazıların 4-5 kere... 3-4 sanatçı ile tanıştım, iyi vakit geçirdim. Ama bulamadım içimi kıpırdatacak birşey: bir tane dışında. Onu da sanatçının hayat hikayesini dinlediğimde hissettim...Çalışmalarını beğendim, evimde, hayatımda olmalarını isteyebileceğim çalışmalar... Kendime ait sebepler, hisler ve görüşler... </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify">Sonuçta gezerken 'karışık' ve 'enteresan' duygularla gezdiğim fuar, iyi bir fuar, ama bana heyecan vermedi; nankörlük olmasın : tadı olan bir haftasonu geçmesine bir miktar yardımcı oldu...</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Herkese mutlu haftalar...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-1172575510765739255?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-51284549942422433302007-11-28T12:53:00.000+03:002007-11-28T13:01:08.326+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R008Uiq4AVI/AAAAAAAAAKM/fkxAVsSMf10/s1600-h/DSCN0449.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137829073501290834" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R008Uiq4AVI/AAAAAAAAAKM/fkxAVsSMf10/s200/DSCN0449.bmp" border="0" /></a><br /><div>Yaşasaydı 10 yaşında olacaktı...</div><br /><div></div><br /><div>Canım oğlum Vito'nun doğum günü bugün...</div><br /><div></div><br /><div>Wish you were here....</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5128454994242243330?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-17399990000892635132007-11-24T12:00:00.000+03:002007-11-24T12:22:24.252+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R0frjCq4AUI/AAAAAAAAAKE/sJk1KwxVPjk/s1600-h/IMG_0064.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5136332887283990850" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R0frjCq4AUI/AAAAAAAAAKE/sJk1KwxVPjk/s200/IMG_0064.JPG" border="0" /></a>Bir yazıda okuduğum "yaşam kuralları"<br /><br />1. Asla panik yok. Dur, nefes al ve düşün.<br /><br />2. Kimse seni düşünmez, herkes kendini düşünür, aynı senin yaptığın gibi.<br /><br />3. Birinden ayrıldığında ya da önemli bir gece öncesinde asla saçının rengini veya boyunu değiştirme.<br /><br />4. Hiçbirşey göründüğü kadar kötü veya iyi değildir.<br /><br />5. Bir sürü ucuz şey almak yerine, bir tane pahalı birşey almak daha iyidir.<br /><br />6. Üzüldüğünde " çok mu önemli" diye kendine sorduğunda, hiçbirşeyin o kadar da önemli olmadığını bil.<br /><br />7. Başarının anahtarı, başarısızlığından sonra nasıl ayağa kalktığındadır.<br /><br />8. Dürüst ve nazik ol.<br /><br />9. İçinde sadece iyi hissedeceğin elbiseleri satın al.<br /><br />10. İçgüdülerine güven, hayal gücüne değil.<br /><br />11. Bir felakette, önce felaketin varlığından emin ol.<br /><br />12. Dünyanın güvenli, hayatın adil olmasını bekleme.<br /><br />13. Akışına bırak.<br /><br />14. Pişman olma. Zamanında, hissettiklerinle yapacağın başka birşey yoktu.<br /><br />15. Değiştirebileceğin tek zaman, şu an. o zaman geçmişlerinden öğren.<br /><br />16. Kuralcı ol, fırsatçı değil.<br /><br /><br />Herkese mutlu haftasonları...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-1739999000089263513?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-1422454661108660312007-11-21T01:07:00.001+03:002007-11-21T01:10:38.351+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R0NbSCq4ATI/AAAAAAAAAJ8/2I26yqcAfcw/s1600-h/IMG_0039.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5135048365644972338" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R0NbSCq4ATI/AAAAAAAAAJ8/2I26yqcAfcw/s200/IMG_0039.JPG" border="0" /></a><br /><div align="justify">Cumartesi akşamı Norveç - Türkiye maçını izledim. Uzun zamandır futbolu 90 dakika seyretmemiştim. Geçen sene başında futbola küstüm. Futbolu iyi bilirim. Dünya ve Türk futbolunu yakın takip ederdim, ama artık Türkiye'de oynanan futbolu takip etmiyorum. Takip edilecek futbol yok. "Güzel oyun" oynanmıyor Türkiye'de. Oyuncular kalitesiz, taraftarlar az, genç dinamik oyuncular yetişmiyor, yabancıya yatırım yapılıyor (çok zenginiz ya), ve biz hala kendi kendimize yeten bir havadayız. Bizim için en önemlisi birbirimizin başarısızlığı... Değişmiyor bu, sene boyu kulak kabarttım şöyle bir, yine aynı mevzu, yok hakemler maçı kötü yönetmiş, yok yöneticiler birbirine girmiş, yok o penaltı değilmiş, yok hakemler büyük takımlara kıyak yapıyormuş...<br /><br />Yok bu ülke ileri gitmeyi istemiyor... Başarız yöneticiler koltuklarını bırakamıyorlar. Bu mentalite değişmediği sürece futbol seyretmeyeceğim. Demek ki bir daha hiç Türk futbolunu izlemeyeceğim. Bana Norveç'i 2-1 yenmemiz zafer gibi gelmiyor. Kendi kendimizi kandırmaya devam... Türkiye'nin her maçı tarihi olma niteliğini taşıyor, ve bu da resme geniş açıdan bakınca can sıkıcı oluyor...<br />Medya'da bizi kandırsın dursun, yok tarih yazdık, yok yeni bir zafere daha imza attık...Komik!!!<br /><br />Açıkça Türkiye'de futbol oynanıldığı zannediliyor, ama ben hiç de aynı fikirde değilim. Neler neler yazarım ama futbol yorumcusu değilim. Kısaca eski püskü oyuncuların oynandığı bir ligde, objektif yorumlar olmadan, hele taraftarlığı bilmeden sadece amigoluk yapan taraftarların takımlarının futbolunu düzelmeden izlemeyeceğim!!!<br />Norveç - Türkiye maçını izlerken Norveç'i düşündüm. Hiç gitmedim Norveç'e. Merak ediyorum bu krallığı biraz. İkinci dünya savaşından beri dünyanın en zengin ülkeleri sıralamasında ilk sıralarda hep. Adamlarda petrol var tabii. Ayrıca dünyanın en "huzurlu" ülkesi de seçilmiş... Zaten toplam 5 milyon nüfusu var. Yani bizim Kadıköy, Fatih, Beşiltaş ve Şişli kadar bütün ülke nüfusu. İnsanın aklına neler geliyor değil mi? </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-142245466110866031?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-47528616038912576352007-11-18T14:33:00.000+03:002007-11-18T14:40:35.509+03:00<div align="justify">Yoğun bir hafta geçti. Hem fiziksel hem duygusal anlamda... Yemekler, davetler, sabah koşuları, akşam koşuları, öğle araları, toplantılar, işimle ilgili son derece önemli gelişmeler, yurtdışı telefon, telgraf, mail, msn trafikleri, yurt içi trafiği... </div><div align="justify"><br />Geçirdiğim haftanın ön plana çıkan olaylarından biri babamın doğum günüydü... </div><div align="justify"><br />Yağmur yağınca trafik felç oluyor ya, Çarşamba akşamıda öyle başladı. Saat 6'ya doğru Maslaktan çıkıp, Arnavutköy'e varmam 8'i buldu. Trafik ile ilgili yazı yazmak istemiyorum ama hayatta ezilmiş insanların trafikte kendini herkesle eşit görme psikolojisi kötü yansıyor ya. Adam kendini bir tek trafikte daha üstün görebiliyor... Ve bir sürü fırsatçı... Gülüp geçiyorum ama içimden hepsini bir bazukayla teker teker havaya uçurmak geçiyor! </div><div align="justify"><br />Neyse, babamın doğum gününe dönmek gerekirse, çok sevdiğimiz bir mekanda kutladık: Fishmekan... Türkiye'nin balıkçı kültürünün çok üstünde bir lokanta. Bir defa yemeği sunumları, garsonların sempatikliği, yemeklerin lezzeti, hepsi diğer balıkçılara fark atıyor kanımca. Istanbul'da başka güzel balıkçılar var tabii, ama fiyatlarıda bir o kadar güzel oluyor. Fishmekanın güzel tarafı, fiyatları abartmadan çok keyifli bir ortamda lezzetli yemek sunuyor...İşini bilen garsonlar size hizmet ediyor...Herşeyi farklı; ekmeği, mezeleri... Herşeyi... Bu arada mürekkep balıklı risottosunu tavsiye ederim...Balıkçı da risotto ne alaka demeyin! Çok da şahane oluyor... </div><div align="justify"><br />14 Kasım Çarşamba akşamı babamın doğum gününde bizde oraya gittik. Uzun yıllardır bu kadar keyif almamıştık. Son derece eğlenceli bir geceyi, eve dönüp şampanya patlatıp babamın hediyesini vererek bitirdik... Babamın sayısız kitabı var hukuk ve kanunlar üzerine, <em>(ve bende yaklaşık 10 tanesi çalışma masamın üstünde okunmayı bekliyor..eeee, açıkça önsöz dışında hiçbir şeyi anlamıyorum. Okuması ağır kitaplar hukuk bilmiyorsanız... Yok yok okuması gerçekten ağır)</em>. Hemen hemen her sene bir kitap yazar. Akşamları, hafta sonlarını ofisinde kitap yazarak geçirir -Dİ. Şimdi nerede isterse orada yazabilir kitabını. Yasminle birlikte, babama 'notebook' aldık. Hediyeyi sunumunuz da fena değildi; Notebook kutusunu ucuz hediye poşetine sarıp Marks and Spencer torbasına koyduk; öylesine alınmış bir hediye gibi, çok düşünmemişiz üstünde gibi...ama poşeti açtığında surat ifadesini görmeniz lazım. Sanırım çok beğendi hediyesini! Bunlara artı olarak msn'i, google earth'ü, resimlerimizi, videolarımızı yükledik... Üstümüzde oturuyorlar ama 2 gündür kamerayla konuşuyoruz... Çok eğlenceli! </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5134142282164338978" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/R0AjNCq4ASI/AAAAAAAAAJw/i5mMWTVS3t4/s200/IMG_0036.JPG" border="0" /> <div align="center"><br />Doğum günün kutlu olsun baba... Nice hep birlikte geçireceğimiz yaşlara... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-4752861603891257635?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-47265616234670052422007-11-06T11:40:00.000+03:002007-11-07T01:18:56.573+03:00<p align="justify">Dün akşam kocaman bir salata yapıp yedim. Kapılardan zor sığma hissi içindeyim hala; "Zor" geçen bir gecenin ardından, bu sabah koşmak için uyandım. Koşarken, Boğaz'ın büyüsü ile dalmışım gitmişim düşüncelere...Kötü havalarda çok güzel olabiliyor. Başka bir güzellik görebiliyorsunuz karışık gri bulutların arasında. İşte bu havada koşarken insan ve yalnızlık düşüncelerine daldım gittim. İnsanlar yalnız doğuyor, yalnız yaşıyor ve yalnız ölüyor. Sevgi, aile ve dostluklarla yalnız olmadığımızın yanılgısı ile yaşıyoruz. Yanılgıda hiçbir kötülük yok. Utanılacak birşey de. Herkesin kalabalıkta yalnız hissetmesi muhakkak olmuştur. İşte aslında <strong><u>gerçek</u></strong> anlamda yalnız olduğumuz için...Aman düşüncelerim negatif değil, tam aksine insanın gerçek anlamda yalnız olduğu bilincinde olmasının aslında çok değerli bir yargı olduğunun öneminden ibare aslında...Ama insan yalnızlığı tercih etmemeli...</p><p align="justify">İnsan koşarken zamanı aslında tam anlamında kendine ayırıyor...Böyle düşüncelerde kafanızın kapısını çalıyor işte...</p><p align="justify"><br /></p><p align="justify">Sonra aklıma babam geldi. Onun doğumgünü yaklaşıyor. Ne almak lazım. Nasıl bir hediye onu mutlu eder diye... Daha zamanımızda var... Aslında karar verdik de, bloğumu okuyor diye sürprizi bozmayayım dedim. :)))Güzel birşey... Koşarken onun da planlarını yaptım...</p><p align="justify"><br /></p><p align="justify">Geçen günde yine koşarken aklıma başka birşey gelmişti, bu sefer de sinirli sinirli koşmuştum. Hemen paylaşayım:<br /></p><p align="justify"></p><p align="justify">Aylardır Migros'dan kurutulmuş yaban mersini alırım. Hafta da en az 4-5 kilo tüketiyorum. Benimle beraber annem ve ablamda en az 5'er kilo tüketiyorlar. Gide gele Migros'da kuruyemiş bölümünde çalışan adamcağız ile arkadaş olduk. Uzaktan beni gördüğünde hemen 1 kilo yaban mersinini paketler. Geçtiğimiz ayda satışların ne kadar arttığını konuştuk. Meğer haftada 4-5 kilo sattığı yaban mersini " 20-30 kiloyu bulmuş. Neyse, Migros'u tercih etmemin sebebi yaban mersininin fiyatıydı. Kilosu 23 YTL olan yaban mersini, Makro'da 33 YTL, bazı kuruyemişçilerde 30 - 35 YTL arası değişiyordu. 2 hafta evvel gittim, Migros'da kilosunu 34 YTL'ye çıkartmış. İsyan ettim. Niye Türkiye'de insanlar bu kadar fırsatçı diye. Satan mala zam yapılabilir de 11 YTL lik yani % 50lik artışın hiçbir açıklaması yok. Ben şimdi kalitesi 1 derece daha iyi olan Makrodan alıyorum. Şikayette de bulundum. Hiçbirşey çıkmayacağına eminim...Benim adamcağız ile de görüştüm, o da abarttılar biraz dedi. Biraz??? Enflasyonun tam net artış değerlerini bilmiyorum, ama % 50 olmadığına eminim. Daha da enteresan birşey söyleyeyim; Ataköy'deki Migros'da kilosu 21 YTL! Ne ki bu şimdi...</p><p align="justify"><br /></p><p align="justify">Bu düşünceyle de daha hızlı koşarken buldum kendimi. Sinirli sinirli... Fırsatçı değil kuralcı bir ülkede yaşamayı istediğim için isyankar isyankar koşmuşum...</p><p align="justify"><br /></p><p align="justify">Haftanın yarısını devirdik. Zaman ne çabuk geçiyor. Yine yurtdışı planları var, evet yine yeniden...Bu yıl bitmeden hatta bu ay sonu gelmeden hiç aklımda olmayan Amsterdam çıktı planlarımın parçası olarak! İşte böyle kısa süreli planlarda yapsak, hayat dediğin geçiyor gidiyor. İçinden sayısız sürprizler çıkıyor... Zaman içinde de iyi, kötü, kırgın, üzgün, telaşlı, meraklı, karışık, karmaşık hissetmekde çok normal. İnsan olmanın bir parçası...<br /></p><p align="justify">Duyguları sayarken aklıma geldi. Geçtiğimiz hafta sonu Cuma akşamı, 18 yaşımdan beri arkadaşım olan Aylin ile birlikte yemeğe çıktık. Karışık duyguları yaşadım...</p><p align="justify"><br /></p><p align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RzDLzeJAylI/AAAAAAAAAJQ/uhSuwtI-aDw/s1600-h/IMG_0012.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5129824060699626066" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RzDLzeJAylI/AAAAAAAAAJQ/uhSuwtI-aDw/s200/IMG_0012.JPG" border="0" /></a></p><p align="justify">İnsanların değişimleri çok normal çok da güzel birşey de, alışmak zaman alıyor sadece... Bir de siz değişince, eski tanıdıkların aslında eski tanıdıkların olmuyor. Sadece eski dostunuzun düşman olmayacağınızı biliyorsunuz, senelerce uzak da kalsanız, dostunuz dostunuz olarak kalıyor...Aylin'de onlardan biridir. Türkiye'ye yeni dönüş yaptı Londra'dan. Cicim aylarında daha. Bebek'te Il Porto'da güzel salata ve balığımızı yerken o kadar çok konuştuk ki, sevimli garson bile yemekleri beğenmediğimizi düşündü. Hiç alakası yok, bir bilse... Ben son Londra maceralarımı hararetle anlatıyorum, o bana Hindistan yolculuğunu...Çok keyifli bir yemekten Ulus 29'a geçtik. Ne kadar sık gitsem de bıkmayacağım mekanlardan biri...Çok ama çok keyifli bir geceydi... Bol bol kahkaha, bol bol eski ve yeni anı paylaşımı, eski dostluğun verdiği rahatlık hissi...Kasılma hissinin olmayışı....Daha ne? Siz de değişseniz, onlarda değişse, yargılar farklılaşsa da eskiden temeli atılmış dostlukların temeli kolay kolay yıkılmıyor... Bence ara verilen dostluklar bakımsız kalan bir bahçe gibi...İçinde daha evvelden görmediğiniz sayısız güzelliği, değişik bitkileri, hiç dikmeyi düşünmediğiniz tohumların bitkileşmiş halini, değişimi görebiliyorsunuz...Ama bahçe aynı bahçe, toprak aynı toprak, alanı aynı alan... Bazen çalı çırpı, ot, bazende taaa yıllar önce ektiğiniz bitkilerin meyve vermiş halleri karşınızda oluyor... İnsan ister istemez, o bahçeye ektiği birşeylerin olduğunu düşünüyor. Belki meyve veren bir ağaç, belki dikenli bir gül! Kendinden bir parçayı rahatlıkla bulabiliyor ve belki de o yüzden eski dostluklar kolay kolay bozulmuyor.... </p><p align="justify"><br /></p><p align="justify"></p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5129818962573445634" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RzDHKuJAygI/AAAAAAAAAIo/Q45dAokiEC8/s200/IMG_0001.JPG" border="0" /> <p align="justify">Cumartesi olduğunda, annem ve ablamla beraber istinye Park'a gittik. İstinye Pazarı ile bütün butiklerin bir caddeye sıkıştırıldığı açık alan dışında farklı bir şey görmedim. Havalimanı gibi, çok büyük...Ama sırf İstinye Pazarını görmek için İstinye Park'a gidilir. Çok akıllıca bir mimari ve dahice kullanılmış ışıklandırma.... Butik caddesininde dünya da bir benzeri yoktur. Bütün butikler küçük ve derli toplu bir alanda toplanmış. Bu kadar markanın bu kadar küçük alandan olması sanırım dünyanın başka hiçbir yerinde yok. İnsanın içi açılıyor her 2 yerde de... Aha <a href="http://www.istinyepark.com/">buradan/</a> sanal inceleyin!!!! Canım ablam sağolsun, onunla gittiğim her yer bir kat daha zevkli. Ablam Yasmin için ayrı bir yazı ayırmam lazım. Hayat arkadaşım benim...İyi ki o da gelmiş... Annemle bana kahve ısmarladı ama bize yakışan bir şekilde - kavga dövüş - çıktık İstinye park'tan. Yok öyle kötü değil, kardeşleri olanlar bilir, kavga dövüş derken içinde asla nefret içermeyen kısa süreli didişmeler...Ben şahsen ablamla didişince, acaip huzursuz olurum, son derece mutsuz olur ve hiçbirşeye konsantre olamam. Neyse bu çok ayrı bir konu...Bana yıllar evvel sormuşlardı; vücudunda bir organın ablan olsaydı hangisi olur diye; hiç düşünmeden cevap vermiştim, ciğerlerim diye...Anneme beynim, babama karaciğerim, Vito'cuğuma da kalbim demiştim... O zaman ki erkek arkadaşım içinde damarlarımdaki kan demiştim. O gitti ama, kalbim pompalamaya devam ediyor... Yeni kanlar için...<br /><br /><br />Cumartesi akşam olduğunda, güzel bir kalabalık ile Wanna'ya yemeğe gittik - gerçekten de güzel bir kalabalık ile... Masanın yarısı yabancı idi. Bir güzel içtik, yedik dans ettik...Görüşmekten hep keyif alacağım insanlar... Gece sonunda aslında tüm gecenin bütün keyfini ve sihirini bozacak durumlar yaşadıysamda, bugün için ben şimdilik sadece keyif aldığım zamanı kafama yerleştirmeyi seçiyorum. Biraz da 3 yanlış 1 doğruyu götürür cinsinden...</p><p align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RzDNheJAynI/AAAAAAAAAJg/9ZAEUCCXqRc/s1600-h/IMG_0011.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5129825950485236338" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RzDNheJAynI/AAAAAAAAAJg/9ZAEUCCXqRc/s200/IMG_0011.JPG" border="0" /></a></p><p align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RzDH7OJAyiI/AAAAAAAAAI4/cwd4gnNGr8c/s1600-h/IMG_0016.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5129819795797101090" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RzDH7OJAyiI/AAAAAAAAAI4/cwd4gnNGr8c/s200/IMG_0016.JPG" border="0" /></a></p><p align="right"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RzDM_eJAymI/AAAAAAAAAJY/t2RTjBzeYAw/s1600-h/IMG_0005.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5129825366369684066" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RzDM_eJAymI/AAAAAAAAAJY/t2RTjBzeYAw/s200/IMG_0005.JPG" border="0" /></a></p><p align="justify">Pazar sabahı olduğunda ise, o güzel günün yarısını uyuyarak geçirdiğimi farkettim. Nasıl olduysa, ilk defa bu kadar geç saatlere kadar uyumuşum...Ama o günde evimin keyfini çıkarttım, ailemle birlikte...</p><div align="justify">Sonra da malum Pazartesi... Salı... Çarşamba... ve sonra Perşembe...Cuma... </div><p align="justify"><strong>Kalan haftanızın sürprizlerle geçmesi dileğiyle, unutmayın her bir nefes de aslında bir mucize...</strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-4726561623467005242?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-45752790100483183982007-10-31T23:05:00.000+03:002007-11-01T21:28:20.940+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RyoaZeJAyfI/AAAAAAAAAIg/_vy_tegSctw/s1600-h/1111.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127940150604646898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RyoaZeJAyfI/AAAAAAAAAIg/_vy_tegSctw/s200/1111.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Bazen insanlar genelde çok pozitif, mutlu yapıda olduğumu söylerler... Ama durum hep öyle değil. Mutsuzluk olmazsa mutluluk olmazdı tabii...Birbirlerini dengeliyorlar...Yani mutlu olmak isteyen biri, muhakkak mutsuzluğu da yaşamalı! Hiçkimse her zaman mutlu değildir. Bazen karanlık kazanır ve hayat daha çok ağırlaşır. Bulutların arasından güneşi görmek neredeyse mümkün değildir. Böyle hissettiğiniz zamanlarda size bazı tecrübelerimden neler yapacağınızı söylemek isterim:</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">İlk olarak şunu hatırlayın: Görmekte güçlük de çekerseniz bulutların arkasında güneşin olduğunu muhakkak hatırlayın hep! </div><div align="justify"></div><div align="justify"> </div><div align="justify">İkinci olarak, korkuyu, mutsuzluğu, umutsuzluğu yaşayın, o gün. Boşuna kaçmayın... Diğer tarafa anlamadan geçeceksiniz. Zamanla tüm bu negatiflikler kaybolacak, bunu bilin. </div><div align="justify"></div><div align="justify"> </div><div align="justify">Üçüncü olarak, kendi mutsuzluğunuzu bir kenara bırakın, ve gülmeye sizden daha çok ihtiyacı olana yardım edin. Zorla da olsa bir gülücük vermeniz hem size hem de sizden daha çok ihtiyacı olana iyi gelecektir. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Son olarak kızgınlığı bir kenara koyun! Üzgünken kızgın olmak en kolay çıkış yolu, ama bu sizin mutsuzluğunuzu daha çok hatırlatacak ve size daha uzun eşlik edecektir...<br /></div><div align="justify">Ben tüm bunlardan da en iyisini kullanırım; iyi bir dost. Yarın yıllarca uzak kaldığım, ama yeniden dostluğunu bıraktığım yerde bulduğum, Miriam ile öğle yemeği yiyeceğim. Miriam dünyanın en süper, en komik, en keyifli ve en zeki insanlarından birisi. Ve ne şanslıyım ki, biz birbirimizi kısa süreliğine kaybetsek de, yeniden yakalamanın bilinciyle bu ay içinde üçüncü kere buluşuyor olacağız. (Araya bayram, tatil yolculuk vs girmeseydi, eminim hafta da 3 olurdu)<br /></div><div align="justify">İnsan iyi dostlarıyla biraraya gelince, neden mutsuz olduğunu bile unutabiliyor!!!</div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127600526065715682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RyjlguJAyeI/AAAAAAAAAIY/i7TkwYuFEX0/s200/miriam.jpg" border="0" /><br />Benden size tavsiye,<br /><br /><div></div><br /><div>Herkese mutlu günler...</div><br /><div></div><div>Not: Köpeğiniz varsa, hiç düşünmeyin hemen onu kullanın :) Şüphesiz Vito benim bütün negatif enerjimi anında pozitif enerjiye çevirirdi...Canım oğlum, ne kadar özlemişim seni....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-4575279010048318398?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-47345559108353041612007-10-30T14:19:00.000+03:002007-10-30T14:54:04.954+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RycZQuJAyaI/AAAAAAAAAH4/uo6XHDZKq9Y/s1600-h/IMG_0008.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127094475839031714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RycZQuJAyaI/AAAAAAAAAH4/uo6XHDZKq9Y/s200/IMG_0008.JPG" border="0" /></a>29 Ekim Pazartesi evime döndüm. Ama ne dönüş. Yorgunluktan ayaklarıma resmen kara sular indi. Evime geldiğimde Boğaziçi Köprüsü'nü ve havai fişeklerini seyrettim dinledim...Sanki ışık ve havai fişek gösterileri Cumhuriyet Bayramımız için değil de, benim için, Istanbul'a dönüşüm içindi. Sanki Istanbul bana hoşgeldin diyordu...<br /><br /><br />Döndüm ama benim aklım, kalbim Londra'da kaldı...<br /><br /><br />İnsanın gittiği ve gideceği her yerde tanıdıklarının olması, iyi dostlarının olması çok güzel bir şey. Kıymetini iyi biliyorum... Londra'da her dakikamı iyi değerlendirdim. Dostlarımla. Eski dostlarım, yeni arkadaşlarım... İnsanın zamanının değerini bilmesi de çok önemli...O anı, geçmişi ve geleceği değil...<br /><br /><br />Bu sabah işe geldim, ama çalışasım yok. Hiç yok. Dört gözle haftasonunu bekliyorum. Hem dinlenmek için hem de yurtdışından gelecek bir arkadaşım ile görüşebilmek için...<br /><br /><br />Sonra ki hafta sonuda bir sürpriz yapabilirim yine, bir yerlere uçabilirim yeniden :) bakalım... Adını henüz koymayacağım, belli olmadan tam, ama zaten daha zaman var. Daha şimdiden, bugünü yaşamak varken, 2 hafta sonrayı düşünemeyeceğim. Sadece fırsat gelirse, seçimlerimi yapacağım...<br /><br /><br />Dün gece başımı yastığıma koyduğumda, kendi adıma yaptığım seçimleri değerlendirdim, sonra da uzun uzun dua ettim, şükrettim. Her fırsatta çok iyi yaşamama engel olmayan, bana hep destek olan aileme, ablam Yasmin'e...<br /><br /><br />Herkesin kendi seçimlerini en iyi şekilde kullanması dileğiyle,<br /><br /><br />Mutlu haftalar... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-4734555910835304161?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-5259969083355657322007-10-28T14:12:00.000+03:002007-10-30T20:22:21.808+03:00<div align="justify"> Dün gece uzun yıllardır bu kadar eğlendiğimi hatırlamıyorum. Londra hem aynı hem de çok farklı. Saat 21:30'da Nozomi Bar'da benimkilerle buluşmaya gittiğimde, gecenin mükemmel geçeceği belliydi. Nozomi çok ama çok şahane bir yer. Fusion - Japanese yemeklerinin sunulduğu ama 22:00dan itibaren bara dönüşen bir mekan. Japon ama italyan kültürünün iyiyden iyiye hissedildiği bir mekan. Beauchamp Place küçük bir Floransa olmuş zaten. İtalyanların domine ettiği, ve insanların sigara için çıktıklarında yanyana bulunan restaurantların önünde takıldığı bir sokak olmuş. Gittiğimde hemen bara yöneldim ve kendime vodka-cranberry söyledim. Bu arada üniversiteden Daniele diye bir arkadaşım Nozominin işletmecisi olmuş, o beni tanıdı! - Bu arada değişmemiş olmak güzel bir gelişme :)))) Biraz onunla sohbet ettim, sonra da mekanın Dj'yi ile... Bardakileri bir güzel çekiştirdik. Los Angeles ve Newyorktan tanıdığım bir arkadaşım var, The one Group'un sahibi - Jonathan Segal...Onu da orada görünce... Hmm dedim Nozomi gerçektende iyi bir seçim olmuş şu kısa süreli ziyaretimde... Los Angeles da gitiğimiz bir gece klubu vardı, Hyde Lounge - onun mimarı Lionel Ohayon ile tanıştım. Bir süre clüpleri konuştuk, Aralıkta LA'a geri gidince ziyaret edeceğim daha çok arkadaşım oldu valla! Neyse, tam da benimkiler nerede kaldı derken, Zygi girdi kapıdan içeriye. Zygi de "Camera" adlı bir müzikalin prodüktörlerinden. Londraya bir sonraki ziyaretimde müzikaline gideceğim - söz verdim valla! Gece boyu çok güldük, eğlendik. </div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify">Nozomi den Tramps e doğru yöneldiğimizde saatler 1 e geliyordu. Ama olsun "Its only midnight" diye diye yoğun Cumartesi gecesi trafiğini aşarak, Tramps e geldik. Ama ne kalabalık! Hallowen partisi varmış, aman Tanrım!!! Neyse içeri girdik, ve saat 4'e kadar, açıkçası ayaklarıma hakiki anlamda kara sular ininceye kadar dans ettik. Bu arada sigara yasağından klubün bir kısmı sokakta, bir kısmı içerideydi. Bu sigara yasağı iyi olmuş aslında! Arada "hava" almaya çıkabiliyorsun! Gerek içerde gerekse dışarıda enteresan insanlarla tanışma fırsatını yakaladım. Kısaca çok ama çok güzel bir gece daha geçirdik.<br /></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /><br /></div><div align="justify">Saatler de geri alındı ya, ohhh ne güzel :) Sabah uyandığımda kendi kendime "bu sabah kaçış yok" dedim ve hemen yüzümü yıkayıp parka... Geldiğimden beri ancak bu sabah koşabildim. Yağmur altında da olsa, 7 mil koştum. Şimdi kahve molamı veriyorum. Birazdan yine duş ve hazırlanma ve oradan gecekilerle Berkeley hotele brunch'a...Kendime kocaman bir kahvaltı siparişi vereceğim. Yum yum!!! Oradan da bakalım...<br /></div><div align="justify"><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127181268538149314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RydoMuJAycI/AAAAAAAAAII/JmdKiPLPZPs/s200/IMG_0007.JPG" border="0" /><br /><div align="justify"><br /></div><br /><br /><div align="justify">Hava kapalı ve soğuk, ama ben hiç öyle değilim. Yasmin in dediği gibi Londra öyle bir yer ki, uzak da olsa asla kopmayacağın bir şehir...Bunun kıymetini daha da iyi anlıyorum...Bir de Yasmin'in... Herşey güzelde, onun eksikliğinide hissetmiyor değilim. Keşke o da burada olsaydı...Bir daha ki sefere...</div><br /><br /><div align="justify"><br /></div><br /><br /><div align="justify">Herkese iyi Pazarlar!!! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-525996908335565732?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-51750837751569748232007-10-27T22:14:00.000+03:002007-10-28T14:12:29.942+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RyRuieJAyXI/AAAAAAAAAHg/FYuI20OmON0/s1600-h/IMG_0022.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126343814339938674" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RyRuieJAyXI/AAAAAAAAAHg/FYuI20OmON0/s400/IMG_0022.jpg" border="0" /></a><br /><div>Sabah Portobello'ya gidecektim. Ama dün geceden dolayı erken kalkamadım. Sözüm ona koşarak Portobello'ya, Cumartesi pazarına gidecektim, oradan kaldığım yere dönüş, duş vs vs ve giyinip dışarı çıkacaktım... Zaten yağmur yağdı bütün gün...Portobello Pazarı açılmazdı, bir de dün gece yattığımda saat 4'e geliyordu :))...Bir daha ki sefere artık!<br /><br />Jacob ile Londra'yı bıraktığım zamanlarda "trendy"leşen Sloane Avenue - Draycott Avenue - Walton Street - Beachump Place dörtgeni iyice en iyi restaurantların, barların yeri olmuş. Arap free! Canım arkadaşım Jacob beni almaya geldiğinde, ben yaklaşık 4 kadeh bubbly bubbly yi bitirmiştim :) Oradan Draycott Avenue'de Papillion'a yemeğe gittik. Nasıl özlemişim... Saatlerce konuştuk, güldük...Eski dostun yerini hiçbirşey tutumuyor hakikatende...Ben Türkiye'ye dönüp evlendiğim için büyük bir salaklıkla eski arkadaşlarımla görüşmeyi kesmiştim. Hepsi Londra'da zaten... Neyse, şahane yemek ve şarap ve sohbetten sonra, eski klubümüze bir güzel dans etmeye gittik. Tramps. Hiçbirşey değişmemiş. Garsonları bile :))) Değişen birşey var, o da sigara kuralı....Kalabalıkların dışarlarda toplanıp sigara içmelerine önceleri kızıyordum ama aslında fena da değil. İnsan sigara içmeye çıktığı zaman başkalarıyla da tanışma fırsatını yakalıyor...Hele geceleri bahsettiğim dörtgende yürürseniz geç saatlere kadar renkli görüntüleri yakalama fırsatını elde edebiliyorsunuz...<br /><br />Bugün geç uyandım. Hemen giyindim dışarı attım kendimi. Önce evimize bakmaya gittim. Biraz hayal kırıklığı oldu ama bir sürü güzel anı, bakımsız kalmış girişi unutturdu. Annemlere şikayet edeceğim. Binamızın dışı çok iyi gözükmüyor...Resimde çektim bol bol - kanıt var yani :)<br /><br />Oradan yine parka daldım, çiseleyen yağmurun altında ufak tefek işlerim olan Mayfair e kadar yürüdüm. Sonra yine Knightsbridge, Sloane Street ve bayıldığım Kings Road arasında ufak tefek alışverişlerimi yaptım. Öğlen olduğunda okuldan bir arkadaşımla buluşabildim. Ama burada küfür edesim geliyor kendime çünkü fotoğraf makinemin hafıza kartını boşaltmadığım için...Neyse geç öğle erken akşam yemeği yermişçesine oturduk yine sohbet yine sohbet. Öyle güzeldi ki.. Eski okulum Millfield'den bir sürü arkadaşımla buluştuk ve saatlerce son 15 sene de neler yaptığımızı anlattık birbirimize...<br /><br />Az önce geldim duşumu yaptım ve yine dışarı çıkmak için hazırlanacağım. Kendi kendime de söz vermiştim, muhakkak bir westend müzikaline gideyim diye (Dirty Dancing i çok methettiler) ama bu akşam yerim belli : Nozomi Bar... Londra nın en trendy, en iyi lounge restauratlarından biri... Çok keyifli...Sonrasını bilmiyorum ama çok iyi geçeceğine şimdiden eminim.<br /><br />Bu gece saatler 1 saat geri alınıyor! Ve ben 1 saat daha fazladan kazanacağım diye çok ama çok mutluyum.<br /><br />Zamanın değerini bilmek lazım tabii; özellikle iyi zamanların...<br /><br />Sevgiyle kalım...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5175083775156974823?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-61929620496501629512007-10-26T20:59:00.000+03:002007-10-26T21:10:52.817+03:00Oh geldim nihayet! Hemen kendimi sokaklara attım. Knightsbridge, Sloane Street, Park Lane'de yürüdüm... Göz doktorumu ziyaret ettim. Bu arada gözümde bir kanama olmuş. Önemli değil sadece dikkatli olmak lazımmış, blood pressure a bağlı olaraktan... Ben de pek anlamadım ama, kan şekerine falan baktır muhakkak dedi doktorum. Daha 1 ay evvel gittiğimde gayet sağlıklı olduğumu öğrenmiştim, neyse üzerinde durulacak bir mesele değil...Herşey iyi, herşey yolunda...<br /><br />Hava kapalı ama yağmur yok, tam Vito 'luk aslında. Doktoruma giderken Hyde Park'tan geçtim ve Vito'yu çok andım, hayatta olsaydı ve burada yaşayabilseydik diye...<br /><br />Akşama senelerdir görmediğim, Londra'da yaşarken artık ailemden biri olan Jacob ile yemeğe ardından da clubbing e gidiyoruz... Şimdi geldim, bir kadeh şampanyamı içtim. Oh!!! Biraz dinleneyim sonra duşumu yapıp hazırlanacağım.<br /><br />Bakalım nereye gideceğiz? Bana sürpriz olacak! Şahane!<br /><br />Eski dostlarla ilgili de en çok bunu seviyorum. Aradan ne kadar zaman geçerse geçsin, bıraktığınız yerden devam...Dostluklar çok önemli, ve ben bunu hiçbirşeye değişmem...Jacob da benim çok ama çok eski bir dostum ve açıkçası onunla buluşmak için can atıyorum...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-6192962049650162951?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-33423533520517308412007-10-24T11:33:00.000+03:002007-10-24T11:46:54.849+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/Rx8FL6UyEPI/AAAAAAAAAHM/7_EHjrtGefw/s1600-h/rota620%5B1%5D.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5124820603164037362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/Rx8FL6UyEPI/AAAAAAAAAHM/7_EHjrtGefw/s400/rota620%5B1%5D.JPG" border="0" /></a><br /><div align="justify"><em>"Bir kıtadan diğerine koşarak geçmek isteyenler için bu yıl tek fırsat Ekim ayının son Pazar günü. 29. Kıtalararası Avrasya Maratonu 28 Ekim 2007’de koşulacak. Organizasyon kapsamında bu yıl da 15 kilometre yarışı ile herkese açık halk koşusu düzenlenecek. Tüm koşular Asya’da başlayıp Avrupa’da sona eriyor. Maraton ve 15km yarışlarına, 28 Ekim 2007 itibarıyla 18 yaşını doldurmuş olanlar katılabiliyor."</em></div><br /><div align="justify"><em></em></div>Beni tanıyanlar bilir... Aylardır sabahları koşuyorum. Ciddiye de alıyorum, ama bir zaman sonra bir hedef belirlemek gerekiyor. Ben de İstanbul Maratonunu belirlemiştim...<br /><br />Meğer bu Pazarmış (28 Ekim 2007)... Benim İstanbul'da olmayacağım Pazar...<br /><br /><div align="justify">Üzgünüm hem de çok. Kendime hedef belirlemiştim; İstanbul Maratonu diye, ama gel gör ki bu yarışta yer alamayacağım. Daha bu sabah Yasmin' e açıklıyordum; bitirmek şart değil, yeter ki katılabileyim, bir hedeftir diye... </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Kaçırıyorum. Çok girmek istediğim yarışa giremiyorum, çünkü Londra'da olacağım... Bu seyahatlerde benim maratonum gibi oldu diyorum artık! </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Artık bir daha ki sefere diyelim... hay anasını!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-3342353352051730841?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-18793502524678503192007-10-19T23:56:00.000+03:002007-10-20T00:13:19.317+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RxkbUaUyEOI/AAAAAAAAAHE/nUDKjHs1VEE/s1600-h/V265721.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123156088588472546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RxkbUaUyEOI/AAAAAAAAAHE/nUDKjHs1VEE/s400/V265721.jpg" border="0" /></a>Senelerdir ablam Yasmin'in ve benim giymekten keyif aldığımız, ama Türkiye'de olmadığı için üzüldüğümüz botlar nihayet İstanbul'a geldi...Ama ne gelmiş... 100-130 $'lık bot 640 YTL'ye!<br /><br />Yazık dedim kendi kendime, birbirimizi kazıklıyoruz! Bu ucuz botlar bu kadar mı pahalıya satılır? Ayıp!<br />Botlarla ilgilenen, bu şahane botları almak, giymek isteyen arkadaşlarım; <a href="http://www.victoriassecret.com/">http://www.victoriassecret.com/</a> 'a girin - linki aşağıda - oradan sipariş verin. 1 hafta da geliyor. Renk renk boy boy, terlikleri, şapkaları, anahtarlıkları...hepsi var! Hemde normal fiyatlara! 5 misli boşu boşuna vermeyin...<br /><br />Bilginize.... </div><div align="justify"></div><div align="justify"><a href="http://www2.victoriassecret.com/collection/?cgname=OSSHUDESUGG&amp;cgnbr=OSSHUDESUGG&amp;rfnbr=3155">http://www2.victoriassecret.com/collection/?cgname=OSSHUDESUGG&amp;cgnbr=OSSHUDESUGG&amp;rfnbr=3155</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-1879350252467850319?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-2200237411809214112007-10-16T20:39:00.000+03:002007-10-19T23:09:59.810+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RxkOmqUyENI/AAAAAAAAAG8/0UjxKIA4eFQ/s1600-h/IMG_0023.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123142108469924050" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RxkOmqUyENI/AAAAAAAAAG8/0UjxKIA4eFQ/s400/IMG_0023.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RxkNmKUyEMI/AAAAAAAAAG0/51VWXfSsvno/s1600-h/IMG_0072.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123141000368361666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RxkNmKUyEMI/AAAAAAAAAG0/51VWXfSsvno/s400/IMG_0072.JPG" border="0" /></a> <div align="justify">İtiraf ediyorum, blog yazılarım açısından 'tembel' oldum! Çok tembel - <em>Tanya çok haklısın!...</em> Ama bir tek bu konuda tembellik ettim - valla!!! Üstelik iyi sebeplerim var, hem de çok iyi sebepler... Çok seyahat ettim bu aralar. Daha da seyahatlar yolda... Evet bir işim var, farkındayım ama bir şekilde ayarlayabiliyorum. Hem çalışıyorum, hem seyahat ediyorum, hem blogları takip edebiliyorum, hem de sorumluluklarımı (evim, ailem ve çevreme karşı) yerine getiriyorum...</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Bütün bunları yaparken, sabah koşularım düzenli gidiyor - gittiğim her şehirde hemen hemen her sabah koşuyorum; hatta öyle ciddi bir boyut aldı ki, en kısa zamanda maratona katılmayı düşünüyorum, şaka değil gerçek. Limitlerimi görmek istiyorum. Aynı zamanda yelken sınavım var, onu da ihmal etmedim...Sağlığım desen bir-iki aksaklık dışında iyi...</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Neyse asıl konu şu; onca yer gezdim, onca yerde kaldım, kaldığım yerlerle ilgili bir blog başlatayım diye düşünüyorum... Mesela Roma, mesela Floransa, Cannes, Londra, Newyork, Los Angeles...Bu sene içinde gittiğim şehirler... Yakında Marbella ve Venedik eklenecek listeme... Şimdi öyle yerlerde kaldım ki, hepsi birbirinden lüks... Her bir otelin avantajını, desavantajını konumunu, fiyatlarını, sunduklarını, restaurantlarını, barlarını, özelliklerini rahatlıkla yazıp çizebilir, önerebilir veya "sakının" diyebilirim... Mesela Roma'da Hassler Villa Medici, Hotel D'Inghilterra, The Inn on the Spanish Steps, Hilton Cavalieri vs vs...Ya da Beverly Hills Wilshire, Chateau Marmont - Los Angeles, ya da Waldorf Astoria, Mercer, Carlyle - NewYork'ta ya da Londra'daki The Great Eastern, Sanderson, Berkeley, Claridges, Dorchester, Blake's, 47 Park Street.......... Plaza Athena, George V, Hotel de Crillon - Paris....Liste gidiyorda gidiyor... - bayağı bir hotel bilgim var... Tabii ki hepsi bu sene içinde kaldığım oteller değil... Yıllar içinde gezdiğim zamanlarda... Hay anasını İskoçya'da Pertshire'de bile öyle bir otelde kalmıştım ki... Düşünüyorum da az buz değil, bayağı yer gezdim - yıllar boyu... </div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Bunlara ek olarak gidilecek veya kesinlikle gidilmeyecek! barlar, restaurantlar... Havayolları şirketlerinden bile biraz bahsedebilir, karşılaştırabilirim. İster first, ister business ya da ekonomy...Hangi zamanda hangi şehir daha güzeldir, ne zaman gidilmesi daha güzeldir... Elbette bilgim kendi bildiklerimle kısıtlı ve herşeyi bilmem mümkün değil, ama tecrübe paylaşımı zarar getirmez değil mi?</div><br /><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Bi nebze "otel ve city guide" - ama tarz bir otel ve city guide...Belki biriniz atıyorum Londra'ya ya da Paris'e gitmek istersiniz, hazırlamayı planladığım blogdan yararlanmak istemez misiniz? Masanın tuzu biberi olur - olmaz mı?</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Ayreten, otellerde yaşadığım değişik tecrübelerimi de paylaşabilirim. Mesela 3 gün içinde 2 otel değiştirdiğim oldu. Şikayetlerim sayesinde! şu anda hem Los Angeles hem de Roma'nın 2 lüks otelinin VIP listesine girdim, buna ek olarak bir daha kalmaya gittiğim zaman ödeyeceğim fiyatlarda da güzel değişikler olacak...</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Şu an bunun üzerinde çalışıyorum...Yaklaşık bir haftadır boş zamanlarımda bütün bilgilerimi bir yerde topluyorum, excel sheet'de... Bari bilgimi topladıkça ve yazdıkça sizlerle, yakın arkadaşlarımla paylaşayım diye düşündüm...</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Ama takıldığım bir nokta var; blogu ingilizce yazmam lazım sanki... hmmm sevgili arkadaşım Volkan'a soracağım, ingilizce veya türkçe yazdıkça otomatikman çeviri yapacak bir program var mıdır diye... İngilizce yazmak istememin sebebi şu; blogumdan hem yurtdışındaki arkadaşlarımın yararlanabilmesi, hem de kendim yararlanabileyim, şöyle ki, otellere gittiğim zaman blogumdan bahsedersem neler olabilir merak ediyorum...<br /></div><br /><div align="justify">Düşünüyorum, düşünüyorum, düşünüyorum...Belki şimdi değil de, bundan birkaç sene sonra basılacak kitap bile olabilir...Neyse, fikirlerinize açığım; ne dersiniz? </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-220023741180921411?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-55537911491903372972007-09-29T12:52:00.000+03:002007-09-29T13:11:08.231+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/Rv4ihaUyEKI/AAAAAAAAAGk/eKKXh5H9xg8/s1600-h/IMG_0035.JPG"></a><br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/Rv4hYKUyEJI/AAAAAAAAAGc/9aPlXeuGHe8/s1600-h/IMG_0031.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5115562925711560850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/Rv4hYKUyEJI/AAAAAAAAAGc/9aPlXeuGHe8/s400/IMG_0031.JPG" border="0" /></a> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5115565541346644146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/Rv4jwaUyELI/AAAAAAAAAGs/do_eAYM7hRM/s400/IMG_0024.jpg" border="0" /><br /><div align="justify">I am back! But jetlaggin... Will be back with the stories (boy do I have any :)) and the pix...</div><br /><div align="justify">Missed you all, so v.much!<br /></div><div align="justify">Just gimme time to settle - been kindda bizzy :)) - catchin my drift? - hahahhahaha............</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-5553791149190337297?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-30488880095317790252007-09-03T13:35:00.000+03:002007-09-03T14:03:46.729+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RtvpqhEszYI/AAAAAAAAAGU/h-JvWBMxgZ0/s1600-h/Picture1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105931519196450178" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ge9My30d8io/RtvpqhEszYI/AAAAAAAAAGU/h-JvWBMxgZ0/s400/Picture1.jpg" border="0" /></a> Çok yakında Los Angeles'a gidiyorum, hem de Londra üzerinden...Hiç öyle hazırlanmazdım tatil için falan, ama bu sefer şimdiden başladım. Eski arkadaşlarımı göreceğim tabii...Çok heyecan yaptım...Dün de 2 tane daha arkadaşımın Los Angeles'ta olacağını öğrendim...Ne kadar şanslıyım ki nereye gitsem hep bir tanıdığım var...<br /><br />Enteresan (??!!) ve eğlenceli geçeceğine inandığım yolculuğumu annem ve babam için buradan blogumda paylaşıyor olacağım...Talep geldi bir kere...<br /><br />Sabahları Laurel Canyon'da hiking yapmayı planlıyorum, sonra otelime gelip kahvaltı faslında resimli yazılarımı bloguma koyarım...Valla, bu sefer havalimanından başlayacağım fotoğraf çalışmalarıma...<br /><br /><br /><div align="justify">Ne kadar heyecanlı olduğumu söylemiş miydim?</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-3048888009531779025?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>Verdahttp://www.blogger.com/profile/00489370399667885279noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4075062415912445364.post-71338289617592181622007-08-27T13:54:00.000+03:002007-08-27T14:00:11.922+03:00Sabah koşarken bir baktım sokak köpeğinin ön ve arka ayağını birbirine olta ipi ile bağlamışlar... Sahilde düşe kalka yürüyor...Müdahele ettim hemen tabii...<br /><br />Hayvancağız evime kadar peşimden koştu. Duş yapıp kahvaltımı ettikten sonra işe gelmek için çıktığımda hala evimin önündeydi...<br /><br />Nasıl insanlar bunlar ya? Yok bu ülke hızlıca bütün cazibesini iyiden iyiye kaybediyor benim için! Bu insanlarla beraber yaşıyoruz...İstemiyorum bu insanlarla aynı yerde yaşamayı...<br /><br /><strong>Sinirliyim...Çok sinirli!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4075062415912445364-7133828961759218162?l=verdadonay.blogspot.com' alt='' /></div>